Non me dera tempo a escribir algo antes.
Unha pena a morte de Michael Jackson, foi un gran artista, lástima que os seus múltiples cambios físicos (innecesarios, chegou a ser un bombón) e certos rumores dañaran a súa imaxe.
R.I.P.
Mostrando entradas con la etiqueta música. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta música. Mostrar todas las entradas
domingo, 28 de junio de 2009
martes, 14 de abril de 2009
martes, 27 de mayo de 2008
pizzica pizzica
Acabo de ver agora que o departamento de italiano publicou o video completo da pizzica pizzica...
Disfrutádeo :D
sábado, 8 de marzo de 2008
Pizzica!
O xoves foi "o gran día". Sí, en efecto, tiven que tocar ca miña pandeireta unha canción do sur de Italia chamada "U Santu Paulu". Pero bueno, empecemos polo principio. Todo empeza cando Fabio - o meu mestre de italiano- propónme toca-la pandeireta no festival cultural. Aceptei casi sen pensalo dúas veces. Teño que dicir que os ensaios foron situacións estranas para mín: O primeiro día de ensaio estaban solo Fabio e Marco (outro mestre) que tamén tocaron no festival, a guitarra e o acordeón. Primeiro estabamos no departamento de italiano (con mestras que entraban e saían constantemente) pero ó final fumos á aula magna. Debo recoñecer que me tiveron que botar unha man (ou dúas) para conseguir coller o ritmo da canción, e iso que, agora que o penso, parécese moito á xota punteada :D
O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.
O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)
Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D
E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!
Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:
- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)
Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D
O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.
O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)
Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D
E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!
Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:
- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)
Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D
sábado, 1 de marzo de 2008
Chinés na semana cultural
Onte fun venres, polo tanto tiña que ir a traballar, non tiña clases, pero tiña a actuación de chinés.
Houbo moita xente que botouse para atrás, a dicir verdade, da miña clase viñemos solo cinco ou seis, je je. A mín puxéronme diante porque estou afinada (aínda que non son a única da clase). Estaba algo nervosa, o meu mestre de italiano estaba por alí, pero iso xa o esperaba. Non era o que máis nervosa me puxo. Creo que púxenme máis nervosa cando vin que entrara o xefe de estudios (E ex mestre meu de italiano...!) Uff... E non chegou aínda a actuación de italiano, vou ter que méterlle caña, que se non... ja, ja, ja.
Bueno, non me saiu mal, o único malo é que as pernas tremábanme. Cando teño que facer algo así e me poño nervosa, teño a impresión de perde-lo equilibrio dos tacóns, jajaja. As máns xa as agarrara cara atrás para evitar máis tembleque. :D Encantaríame poder controlar os meus nervios cando me miran, pero iso solo se aprende cando... o fas moitas veces!
Houbo moita xente que botouse para atrás, a dicir verdade, da miña clase viñemos solo cinco ou seis, je je. A mín puxéronme diante porque estou afinada (aínda que non son a única da clase). Estaba algo nervosa, o meu mestre de italiano estaba por alí, pero iso xa o esperaba. Non era o que máis nervosa me puxo. Creo que púxenme máis nervosa cando vin que entrara o xefe de estudios (E ex mestre meu de italiano...!) Uff... E non chegou aínda a actuación de italiano, vou ter que méterlle caña, que se non... ja, ja, ja.
Bueno, non me saiu mal, o único malo é que as pernas tremábanme. Cando teño que facer algo así e me poño nervosa, teño a impresión de perde-lo equilibrio dos tacóns, jajaja. As máns xa as agarrara cara atrás para evitar máis tembleque. :D Encantaríame poder controlar os meus nervios cando me miran, pero iso solo se aprende cando... o fas moitas veces!
viernes, 29 de febrero de 2008
E agora, pizzica
Tócame facer algo que non pensara xamais, nin sequeira o imaxinara. Fai algunhas semanas, xa que eu toco a pandeireta, o meu mestre de italiano propúsome tocar unha pizzica. Aceptei, un pouco pensativa, porque xa sabía que a música tradicional do sur de Italia normalmente é moi rapida.
Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)
Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.
Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D
De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)
Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.
Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:
"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).
Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.
Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."
Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D
Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)
Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.
Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D
De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)
Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.
Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:
"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).
Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.
Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."
Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D
sábado, 19 de enero de 2008
As cancións da tua vida
Hai cancións que marcan a nosa vida para sempre. Cancións que deixan unha pegada imborrable sobre algunha sombra emocional do pasado, ou do presente.
Hai quen di que avergónzome da miña terra, que se quero irme é porque me avergonzo dela. Quien o di tería que lembrar cál foi o meu primeiro paso na definición do meu gusto musical. A primeira vez que escoitara algo de música á que non me inducera nen pais nen tíos. 10 aniños. Con 10 aniños escoitaba ós Heredeiros da Crus. Creo que cando os meus pais se deron conta, souberon que non tiña remedio, ja, ja.
Así estiven durante almenos tres anos (1997-2000) despois, como pasei varias veces na miña vida, tiven unha etapa de "transición musical". No 2001 comecei a aprender a toca-la pandeireta. Ademais, as bágoas da adolescencia fixéronme cambiar completamente de estilo, e pasei de escoitar Police a escoitar Los Piratas, misturado con algo das primeiras cancións de reggaeton do verán (2001-2003).
Despois, deixei de escoitar a Los Piratas voluntariamente para saír da miña tristeza emocional. Isto desembocou noutro cambio radical, e saltei a escoitar Marilyn Manson, ata o verán anterior á miña entrada na Escola Oficial de Idiomas, se non o lembro mal (2003-2004). Tamén recordo que, pouco tempo despois de entrar na Escola de Idiomas, tentaba de descifrar a canción de Giulia na versión de discoteca de Gabry Ponte, pero a duras penas conseguera descifrar aquel texto. Tamén escoitaba música conectada directamente cá wicca, e có tempo, en este periodo empecei a tomar contacto cá música italiana dun modo inicialmente absurdo, e que desembocaría en estranas consecuencias. Durante o 2005, ano no que coñecín a un rapaz que virtualmente convertíuse en especial para mín, escoitaba Verdena e Afterhours mescolada con cancións máis melancólicas. Cando rematou aquel periodo, choraba con absurdas cancións de Tiziano Ferro y de Povia....
Pero aquel periodo tamén pasou. Pouco a pouco volvín buscar alternativas, (Como Nine Inch Nails) ata que comecei a escoitar grupos como GemBoy e Gli Atroci. Ós primeros deixei de escoitalos practicamente en maio o xuño do 2007 por rabia. Rabia pasaxeira, aínda que de momento non volvín a escoitalos realmente. Tamén nese mesmo periodo (abril-maio) incia o meu estudio do milanés (Estudio que quería empezar antes, pero que non atopaba o modo) comecei a escoitar música en milanès. Os primeiros foron os Gamba de Legn, pero non os únicos. De feito, agora estou na fase de "música en milanès" que abarca moitos grupos. E os feitos (a viaxe e moitas persoas que axudáronme a aprendelo) fixeron que hoxe, o 90% do tempo escoite música en milanés, ademais dos xa mencionados Gamba de Legn, - I Gufi (xuntos e por separado), Longobardeath, FBA, Davide Van de Sfroos, The Vad Vuc, Teka-P, Vomitiors, Enzo Janacci... - E polo momento estamos aí, cá musica milanesa a voltas. ¿Canto durará esta fase?
E unha pregunta para vos: ¿Cáles son as cancións da vostra vida?
martes, 24 de julio de 2007
TATAGOLOSA MICROMANIA
Pregunta:
¿A quen se tirou esta tia?
Dios.. que cheo de merda está o mundo da música.. e outros intentan facer méritos para chegar a algo e non son nunca coñecidos... solo para algúns poucos que buscan con insistencia.
Bueno, e esta é a versión orixinal, a versión reggeaton é todavía peor!!!
Vos que opinades??
domingo, 1 de julio de 2007
Oooh mia bella Madonnina...
Quería que esta canción estivera neste blog, como dedicatoria ás mañáns, ás tardes, ós seráns, ás noites que pasei, os meus sorrisos e as miñas bágoas, sobre todo os meus sorrisos, entre o 28 de marzo e o un de abril, e entre o 9 e o 11 de abril.
Bótoche de menos, Milán.. Deixeite entre bágoas e con algúns asuntos a medias, quén sabe cando nos volveremos a ver. Espero que pronto, porque aunque sexas odiada por moitos, eu bótoche en falta. Ahora choro e emociónome o lembrar a miña euforia, pero loitarei. Por tí, por todo o que me quedou por facer, e por todo o que farei á proxima vez.
Madonnina
A disen: "La canzon la nass a Napoli",
e certament gh'hann minga tutt i tòrt,
Surriento, Margellina, tutt i pòpoli
i avrann cantaa almen on milion de vòlt.
Mi speri che se offendarà nissun
se parlom on ciccin anca de numm.
O mia bella Madonnina, che te brillet de lontan
tutta dòra e piscinina, Ti te dòminet Milan
sòtta Ti se viv la vita, se sta mai coj man in man.
Canten tucc: "Lontan de Napoli se moeur",
ma poeu vegnen chi a Milan!
Adess gh'è la canzon de Ròma magica
de Nina, el Cupolone, el Rugantin.
Se sbatten in del Tever: "Ròma tragica!"
Esageren, me par, on ciccinin...
Sperem che vegna minga la mania
de mettess a cantà: "Malano mia!"...
O mia bella Madonnina ...
Sì, vegnì senza paura,
numm ve slongarem la man:
tutt el mond l'è on gran paes
- e semm d'accord! -
ma Milan l'è on gran Milan!
Bótoche de menos, Milán.. Deixeite entre bágoas e con algúns asuntos a medias, quén sabe cando nos volveremos a ver. Espero que pronto, porque aunque sexas odiada por moitos, eu bótoche en falta. Ahora choro e emociónome o lembrar a miña euforia, pero loitarei. Por tí, por todo o que me quedou por facer, e por todo o que farei á proxima vez.
Madonnina
A disen: "La canzon la nass a Napoli",
e certament gh'hann minga tutt i tòrt,
Surriento, Margellina, tutt i pòpoli
i avrann cantaa almen on milion de vòlt.
Mi speri che se offendarà nissun
se parlom on ciccin anca de numm.
O mia bella Madonnina, che te brillet de lontan
tutta dòra e piscinina, Ti te dòminet Milan
sòtta Ti se viv la vita, se sta mai coj man in man.
Canten tucc: "Lontan de Napoli se moeur",
ma poeu vegnen chi a Milan!
Adess gh'è la canzon de Ròma magica
de Nina, el Cupolone, el Rugantin.
Se sbatten in del Tever: "Ròma tragica!"
Esageren, me par, on ciccinin...
Sperem che vegna minga la mania
de mettess a cantà: "Malano mia!"...
O mia bella Madonnina ...
Sì, vegnì senza paura,
numm ve slongarem la man:
tutt el mond l'è on gran paes
- e semm d'accord! -
ma Milan l'è on gran Milan!
miércoles, 16 de mayo de 2007
Experimentos musicais
O que fixen agora, non imaxinaría nunca que o faría.
Escoitaba unha canción dos Modena City Ramblers, un grupo italiano que fai música celta, inspirándose especialmente na música irlandesa, e que cantan en italiano e en dialecto de Módena.
Pois resulta que escoitaba unha das suas cancións, "La Fiola Dal Paisan", E non sei por qué... De repente, collín a miña pandeireta. Pillei o ritmo da canción enseguida. E aí estaba eu, que tocaba a pandeireta mentres cantaba mitade en italiano, mitade en dialecto de Módena.
Facía tempo que non facía experimentos...
Escoitaba unha canción dos Modena City Ramblers, un grupo italiano que fai música celta, inspirándose especialmente na música irlandesa, e que cantan en italiano e en dialecto de Módena.
Pois resulta que escoitaba unha das suas cancións, "La Fiola Dal Paisan", E non sei por qué... De repente, collín a miña pandeireta. Pillei o ritmo da canción enseguida. E aí estaba eu, que tocaba a pandeireta mentres cantaba mitade en italiano, mitade en dialecto de Módena.
Facía tempo que non facía experimentos...
jueves, 10 de mayo de 2007
É unha vantaxe...
É unha vantaxe que á hora de escoitar música non escoito grupos tan coñecidos. Así cando lles escribes respóndenche :P
domingo, 18 de marzo de 2007
Está claro que...
O que nace rockeiro, lo é toda a súa vida.
Non é normal que ahora, despois de tanto tempo (1997-2000) volvínme enganchar ós Heredeiros da Crus.
O sí... No fondo creo que foi la etapa máis divertida- e extraña- da miña vida xD
A verdad, é que hai motivos incoscientes para volver a escoitalos... Estaba máis contenta, ( se debo ser sinceira, semellaba una tola) e falaba máis en galego (Non toda a influencia dos HDC era negativa, no???) Agora lémbrome de aquelo de "ti sije así, corasón, que vas por moi bó camiño..." (Era obvio, aunque era demasiado cedo para iso....)
Facíame falta ostiaaaa!!!!!
Non é normal que ahora, despois de tanto tempo (1997-2000) volvínme enganchar ós Heredeiros da Crus.
O sí... No fondo creo que foi la etapa máis divertida- e extraña- da miña vida xD
A verdad, é que hai motivos incoscientes para volver a escoitalos... Estaba máis contenta, ( se debo ser sinceira, semellaba una tola) e falaba máis en galego (Non toda a influencia dos HDC era negativa, no???) Agora lémbrome de aquelo de "ti sije así, corasón, que vas por moi bó camiño..." (Era obvio, aunque era demasiado cedo para iso....)
Facíame falta ostiaaaa!!!!!
viernes, 9 de marzo de 2007
Heredeiros da Crus.. ¿O retorno?
Lín unha noticia que deixóume de pedra, publicada na edición virtual da voz de Galicia ó 16 de Febreiro:
En ela dícese que Javi Maneiro, cantante dos Heredeiros da Crus (O primeiro grupo importante na miña vida) afirmou que o grupo xuntarase o ano que vén para estudiar a posibilidade de tocar xuntos.
Unha boa noticia, pero para mín chea de cuestións... Algúns dos compoñentes traballaban en outros proxectos musicais. Será verdade? Irá cara adiante?
Seguiremos informando...
En ela dícese que Javi Maneiro, cantante dos Heredeiros da Crus (O primeiro grupo importante na miña vida) afirmou que o grupo xuntarase o ano que vén para estudiar a posibilidade de tocar xuntos.
Unha boa noticia, pero para mín chea de cuestións... Algúns dos compoñentes traballaban en outros proxectos musicais. Será verdade? Irá cara adiante?
Seguiremos informando...
domingo, 14 de enero de 2007
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
