Nervios

Estado: pensativa
Canción: Gamba de Legn- Ciapasala no

Ola a todos, decidín voltar a escribir, quédanme os exames de inglés, o luns e o xoves, pero ahora teño moito máis tempo porque xa non hai clases. Os exames de chinés foron ben, aínda que o día do oral atopéime ó xefe de estudios (que é bastante vacilón, e como xa dixen en outras ocasións, deume clase) e preguntoume se era eu quén estaba facendo escándalo alí enriba (Sí, claro, pregútasllo a unha que é demasiado silenciosa... :D) En fin.

Nestes días tiven un baixón importante porque non sei nada do traballo. Intentei chamar e nada. Non responde. E falta un mes. Evidentemente esto desespérame. A verdade é que empezaba a plantearme o quedar na casa, pero doume conta de que teño que ir sí ou sí. Pase o que pase. Nofondo, o máis grave que me puidera pasar é que teña que ir ó consulado e pedir que me paguen un billete de volta...E espero non chegas a esos límites...

Por outra parte nas últimas semanas creo que tiven unha especie de frechazo virtual con un rapaz milanés, o máis curioso é que parece que é mútuo... A verdade é que impresionoume moito, e parece que eu tamén a él. Por certo, independentemente disto, parece sorprendido porque dice que parece que estou moi comprometida cá política... Bueno, a verdade é que dende fai uns anos cara hoxe interésame máis.. E as miñas ideas foron sempre máis ou menos as mesmas... Máis ou menos. O máis curioso é que con respecto a Italia, certas personas tamén moi firmes nas suás ideas fixern que coñecera xente (virtualmente almenos) do mundo político. Alcaldes, conselleiros e candidatos para serlo. En fin... o_O

Polo menos chamáronme da ONCE para un curso de Braille. En realidade teñen a obriga de dar cursos, pero xa que hai moi poucos voluntarios en Vigo, o que organizan cada certo tempo é ese :D

¡Desfogo! (A falta de outro tipo de desfogos...)

Estado: pensativa
Canción: Marco Masini- Vaffanculo (Nunca mellor dito...)

A palabra é pensativa.

Estou en Mos, na casa dos meus avós. Sí, estáse moi ben por un par de días sen pais, sen irmáns. Estou reflexiva por todas as cousas que están pasando na miña vida: Un mestre déixanos, á volta das vacacións terei as notas dos exames, (Entón sí que vendrán as miñas xornadas de reflexión) a miña vida emocional está moi desordenada (e todo o que conlleva.. xa sabedes...) e empezo a botar en falta (un pouquiño) Milán despois de medio ano. Xa non con tanta ansiedade, pero un pouquiño. E non me queda nada, tería que atopar un traballo aquí, aforrar, repetir os mesmos procesos. Eso sí, sei que conto co apoio de moitos deses amigos que a kilómetros de distasncia, seguen a soportar as miñas crises... Alguén dixo que Vigo é unha "mini-Milán". Bah.. dende logo fáltanlle moitas cousas para selo. Quizais a zona industrial (especialmente a avenida de Madrid, onde hai un montón de empresas con edificios xigantes) é unha mini-Milán. Pero polo resto...

Mañá pola mañá teño que ir a Vigo. Ademáis de ser xa domingo, teño que ir votar. Mandei unha mensaxe á miña nai para que me confirme se chegou a carta na que te dín o colexio, a mesa e todo iso. En fin. As veces penso que sería máis práctico montar un partido político propio e pasar de toda esa panda...

Tamén estou contenta porque continúo escribindo o relato, aínda que agora atasqueime un pouco e eso mosquéame... ¿Algún consello? Quizáis un "brain storming"...

Non me podo queixar, en estes días caéronme dous regalos: Unha PDA con teléfono, que conseguiu un dos meus tíos (Para non levar tantos trastos enriba...) E unha pantalla para o meu ordenador, que a miña está cascada e estou todas as noites a golpes con ela... Levaba tempo pensando en comprar unha pantalla ou un portatil O problema do portatil é que no ordenador teño un aparello de televisión e non se pode meter ó portatil... :S

E comeza o ciclo de cine de italiano...

Estado: tranquila
Canción: Modena City Ramblers: I cento passi

Creo que foi como volver formar parte de aquelas alumnas de italiano. Unha sensación extraña inundóume hoxe, cando entrei na Aula Magna, disposta a ver a primeira película do cicle de cine de italiano (películas de mafia, camorra, etc). Éste é o modo do departamento de manifestar o rexeitamento dos meus ex-mestres de italiano cara as asociacións mafiosas. Sí, o feito de estudiar aínda na escola de idiomas, ten a vantaxe de que podo asistir a algunhas actividades de italiano sen problemas.

Todo empezou con unha introducción de un mestre, que prácticamente evitei ver á cara... Falou un pouco, creo que o máis importante do que dixo é que estas películas, elexidas polo departamento, contan historias verdadeiras, e non americanadas come o padriño. Despois de algúns minutos de distracción, conseguín concentrarme na película, os cén pasos, que conta a historia de Peppino Impastato. Conmovedora.

Por un par de horas sentínme extraña, como se nada cambiara dende ó ano pasado. Non pertenzo xa a esas clases, sei defenderme ben cá lingua italiana. Hai quen dín (como un ex mestre da ESO hoxe) que debería de buscar traballo de traductora. ¡Ojalá fora así de fácil!

Pizzica!

O xoves foi "o gran día". Sí, en efecto, tiven que tocar ca miña pandeireta unha canción do sur de Italia chamada "U Santu Paulu". Pero bueno, empecemos polo principio. Todo empeza cando Fabio - o meu mestre de italiano- propónme toca-la pandeireta no festival cultural. Aceptei casi sen pensalo dúas veces. Teño que dicir que os ensaios foron situacións estranas para mín: O primeiro día de ensaio estaban solo Fabio e Marco (outro mestre) que tamén tocaron no festival, a guitarra e o acordeón. Primeiro estabamos no departamento de italiano (con mestras que entraban e saían constantemente) pero ó final fumos á aula magna. Debo recoñecer que me tiveron que botar unha man (ou dúas) para conseguir coller o ritmo da canción, e iso que, agora que o penso, parécese moito á xota punteada :D

O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.

O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)

Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D

E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!

Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:

- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)

Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D

E agora, pizzica

Tócame facer algo que non pensara xamais, nin sequeira o imaxinara. Fai algunhas semanas, xa que eu toco a pandeireta, o meu mestre de italiano propúsome tocar unha pizzica. Aceptei, un pouco pensativa, porque xa sabía que a música tradicional do sur de Italia normalmente é moi rapida.

Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)

Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.




Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D



De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)

Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.

Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:

"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).

Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.

Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."

Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D