Comezo a busca-la maneira de que os meus soños tomen forma, e comecen a cumplirse. Xa non penso no tempo, solo no obxetivo (Como fan os pacientes budistas) Planteeime moitos obxectivos para este ano cando empezou, e en realidade, estou en ello. Non me vou rendir.
Quizais hai un par de obxectivos que destaquen entre os demais, o primeiro é volver a Milán. Dende logo, estou aforrando agora que traballo, por unha parte. Por outra estou buscando alternativas ó paso por Madrid ou Barcelona, e por suposto, hai unha alternativa moi interesante, que é coller un autobús dedde Vigo ata Oporto. Hai líñas regulares de ida e volta que van dende a estación de autobuses ata o aeroporto de Oporto. O único incoveniente sería que tería que saír dende a estación moitas horas antes do voo... Almenos tres ou catro, je,je.
O outro obxectivo importante é o desarrollo artístico. É algo que agora teño algo estancado, especialmente polas clases e os exames que xa os teño en nada (dous de chinés, catro de inglés e cinco de italiano) pero cando se acaben as clases, intentarei poñerme plenamente nisto.
Agora simplemente espero. Espero, pero concentrada, a que rematen as clases. Espero e soño.
Mostrando entradas con la etiqueta habilidades artísticas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta habilidades artísticas. Mostrar todas las entradas
martes, 13 de mayo de 2008
domingo, 16 de marzo de 2008
A miña meiga!
Prometera que ía publicar as imaxes da meiga que fixen con pasta de modelaxe....
Aquí a tedes :)
Aquí a tedes :)
sábado, 8 de marzo de 2008
Pizzica!
O xoves foi "o gran día". Sí, en efecto, tiven que tocar ca miña pandeireta unha canción do sur de Italia chamada "U Santu Paulu". Pero bueno, empecemos polo principio. Todo empeza cando Fabio - o meu mestre de italiano- propónme toca-la pandeireta no festival cultural. Aceptei casi sen pensalo dúas veces. Teño que dicir que os ensaios foron situacións estranas para mín: O primeiro día de ensaio estaban solo Fabio e Marco (outro mestre) que tamén tocaron no festival, a guitarra e o acordeón. Primeiro estabamos no departamento de italiano (con mestras que entraban e saían constantemente) pero ó final fumos á aula magna. Debo recoñecer que me tiveron que botar unha man (ou dúas) para conseguir coller o ritmo da canción, e iso que, agora que o penso, parécese moito á xota punteada :D
O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.
O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)
Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D
E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!
Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:
- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)
Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D
O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.
O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)
Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D
E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!
Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:
- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)
Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D
viernes, 29 de febrero de 2008
E agora, pizzica
Tócame facer algo que non pensara xamais, nin sequeira o imaxinara. Fai algunhas semanas, xa que eu toco a pandeireta, o meu mestre de italiano propúsome tocar unha pizzica. Aceptei, un pouco pensativa, porque xa sabía que a música tradicional do sur de Italia normalmente é moi rapida.
Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)
Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.
Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D
De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)
Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.
Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:
"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).
Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.
Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."
Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D
Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)
Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.
Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D
De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)
Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.
Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:
"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).
Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.
Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."
Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D
domingo, 3 de febrero de 2008
¡¡¡Vaia fin de semana!!!!
¡Este fin de semana non parei!
O venres pola noite quedei cá Vane e algúns amigos seus e estivemos por aí ata as cinco da mañá.Esta vez casi non bebín, pero bailei moito. Primeiro estivemos nunha cafetería brasileña e despois saímos por aí cos seus amigos. Bailei como unha tola.
O sábado levanteime- máis ou menos, aínda que cheguei tarde- para ir ó taller de coñecemento persoa de Entrebarrios, visto que faime falta aprender a relaxarme. Non estivo mal. Despois, pola tarde-serán, un par de ensaios ó texto de teatro, (Por certo: En unha semaniña estreamos nun pub de churruca, que creo que se chama Contrabajo...!) reunión do grupo humanista,arregleime un pocco ( medio-vestín de bruxiña) e moitos de nós fumos a unha festa. Toquei a pandeireta, porque dúas das rapazas están aprendendendo o baile galego, coñecín xente moi simpatica, bailamos un cacho e ceamos un prato ecutaoriano (È a primeira vez que probo un prato de Ecuador, a verdade...) Un dos rapaces da asociación díxome de saír por aí de marcha, pero ó final surxiu algo e non poido ser. De todas formas paséino ben.
E hoxe nada, tiven un día algo máis relaxado, aínda que pola tarde fun a casa da Vane porque pediume que lle ensinara algo de inglés para falar con amigo seu suízo (Lástima che é da zona alemana, jejeje) E a verdade, que o principio estaba algo nerviosa porque non estou acostumada a dar clases... pero bueno, pouquiño a pouco...
Eso sí, cruzo os dedos para ir a Milán en Abril. Aínda que vaia ca asociación é un buen pretexto para ver a unha personiña... e tamén ó resto da xente. Con un pouco de sorte igual podo ir ver algún dos grupos que me gustan....Cruzo os dedos!!! A ver se son capaz de xuntar toda a pasta sola e se ninguén me chafa a ilusión...
O venres pola noite quedei cá Vane e algúns amigos seus e estivemos por aí ata as cinco da mañá.Esta vez casi non bebín, pero bailei moito. Primeiro estivemos nunha cafetería brasileña e despois saímos por aí cos seus amigos. Bailei como unha tola.
O sábado levanteime- máis ou menos, aínda que cheguei tarde- para ir ó taller de coñecemento persoa de Entrebarrios, visto que faime falta aprender a relaxarme. Non estivo mal. Despois, pola tarde-serán, un par de ensaios ó texto de teatro, (Por certo: En unha semaniña estreamos nun pub de churruca, que creo que se chama Contrabajo...!) reunión do grupo humanista,arregleime un pocco ( medio-vestín de bruxiña) e moitos de nós fumos a unha festa. Toquei a pandeireta, porque dúas das rapazas están aprendendendo o baile galego, coñecín xente moi simpatica, bailamos un cacho e ceamos un prato ecutaoriano (È a primeira vez que probo un prato de Ecuador, a verdade...) Un dos rapaces da asociación díxome de saír por aí de marcha, pero ó final surxiu algo e non poido ser. De todas formas paséino ben.
E hoxe nada, tiven un día algo máis relaxado, aínda que pola tarde fun a casa da Vane porque pediume que lle ensinara algo de inglés para falar con amigo seu suízo (Lástima che é da zona alemana, jejeje) E a verdade, que o principio estaba algo nerviosa porque non estou acostumada a dar clases... pero bueno, pouquiño a pouco...
Eso sí, cruzo os dedos para ir a Milán en Abril. Aínda que vaia ca asociación é un buen pretexto para ver a unha personiña... e tamén ó resto da xente. Con un pouco de sorte igual podo ir ver algún dos grupos que me gustan....Cruzo os dedos!!! A ver se son capaz de xuntar toda a pasta sola e se ninguén me chafa a ilusión...
domingo, 14 de enero de 2007
lunes, 1 de enero de 2007
Feliz 2007
Bós días a todos, (Bueno, son as 14.12, pero acabeime de levantar!) A noita foi ben, unha boa cea na casa dos meus avós, e despois ó Etnias, entre malibu con ananás, algun que outro ligue, e bailes desenfrenados. Bó modo de entrar no 2007, bailando como unha loca.
Agora tócame botá-la vista atrás para face-lo balance deste ultimo ano. Non foi mal, aínda que tivo as súas tristezas. O ano 2006 empezou mal, cás miñas emocións descontroladas (Agora estou un pouco máis tranquila) Aínda quería arranxalo con Marco por aquelas, e a verdade, que agora non arranxerei nada... ¿Merecíase as miñas bágoas? Non o sei, o importante é que agora son libre como o vento, e estou orgollosa disto, aproveito o tempo ;) Recoñezo que este ano tiven a moitos homes na miña mente. Moito descontrol emocional.
Artísticamente, non me queixo: A miña evolución é positiva, e de cando en vez, teño oportunidades. Por exemplo, participei en un libro de poesías en italiano. Con respecto ós meus gustos, agora se me dixeran: "Dime o grupo de música que escoitaches máis este ano". A resposta é obvia. ¡Gem Boy! E a quen non lle guste, que se f***.
Tamén tiven sorte no sentido relixioso, encontrei moitos wiccanos este ano. Ademáis, coñecín tamén moita xente cá che saír e falar :D.
Este ano o comezo con moitos soños e esperanzas, sen prisa pero sen pausa. Quero que a miña evolución artística avance, que os meus estudios vaian ben, quero perder algo máis a vergonza, e quero outras cousas quizais máis difíciles de realizar, pero non imposibles...
Feliz 2007 a todos
Agora tócame botá-la vista atrás para face-lo balance deste ultimo ano. Non foi mal, aínda que tivo as súas tristezas. O ano 2006 empezou mal, cás miñas emocións descontroladas (Agora estou un pouco máis tranquila) Aínda quería arranxalo con Marco por aquelas, e a verdade, que agora non arranxerei nada... ¿Merecíase as miñas bágoas? Non o sei, o importante é que agora son libre como o vento, e estou orgollosa disto, aproveito o tempo ;) Recoñezo que este ano tiven a moitos homes na miña mente. Moito descontrol emocional.
Artísticamente, non me queixo: A miña evolución é positiva, e de cando en vez, teño oportunidades. Por exemplo, participei en un libro de poesías en italiano. Con respecto ós meus gustos, agora se me dixeran: "Dime o grupo de música que escoitaches máis este ano". A resposta é obvia. ¡Gem Boy! E a quen non lle guste, que se f***.
Tamén tiven sorte no sentido relixioso, encontrei moitos wiccanos este ano. Ademáis, coñecín tamén moita xente cá che saír e falar :D.
Este ano o comezo con moitos soños e esperanzas, sen prisa pero sen pausa. Quero que a miña evolución artística avance, que os meus estudios vaian ben, quero perder algo máis a vergonza, e quero outras cousas quizais máis difíciles de realizar, pero non imposibles...
Feliz 2007 a todos
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
