Adeus, Juan

Estado de ánimo: Triste
Canción: Los Piratas- Muertos

A noticia do suicidio de Juan Campos Paz, mestre de música en diversas escolas, (Entre elas, Escuelas Nieto, na cal estudiei os últimos catro anos de escola obrigatoria) caeume como un xarro de auga fría. Probablemente moita outra xente sentíuno así. A noticia sorprendéume o mércores, cando me disponía a ir a natación. A dor apoderóuse de mín e non puiden impedir que as bágoas se deslizaran polas miñas meixelas. O vín por última vez fai algúns meses. Non podería imaxinar nada así, o único que advertín naquel momento claramente é que tiña ganas de falar.

No funeral chorei bastante. Avergónzame chorar así, máis cando alí estaban moitos dos meus ex mestres de aquela escola. Revivín as súas clases, as súas palabras, a ternura que desprendíase de aquel modo de ser bonachón e aparentemente tranquilo. Pero tamén lembrei momentos nos que estiven a punto de cometer aquel loucura de rematar con todo. Por fortuna, no seu momento, alguén o impediu.

Estou tentando de asimilalo... Pero non son capaz...

E comeza o ciclo de cine de italiano...

Estado: tranquila
Canción: Modena City Ramblers: I cento passi

Creo que foi como volver formar parte de aquelas alumnas de italiano. Unha sensación extraña inundóume hoxe, cando entrei na Aula Magna, disposta a ver a primeira película do cicle de cine de italiano (películas de mafia, camorra, etc). Éste é o modo do departamento de manifestar o rexeitamento dos meus ex-mestres de italiano cara as asociacións mafiosas. Sí, o feito de estudiar aínda na escola de idiomas, ten a vantaxe de que podo asistir a algunhas actividades de italiano sen problemas.

Todo empezou con unha introducción de un mestre, que prácticamente evitei ver á cara... Falou un pouco, creo que o máis importante do que dixo é que estas películas, elexidas polo departamento, contan historias verdadeiras, e non americanadas come o padriño. Despois de algúns minutos de distracción, conseguín concentrarme na película, os cén pasos, que conta a historia de Peppino Impastato. Conmovedora.

Por un par de horas sentínme extraña, como se nada cambiara dende ó ano pasado. Non pertenzo xa a esas clases, sei defenderme ben cá lingua italiana. Hai quen dín (como un ex mestre da ESO hoxe) que debería de buscar traballo de traductora. ¡Ojalá fora así de fácil!