Nervios

Estado: pensativa
Canción: Gamba de Legn- Ciapasala no

Ola a todos, decidín voltar a escribir, quédanme os exames de inglés, o luns e o xoves, pero ahora teño moito máis tempo porque xa non hai clases. Os exames de chinés foron ben, aínda que o día do oral atopéime ó xefe de estudios (que é bastante vacilón, e como xa dixen en outras ocasións, deume clase) e preguntoume se era eu quén estaba facendo escándalo alí enriba (Sí, claro, pregútasllo a unha que é demasiado silenciosa... :D) En fin.

Nestes días tiven un baixón importante porque non sei nada do traballo. Intentei chamar e nada. Non responde. E falta un mes. Evidentemente esto desespérame. A verdade é que empezaba a plantearme o quedar na casa, pero doume conta de que teño que ir sí ou sí. Pase o que pase. Nofondo, o máis grave que me puidera pasar é que teña que ir ó consulado e pedir que me paguen un billete de volta...E espero non chegas a esos límites...

Por outra parte nas últimas semanas creo que tiven unha especie de frechazo virtual con un rapaz milanés, o máis curioso é que parece que é mútuo... A verdade é que impresionoume moito, e parece que eu tamén a él. Por certo, independentemente disto, parece sorprendido porque dice que parece que estou moi comprometida cá política... Bueno, a verdade é que dende fai uns anos cara hoxe interésame máis.. E as miñas ideas foron sempre máis ou menos as mesmas... Máis ou menos. O máis curioso é que con respecto a Italia, certas personas tamén moi firmes nas suás ideas fixern que coñecera xente (virtualmente almenos) do mundo político. Alcaldes, conselleiros e candidatos para serlo. En fin... o_O

Polo menos chamáronme da ONCE para un curso de Braille. En realidade teñen a obriga de dar cursos, pero xa que hai moi poucos voluntarios en Vigo, o que organizan cada certo tempo é ese :D

Qué soños máis extraños...

Estado: soñadora
Canción: Ligabue: Niente paura

Hoxe tiven un s0ño extraño, pero gratificante e ó mesmo tempo estresante...

Estaba en unha empresa, en Milán, na que ninguén falaba castellano, e precisaban de alguén que soubese castelán e italiano... Total que estaba traballando alí, e me chamaban cada dúas por tres para interpretar o que estaba dicindo un tipo ou para traducir documentos... Non lembro moito, básicamente lembro que estaba moi acelerada... :D

Anda que se fora real.. jajaja. Estaría feliz da vida :D

Doume conta de que tamén soñei outra cousa pero non sei exactamente o que...

É unha cuestión de estrés

Sempre caéume mal a primavera. En primavera, sempre estou cansa. Ademais de estar cansa, estou sempre estresada. Motivos de estrés hai moitos, está o traballo, as clases, a familia, a pouca inspiración e as dores físicas. Outros años tamén estaba estresada polas miñas emocións, pero agora con todo o que teño que facer non penso moito en tonterías. Non solo eso, se non que incluso o meu modo de ver ós homes cambiou e o modo de relacionarme con eles.

Onte tiven que facer a exposición oral de italiano. A retrasara xa unha vez, e mentres a facía pensaba que me moría. A fixen sobre os celtas en Italia. Estaba moi nerviosa. Non me tremaba a voz, e tampouco o corpo (é extraño, normalmente cando estou nerviosa trémame a voz e río moito) Os meus compañeiros dixéronme que se estaba nerviosa, non se notou.

Este é o meu ultimo ano de italiano. Por unha parte alégrome, porque tendrei menos peso Por outra parte, dame moita pena. Obviamente non me apetece repetir curso :D pero en fin, como sempre, sabes que cando rematas algo certas situacións non se repetirán. Nestes cinco anos de italiano aprendín moitas cousas. A lingua italiana levoume por camiños que non esperaba, e regaloume (e me está regalando) momentos alucinantes. Cambiei toda a miña historia...

Creo que o peor está por chegar: a última semana deste mes teño todos os exámenes, ou sexa, unha decena. Así que agora tócame centrarme nisto :D

Periodo estresante

Estou nun periodo estresante do ano. Por unha parte, onte paséino fatal no traballo. Pasáronme a chamadas, e me sentín inútil completamente. O final, volvéronme mandar o que estaba facendo. Vou acabar collendo manía os teléfonos. ós programas e a Orange. Uff.

Por outra parte comeza un periodo estresante na Escola Oficial de Idiomas. Temos que falar durante un minuto en chinés (Eu non o fixen aínda poruqe non tiven tempo para preparalo) E en italiano teño que facer unha exposición oral. Creo que de 10 minutos. De todas formas, xa sei de que falar: Sobre os celtas en Italia. Brugh e Iunthanaka xa me pasaron un montón de información sobre a Milán celta. Milán. bótoche moito de menos, Ámote e ódiote, es o meu soño e a miña pesadilla, bágoas amargas de felicidade... Pero volverei, aínda que sei que estarei nunha situación tan tensa o máis que cando fun...

Soños...

Fai un par de días tiven un soño un pouco curioso.

Sí, era eu. Levaba unha traxe azul marino que me quedaba coma un guante. Moi formal. O pelo o tiña recollido nun moño. Os labios, os tiña pintados. E na man, levaba un maletín negro. (Non, non atraquei un banco...)

Corrín coma unha tola polas rúas de Milán. Correra, miraba o reloxo. Tiña moita prisa. Moitísima. Chegaba tarde. Cheguei ata unha parada de metro, e baixei a toda velocidade polas escaleiras. Xusto en ese momento ,perdín o metro que tiña que coller. Esperei pacientemente ata a chegada do seguinte... Subín botando lume. Xa dentro, intentei calmarme un pouco.Ía atrasada. Pero xa quedaba pouco. Por fin, volvín baixar do metro e corrín. Corrín como xamais correra ata un sitio que parecera unha oficiña. Entrei.

Xa era bastante tarde. Un grupo de señores, que estaban sentados ó redor dunha mesa, quedaron mirandome. Algúns cunha sorrisa, outros con cara de ¿¿¿Onde te meteras??? Uff...

¿Traballo?

Hoxe, despois de ser chamada e realizar uns tests, comecei un curso para un traballo. É un curso de solo tres días, pero é un tema interesante, pois é de altas e baixas dunha compañía telefónica a outra.

Foron moitas horas seguidas (e mañán máis) pero estou contenta. Compañeiros simpáticos, instruccións que non me parecen difíciles e toda unha mañá ocupada. Despois suponse que pasaremos ó mes de proba e dedicirase se seguimos ou non.

¿Consecuencia disto? Pois é posible que non poda ir a Milán para o foro humanista europeo (4-6 abril) e polo tanto, non podería nin ver ó Paolin, nin quedar cos meus amigos, nin ver a ningún dos grupos que me gustan... PERO nese caso, estarei traballando, e xuntando diñeiro, polo tanto podería irme en canto collera vacacións e por máis tempo :D