Estado: pensativa
Canción: Gamba de Legn- Ciapasala no
Ola a todos, decidín voltar a escribir, quédanme os exames de inglés, o luns e o xoves, pero ahora teño moito máis tempo porque xa non hai clases. Os exames de chinés foron ben, aínda que o día do oral atopéime ó xefe de estudios (que é bastante vacilón, e como xa dixen en outras ocasións, deume clase) e preguntoume se era eu quén estaba facendo escándalo alí enriba (Sí, claro, pregútasllo a unha que é demasiado silenciosa... :D) En fin.
Nestes días tiven un baixón importante porque non sei nada do traballo. Intentei chamar e nada. Non responde. E falta un mes. Evidentemente esto desespérame. A verdade é que empezaba a plantearme o quedar na casa, pero doume conta de que teño que ir sí ou sí. Pase o que pase. Nofondo, o máis grave que me puidera pasar é que teña que ir ó consulado e pedir que me paguen un billete de volta...E espero non chegas a esos límites...
Por outra parte nas últimas semanas creo que tiven unha especie de frechazo virtual con un rapaz milanés, o máis curioso é que parece que é mútuo... A verdade é que impresionoume moito, e parece que eu tamén a él. Por certo, independentemente disto, parece sorprendido porque dice que parece que estou moi comprometida cá política... Bueno, a verdade é que dende fai uns anos cara hoxe interésame máis.. E as miñas ideas foron sempre máis ou menos as mesmas... Máis ou menos. O máis curioso é que con respecto a Italia, certas personas tamén moi firmes nas suás ideas fixern que coñecera xente (virtualmente almenos) do mundo político. Alcaldes, conselleiros e candidatos para serlo. En fin... o_O
Polo menos chamáronme da ONCE para un curso de Braille. En realidade teñen a obriga de dar cursos, pero xa que hai moi poucos voluntarios en Vigo, o que organizan cada certo tempo é ese :D
Mostrando entradas con la etiqueta clase. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta clase. Mostrar todas las entradas
viernes, 5 de junio de 2009
sábado, 28 de febrero de 2009
¡Desfogo! (A falta de outro tipo de desfogos...)
Estado: pensativa
Canción: Marco Masini- Vaffanculo (Nunca mellor dito...)
A palabra é pensativa.
Estou en Mos, na casa dos meus avós. Sí, estáse moi ben por un par de días sen pais, sen irmáns. Estou reflexiva por todas as cousas que están pasando na miña vida: Un mestre déixanos, á volta das vacacións terei as notas dos exames, (Entón sí que vendrán as miñas xornadas de reflexión) a miña vida emocional está moi desordenada (e todo o que conlleva.. xa sabedes...) e empezo a botar en falta (un pouquiño) Milán despois de medio ano. Xa non con tanta ansiedade, pero un pouquiño. E non me queda nada, tería que atopar un traballo aquí, aforrar, repetir os mesmos procesos. Eso sí, sei que conto co apoio de moitos deses amigos que a kilómetros de distasncia, seguen a soportar as miñas crises... Alguén dixo que Vigo é unha "mini-Milán". Bah.. dende logo fáltanlle moitas cousas para selo. Quizais a zona industrial (especialmente a avenida de Madrid, onde hai un montón de empresas con edificios xigantes) é unha mini-Milán. Pero polo resto...
Mañá pola mañá teño que ir a Vigo. Ademáis de ser xa domingo, teño que ir votar. Mandei unha mensaxe á miña nai para que me confirme se chegou a carta na que te dín o colexio, a mesa e todo iso. En fin. As veces penso que sería máis práctico montar un partido político propio e pasar de toda esa panda...
Tamén estou contenta porque continúo escribindo o relato, aínda que agora atasqueime un pouco e eso mosquéame... ¿Algún consello? Quizáis un "brain storming"...
Non me podo queixar, en estes días caéronme dous regalos: Unha PDA con teléfono, que conseguiu un dos meus tíos (Para non levar tantos trastos enriba...) E unha pantalla para o meu ordenador, que a miña está cascada e estou todas as noites a golpes con ela... Levaba tempo pensando en comprar unha pantalla ou un portatil O problema do portatil é que no ordenador teño un aparello de televisión e non se pode meter ó portatil... :S
Canción: Marco Masini- Vaffanculo (Nunca mellor dito...)
A palabra é pensativa.
Estou en Mos, na casa dos meus avós. Sí, estáse moi ben por un par de días sen pais, sen irmáns. Estou reflexiva por todas as cousas que están pasando na miña vida: Un mestre déixanos, á volta das vacacións terei as notas dos exames, (Entón sí que vendrán as miñas xornadas de reflexión) a miña vida emocional está moi desordenada (e todo o que conlleva.. xa sabedes...) e empezo a botar en falta (un pouquiño) Milán despois de medio ano. Xa non con tanta ansiedade, pero un pouquiño. E non me queda nada, tería que atopar un traballo aquí, aforrar, repetir os mesmos procesos. Eso sí, sei que conto co apoio de moitos deses amigos que a kilómetros de distasncia, seguen a soportar as miñas crises... Alguén dixo que Vigo é unha "mini-Milán". Bah.. dende logo fáltanlle moitas cousas para selo. Quizais a zona industrial (especialmente a avenida de Madrid, onde hai un montón de empresas con edificios xigantes) é unha mini-Milán. Pero polo resto...
Mañá pola mañá teño que ir a Vigo. Ademáis de ser xa domingo, teño que ir votar. Mandei unha mensaxe á miña nai para que me confirme se chegou a carta na que te dín o colexio, a mesa e todo iso. En fin. As veces penso que sería máis práctico montar un partido político propio e pasar de toda esa panda...
Tamén estou contenta porque continúo escribindo o relato, aínda que agora atasqueime un pouco e eso mosquéame... ¿Algún consello? Quizáis un "brain storming"...
Non me podo queixar, en estes días caéronme dous regalos: Unha PDA con teléfono, que conseguiu un dos meus tíos (Para non levar tantos trastos enriba...) E unha pantalla para o meu ordenador, que a miña está cascada e estou todas as noites a golpes con ela... Levaba tempo pensando en comprar unha pantalla ou un portatil O problema do portatil é que no ordenador teño un aparello de televisión e non se pode meter ó portatil... :S
viernes, 27 de febrero de 2009
Adeus, Juan
Estado de ánimo: Triste
Canción: Los Piratas- Muertos
A noticia do suicidio de Juan Campos Paz, mestre de música en diversas escolas, (Entre elas, Escuelas Nieto, na cal estudiei os últimos catro anos de escola obrigatoria) caeume como un xarro de auga fría. Probablemente moita outra xente sentíuno así. A noticia sorprendéume o mércores, cando me disponía a ir a natación. A dor apoderóuse de mín e non puiden impedir que as bágoas se deslizaran polas miñas meixelas. O vín por última vez fai algúns meses. Non podería imaxinar nada así, o único que advertín naquel momento claramente é que tiña ganas de falar.
No funeral chorei bastante. Avergónzame chorar así, máis cando alí estaban moitos dos meus ex mestres de aquela escola. Revivín as súas clases, as súas palabras, a ternura que desprendíase de aquel modo de ser bonachón e aparentemente tranquilo. Pero tamén lembrei momentos nos que estiven a punto de cometer aquel loucura de rematar con todo. Por fortuna, no seu momento, alguén o impediu.
Estou tentando de asimilalo... Pero non son capaz...
Canción: Los Piratas- Muertos
A noticia do suicidio de Juan Campos Paz, mestre de música en diversas escolas, (Entre elas, Escuelas Nieto, na cal estudiei os últimos catro anos de escola obrigatoria) caeume como un xarro de auga fría. Probablemente moita outra xente sentíuno así. A noticia sorprendéume o mércores, cando me disponía a ir a natación. A dor apoderóuse de mín e non puiden impedir que as bágoas se deslizaran polas miñas meixelas. O vín por última vez fai algúns meses. Non podería imaxinar nada así, o único que advertín naquel momento claramente é que tiña ganas de falar.
No funeral chorei bastante. Avergónzame chorar así, máis cando alí estaban moitos dos meus ex mestres de aquela escola. Revivín as súas clases, as súas palabras, a ternura que desprendíase de aquel modo de ser bonachón e aparentemente tranquilo. Pero tamén lembrei momentos nos que estiven a punto de cometer aquel loucura de rematar con todo. Por fortuna, no seu momento, alguén o impediu.
Estou tentando de asimilalo... Pero non son capaz...
sábado, 22 de noviembre de 2008
O subcosciente
Onte soñei que estaba castigada nunha clase, cara á parede, a espaldas de todos, mentres a mestra explicaba algo.
Non hai moito máis qué comentar.
Non hai moito máis qué comentar.
lunes, 6 de octubre de 2008
Espiral de indecisión
Mírome ó espello. Extrañada. Pensativa. E volta a empezar na escola de idiomas, volta a estudiar chinés e inglés. pero por primeira vez en cinco anos, non teño que volver a italiano. Resúltame estraño despois de cinco anos. Como moito podería ir as clases complementarias, pero, ¿Para qué me valdrían? Quero dicir, en internet xa estou ben entrenada. A roda que xira e xira. Como di unha canción wiccan:
Air moves us,
Fire transforms us,
Water shapes us,
Earth Heals Us.
And The Balance Of The Wheel Goes Round And Round.
E a roda xira. Un novo periodo na miña vida estase a abrir camiño. Os cambios achéganse mentras eu como chocolate como se non fora a protagonista, se non unha espectadora. En realidade non é así. Non hai espectadores, somos todos personaxes de esta novela extraña que é a nosa vida. E lémbrome, de cando ero unha xoven de 18 anos, ó segundo ano da escola de idiomas, do mestre que lle tomaba sempre o pelo porque dáballe vergoña falar en italiano. ¿E agora? ¿Agora qué? Xa chamáronme bauscia e mangianebbia. Quizais porque vivo Milán, aínda cando estou lonxe. Deixoume unha marca para sempre, como a velocidade dun metro que corre polos meus soños dentro de unha fraga de dúbidas. Onte pasoume algo completamente idiota. Durmínme cinco mintos e tiven un soño extraño:
Piola... fermata Piola.
Subida ó metro a toda velocidade. Equilibrios para non caer ata que consigo sentarme. E de novo:
Loreto... fermata Loreto.
Baixada e camiñata desorientada ata que atopo o camiño. ¿Atopeino? Non. Vou facer 22 anos (17 de outubro) e non sei todavía cál é o meu camiño. Espero atopalo antes de chegar a Abbiategrasso. Sería demasiado tarde.
E verei as caras sorprendidas dos meus mestres, ora ex mestres de italiano, mentres dou voltas nunha espiral de indecisión que manda máis cá mín, máis do que quixeran mandar os meus pais, máis do que podería perderme entre as notas dunha canción cun final feliz.
Air moves us,
Fire transforms us,
Water shapes us,
Earth Heals Us.
And The Balance Of The Wheel Goes Round And Round.
E a roda xira. Un novo periodo na miña vida estase a abrir camiño. Os cambios achéganse mentras eu como chocolate como se non fora a protagonista, se non unha espectadora. En realidade non é así. Non hai espectadores, somos todos personaxes de esta novela extraña que é a nosa vida. E lémbrome, de cando ero unha xoven de 18 anos, ó segundo ano da escola de idiomas, do mestre que lle tomaba sempre o pelo porque dáballe vergoña falar en italiano. ¿E agora? ¿Agora qué? Xa chamáronme bauscia e mangianebbia. Quizais porque vivo Milán, aínda cando estou lonxe. Deixoume unha marca para sempre, como a velocidade dun metro que corre polos meus soños dentro de unha fraga de dúbidas. Onte pasoume algo completamente idiota. Durmínme cinco mintos e tiven un soño extraño:
Piola... fermata Piola.
Subida ó metro a toda velocidade. Equilibrios para non caer ata que consigo sentarme. E de novo:
Loreto... fermata Loreto.
Baixada e camiñata desorientada ata que atopo o camiño. ¿Atopeino? Non. Vou facer 22 anos (17 de outubro) e non sei todavía cál é o meu camiño. Espero atopalo antes de chegar a Abbiategrasso. Sería demasiado tarde.
E verei as caras sorprendidas dos meus mestres, ora ex mestres de italiano, mentres dou voltas nunha espiral de indecisión que manda máis cá mín, máis do que quixeran mandar os meus pais, máis do que podería perderme entre as notas dunha canción cun final feliz.
sábado, 7 de junio de 2008
¡Notas!
Estou contenta.
Aprobei todo. Iso quere dicir dúas cousas: Que poderei pasar un verán tranquilo e podereime organizar para o meu retorno... O caso é que aínda non sé que vou facer da miña vida (Especialmente porque hai certas informacións que non sé onde atopalas)
Aprobei todo. Iso quere dicir dúas cousas: Que poderei pasar un verán tranquilo e podereime organizar para o meu retorno... O caso é que aínda non sé que vou facer da miña vida (Especialmente porque hai certas informacións que non sé onde atopalas)
viernes, 30 de mayo de 2008
¡Aprobei chinés!
Aprobei chinés, (ou mellor, a mestra aprobóunos a todos...)
Teño un 6,6 na audición, un 6 no escrito (gramática) e un 8 no oral (non sei se máis adiante nos farán, pero este ano non nos fixeron proba de comprensión escrita nen de redacción) Hai que ter en conta que se ahora, según a normativa nova, o 6 é suficiente e o cinco suspenso, ou sexa, que me colle en chinés e en inglés, pero non en italián.
Hala, unha cousa menos... A semana que vén a ver qué pasa cando me digan as notas de inglés e italiano.
A propósito, non sei qué facer da miña vida. Hai un FP que me interesa, pero é un FP superior, e para facelo, teño que facer primeiro un bacherelato para adultos... Irei a preguntar, pero a verdade, dame un pouco de... non sei :D
Teño un 6,6 na audición, un 6 no escrito (gramática) e un 8 no oral (non sei se máis adiante nos farán, pero este ano non nos fixeron proba de comprensión escrita nen de redacción) Hai que ter en conta que se ahora, según a normativa nova, o 6 é suficiente e o cinco suspenso, ou sexa, que me colle en chinés e en inglés, pero non en italián.
Hala, unha cousa menos... A semana que vén a ver qué pasa cando me digan as notas de inglés e italiano.
A propósito, non sei qué facer da miña vida. Hai un FP que me interesa, pero é un FP superior, e para facelo, teño que facer primeiro un bacherelato para adultos... Irei a preguntar, pero a verdade, dame un pouco de... non sei :D
jueves, 22 de mayo de 2008
E acabouse...
Xa remataron as clases oficiais. Ahora é o turno dos exames. As clases de inglés e de chinés acabaron de un modo normal, pero non as de italiano.
Na clase de italiano non houbo nunca un grupo unido, mais dous bandos. Hoxe a evidencia estoraba. O bando sublevado íase á cafetería a celebrar un final de curso, hipócrita e clandestinamente. En cambio, os simpatizantes do "capitán" Fabio, quedábanse na clase, respetuosa e educadamente, atendendo as súas últimas explicacións.
As tensións nesta clase eran evidentes, pero nos últimos tempos, podíase corta-la tensión con un coitelo. Sólo había un horario de italiano, con galinas e lechuzas. Casi todo mulleres, e la hipocresía era obvia. O xogo de hipocresía foi obligatorio todo o curso. Se non, poderias ser mal visto.
E agora rematouse, aínda que o barco non chegou a buen puerto. Creo que todo soldado debe obedecer ó seu capitán, ou como mínimo respetalo, pero xa vexo, que non todos peensan coma mín.
Na clase de italiano non houbo nunca un grupo unido, mais dous bandos. Hoxe a evidencia estoraba. O bando sublevado íase á cafetería a celebrar un final de curso, hipócrita e clandestinamente. En cambio, os simpatizantes do "capitán" Fabio, quedábanse na clase, respetuosa e educadamente, atendendo as súas últimas explicacións.
As tensións nesta clase eran evidentes, pero nos últimos tempos, podíase corta-la tensión con un coitelo. Sólo había un horario de italiano, con galinas e lechuzas. Casi todo mulleres, e la hipocresía era obvia. O xogo de hipocresía foi obligatorio todo o curso. Se non, poderias ser mal visto.
E agora rematouse, aínda que o barco non chegou a buen puerto. Creo que todo soldado debe obedecer ó seu capitán, ou como mínimo respetalo, pero xa vexo, que non todos peensan coma mín.
jueves, 8 de mayo de 2008
É unha cuestión de estrés
Sempre caéume mal a primavera. En primavera, sempre estou cansa. Ademais de estar cansa, estou sempre estresada. Motivos de estrés hai moitos, está o traballo, as clases, a familia, a pouca inspiración e as dores físicas. Outros años tamén estaba estresada polas miñas emocións, pero agora con todo o que teño que facer non penso moito en tonterías. Non solo eso, se non que incluso o meu modo de ver ós homes cambiou e o modo de relacionarme con eles.
Onte tiven que facer a exposición oral de italiano. A retrasara xa unha vez, e mentres a facía pensaba que me moría. A fixen sobre os celtas en Italia. Estaba moi nerviosa. Non me tremaba a voz, e tampouco o corpo (é extraño, normalmente cando estou nerviosa trémame a voz e río moito) Os meus compañeiros dixéronme que se estaba nerviosa, non se notou.
Este é o meu ultimo ano de italiano. Por unha parte alégrome, porque tendrei menos peso Por outra parte, dame moita pena. Obviamente non me apetece repetir curso :D pero en fin, como sempre, sabes que cando rematas algo certas situacións non se repetirán. Nestes cinco anos de italiano aprendín moitas cousas. A lingua italiana levoume por camiños que non esperaba, e regaloume (e me está regalando) momentos alucinantes. Cambiei toda a miña historia...
Creo que o peor está por chegar: a última semana deste mes teño todos os exámenes, ou sexa, unha decena. Así que agora tócame centrarme nisto :D
Onte tiven que facer a exposición oral de italiano. A retrasara xa unha vez, e mentres a facía pensaba que me moría. A fixen sobre os celtas en Italia. Estaba moi nerviosa. Non me tremaba a voz, e tampouco o corpo (é extraño, normalmente cando estou nerviosa trémame a voz e río moito) Os meus compañeiros dixéronme que se estaba nerviosa, non se notou.
Este é o meu ultimo ano de italiano. Por unha parte alégrome, porque tendrei menos peso Por outra parte, dame moita pena. Obviamente non me apetece repetir curso :D pero en fin, como sempre, sabes que cando rematas algo certas situacións non se repetirán. Nestes cinco anos de italiano aprendín moitas cousas. A lingua italiana levoume por camiños que non esperaba, e regaloume (e me está regalando) momentos alucinantes. Cambiei toda a miña historia...
Creo que o peor está por chegar: a última semana deste mes teño todos os exámenes, ou sexa, unha decena. Así que agora tócame centrarme nisto :D
martes, 15 de abril de 2008
Periodo estresante
Estou nun periodo estresante do ano. Por unha parte, onte paséino fatal no traballo. Pasáronme a chamadas, e me sentín inútil completamente. O final, volvéronme mandar o que estaba facendo. Vou acabar collendo manía os teléfonos. ós programas e a Orange. Uff.
Por outra parte comeza un periodo estresante na Escola Oficial de Idiomas. Temos que falar durante un minuto en chinés (Eu non o fixen aínda poruqe non tiven tempo para preparalo) E en italiano teño que facer unha exposición oral. Creo que de 10 minutos. De todas formas, xa sei de que falar: Sobre os celtas en Italia. Brugh e Iunthanaka xa me pasaron un montón de información sobre a Milán celta. Milán. bótoche moito de menos, Ámote e ódiote, es o meu soño e a miña pesadilla, bágoas amargas de felicidade... Pero volverei, aínda que sei que estarei nunha situación tan tensa o máis que cando fun...
Por outra parte comeza un periodo estresante na Escola Oficial de Idiomas. Temos que falar durante un minuto en chinés (Eu non o fixen aínda poruqe non tiven tempo para preparalo) E en italiano teño que facer unha exposición oral. Creo que de 10 minutos. De todas formas, xa sei de que falar: Sobre os celtas en Italia. Brugh e Iunthanaka xa me pasaron un montón de información sobre a Milán celta. Milán. bótoche moito de menos, Ámote e ódiote, es o meu soño e a miña pesadilla, bágoas amargas de felicidade... Pero volverei, aínda que sei que estarei nunha situación tan tensa o máis que cando fun...
domingo, 13 de abril de 2008
EOI- Setembro?
Bueno, según parece, polo menos a Escola Oficial de Idiomas de Vigo dignouse a recuperar os exames de setembro... Menos mal, porqe non está ben iso de xogárselo todo a unha carta...
De todas formas o xoves foi convocada unha xornada de paro total, na que supoño que participaremos.
O alumnado reclama:
- Consolidación indefinida de dúas convocatorias por ano ( xuño e setembro) en tódolos cursos.
- Avaliación continua en tódolos cursos e niveis.
- Limitación do número de convocatorias a 6 por curso ( como na universidade)
- Exame deseñado e realizado polo propio departamento do idioma.
- Nota mínima para aprobar:5
- Que as escolas de idiomas impartan os niveis C1 e C2
De todas formas o xoves foi convocada unha xornada de paro total, na que supoño que participaremos.
O alumnado reclama:
- Consolidación indefinida de dúas convocatorias por ano ( xuño e setembro) en tódolos cursos.
- Avaliación continua en tódolos cursos e niveis.
- Limitación do número de convocatorias a 6 por curso ( como na universidade)
- Exame deseñado e realizado polo propio departamento do idioma.
- Nota mínima para aprobar:5
- Que as escolas de idiomas impartan os niveis C1 e C2
sábado, 8 de marzo de 2008
Pizzica!
O xoves foi "o gran día". Sí, en efecto, tiven que tocar ca miña pandeireta unha canción do sur de Italia chamada "U Santu Paulu". Pero bueno, empecemos polo principio. Todo empeza cando Fabio - o meu mestre de italiano- propónme toca-la pandeireta no festival cultural. Aceptei casi sen pensalo dúas veces. Teño que dicir que os ensaios foron situacións estranas para mín: O primeiro día de ensaio estaban solo Fabio e Marco (outro mestre) que tamén tocaron no festival, a guitarra e o acordeón. Primeiro estabamos no departamento de italiano (con mestras que entraban e saían constantemente) pero ó final fumos á aula magna. Debo recoñecer que me tiveron que botar unha man (ou dúas) para conseguir coller o ritmo da canción, e iso que, agora que o penso, parécese moito á xota punteada :D
O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.
O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)
Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D
E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!
Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:
- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)
Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D
O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.
O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)
Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D
E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!
Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:
- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)
Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D
sábado, 1 de marzo de 2008
Chinés na semana cultural
Onte fun venres, polo tanto tiña que ir a traballar, non tiña clases, pero tiña a actuación de chinés.
Houbo moita xente que botouse para atrás, a dicir verdade, da miña clase viñemos solo cinco ou seis, je je. A mín puxéronme diante porque estou afinada (aínda que non son a única da clase). Estaba algo nervosa, o meu mestre de italiano estaba por alí, pero iso xa o esperaba. Non era o que máis nervosa me puxo. Creo que púxenme máis nervosa cando vin que entrara o xefe de estudios (E ex mestre meu de italiano...!) Uff... E non chegou aínda a actuación de italiano, vou ter que méterlle caña, que se non... ja, ja, ja.
Bueno, non me saiu mal, o único malo é que as pernas tremábanme. Cando teño que facer algo así e me poño nervosa, teño a impresión de perde-lo equilibrio dos tacóns, jajaja. As máns xa as agarrara cara atrás para evitar máis tembleque. :D Encantaríame poder controlar os meus nervios cando me miran, pero iso solo se aprende cando... o fas moitas veces!
Houbo moita xente que botouse para atrás, a dicir verdade, da miña clase viñemos solo cinco ou seis, je je. A mín puxéronme diante porque estou afinada (aínda que non son a única da clase). Estaba algo nervosa, o meu mestre de italiano estaba por alí, pero iso xa o esperaba. Non era o que máis nervosa me puxo. Creo que púxenme máis nervosa cando vin que entrara o xefe de estudios (E ex mestre meu de italiano...!) Uff... E non chegou aínda a actuación de italiano, vou ter que méterlle caña, que se non... ja, ja, ja.
Bueno, non me saiu mal, o único malo é que as pernas tremábanme. Cando teño que facer algo así e me poño nervosa, teño a impresión de perde-lo equilibrio dos tacóns, jajaja. As máns xa as agarrara cara atrás para evitar máis tembleque. :D Encantaríame poder controlar os meus nervios cando me miran, pero iso solo se aprende cando... o fas moitas veces!
viernes, 29 de febrero de 2008
E agora, pizzica
Tócame facer algo que non pensara xamais, nin sequeira o imaxinara. Fai algunhas semanas, xa que eu toco a pandeireta, o meu mestre de italiano propúsome tocar unha pizzica. Aceptei, un pouco pensativa, porque xa sabía que a música tradicional do sur de Italia normalmente é moi rapida.
Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)
Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.
Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D
De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)
Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.
Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:
"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).
Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.
Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."
Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D
Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)
Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.
Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D
De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)
Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.
Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:
"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).
Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.
Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."
Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D
viernes, 25 de enero de 2008
A reforma das EOIs de Galicia
Dende que o goberno emperrouse en que todas as EOIs de Galicia tiñan que levar un mesmo ritmo e o mesmo sistema, isto é un caos.
Fai uns días houbo unha reunión de delegados de clases, e as informacións que viron a luz non me gustan nada. En realidade, entrei en pánico. Creo que todo o mundo volvéuse tolo.
1.- Non hai máis exames de setembro. Quen carga, repite. A excusa que puxeron: que unha baixa porcentaxe de alumnos aproba nos exames de setembro. (ja! houberon dous veces que pasei curso gracias a setembro) A miña teoría: Os quitan porque así garantizan que os alumnos repitan, polo tanto, cobran máis diñeiro das matrículas.
2.- Cando se finaliza un ciclo de exames os mandan dende Santiago.
3.- As avaliacións son (coma sempre) dun 30% e 70%. A prima avaliación non conta se na segunda hai máis nota, solo conta no caso de suspenso. É dicir, que é todo coma sempre.
4.- Queren que chinés sexa, en lugar de 6 anos, 8. Paréceme absurdo. A estas alturas a nosa profesora xa deunos todo o material corrispondente a "Básico 1". Por outra parte, non sei se sería xusto dar 6 anos en linguas como italián. Ó mellor sí, pero habería que distribuír moi ben o temario. Dende o meu punto de vista, os primeiros anos son os máis difíciles pola gramática, polo tanto, quizáis deberían repartila ben, de modo que non se dexa clase moi lentamente nin moi rápidamente....
5.- Haberá unha data única de examen.
6.- O suficiente non será un 5. Será un 6 (Paréceme xusto, porque penso que na maior parte dos países de Europa, un 5 é suspenso...)
7.- En caso de suspender e repetir, no exame final, solo se examinará da destreza suspensa (Iso está ben...)
8.- En cada ciclo solo se pode repetir dous veces, creo, cousa que me parece de tolos!
Fai uns días houbo unha reunión de delegados de clases, e as informacións que viron a luz non me gustan nada. En realidade, entrei en pánico. Creo que todo o mundo volvéuse tolo.
1.- Non hai máis exames de setembro. Quen carga, repite. A excusa que puxeron: que unha baixa porcentaxe de alumnos aproba nos exames de setembro. (ja! houberon dous veces que pasei curso gracias a setembro) A miña teoría: Os quitan porque así garantizan que os alumnos repitan, polo tanto, cobran máis diñeiro das matrículas.
2.- Cando se finaliza un ciclo de exames os mandan dende Santiago.
3.- As avaliacións son (coma sempre) dun 30% e 70%. A prima avaliación non conta se na segunda hai máis nota, solo conta no caso de suspenso. É dicir, que é todo coma sempre.
4.- Queren que chinés sexa, en lugar de 6 anos, 8. Paréceme absurdo. A estas alturas a nosa profesora xa deunos todo o material corrispondente a "Básico 1". Por outra parte, non sei se sería xusto dar 6 anos en linguas como italián. Ó mellor sí, pero habería que distribuír moi ben o temario. Dende o meu punto de vista, os primeiros anos son os máis difíciles pola gramática, polo tanto, quizáis deberían repartila ben, de modo que non se dexa clase moi lentamente nin moi rápidamente....
5.- Haberá unha data única de examen.
6.- O suficiente non será un 5. Será un 6 (Paréceme xusto, porque penso que na maior parte dos países de Europa, un 5 é suspenso...)
7.- En caso de suspender e repetir, no exame final, solo se examinará da destreza suspensa (Iso está ben...)
8.- En cada ciclo solo se pode repetir dous veces, creo, cousa que me parece de tolos!
domingo, 7 de octubre de 2007
Volta a empezar...
Mañán comézase de novo.
E a roda xira... Mañán terei que ir a italiano, pasado mañán a chinés e inglés. Volverei a ver as caras, de xente que aprezo e xente que ignoro, volverei a pelear cás letras...
Hai xente que me din que estou tola. Non me chega cás miñas linguas naturais, non me chega có inglés, nen có italiano. Nen có meu criticadísimo estudio do milanés. (Lingua pola que seguirei loitando) Vou probar sorte co chinés.
Se fai 10 anos dicíanme que ían pasar todas as cousas que están a pasar ultimamente, non o creía.
E dentro de 10 días serei máis vella: 21 anos. Pero da igual, o único que importa agora é loitar... E non rendirme!
E a roda xira... Mañán terei que ir a italiano, pasado mañán a chinés e inglés. Volverei a ver as caras, de xente que aprezo e xente que ignoro, volverei a pelear cás letras...
Hai xente que me din que estou tola. Non me chega cás miñas linguas naturais, non me chega có inglés, nen có italiano. Nen có meu criticadísimo estudio do milanés. (Lingua pola que seguirei loitando) Vou probar sorte co chinés.
Se fai 10 anos dicíanme que ían pasar todas as cousas que están a pasar ultimamente, non o creía.
E dentro de 10 días serei máis vella: 21 anos. Pero da igual, o único que importa agora é loitar... E non rendirme!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
