Adeus, Juan

Estado de ánimo: Triste
Canción: Los Piratas- Muertos

A noticia do suicidio de Juan Campos Paz, mestre de música en diversas escolas, (Entre elas, Escuelas Nieto, na cal estudiei os últimos catro anos de escola obrigatoria) caeume como un xarro de auga fría. Probablemente moita outra xente sentíuno así. A noticia sorprendéume o mércores, cando me disponía a ir a natación. A dor apoderóuse de mín e non puiden impedir que as bágoas se deslizaran polas miñas meixelas. O vín por última vez fai algúns meses. Non podería imaxinar nada así, o único que advertín naquel momento claramente é que tiña ganas de falar.

No funeral chorei bastante. Avergónzame chorar así, máis cando alí estaban moitos dos meus ex mestres de aquela escola. Revivín as súas clases, as súas palabras, a ternura que desprendíase de aquel modo de ser bonachón e aparentemente tranquilo. Pero tamén lembrei momentos nos que estiven a punto de cometer aquel loucura de rematar con todo. Por fortuna, no seu momento, alguén o impediu.

Estou tentando de asimilalo... Pero non son capaz...

¿Sen internet?

Estado de ánimo: mosqueada
Canción: Amaral- El final

Vaia tela. É posible que quede sen internet uns días. Prrrrr.....

E comeza o ciclo de cine de italiano...

Estado: tranquila
Canción: Modena City Ramblers: I cento passi

Creo que foi como volver formar parte de aquelas alumnas de italiano. Unha sensación extraña inundóume hoxe, cando entrei na Aula Magna, disposta a ver a primeira película do cicle de cine de italiano (películas de mafia, camorra, etc). Éste é o modo do departamento de manifestar o rexeitamento dos meus ex-mestres de italiano cara as asociacións mafiosas. Sí, o feito de estudiar aínda na escola de idiomas, ten a vantaxe de que podo asistir a algunhas actividades de italiano sen problemas.

Todo empezou con unha introducción de un mestre, que prácticamente evitei ver á cara... Falou un pouco, creo que o máis importante do que dixo é que estas películas, elexidas polo departamento, contan historias verdadeiras, e non americanadas come o padriño. Despois de algúns minutos de distracción, conseguín concentrarme na película, os cén pasos, que conta a historia de Peppino Impastato. Conmovedora.

Por un par de horas sentínme extraña, como se nada cambiara dende ó ano pasado. Non pertenzo xa a esas clases, sei defenderme ben cá lingua italiana. Hai quen dín (como un ex mestre da ESO hoxe) que debería de buscar traballo de traductora. ¡Ojalá fora así de fácil!

Sen sella-lo paro

Estado: aturdida e nerviosa
Canción: Vomitiors- Nervos

O meu non ten nome.

Quedei dormida e non pude sellar ó paro. Sei que sonou o despertador e o parei. Tamén tiven unha serie de pequeños soños extraños, sei que soñei cá enfermeira (teño que ir facer o meu historial médico) que soñei con un dos meus ex-mestres de italiano, soñei có ex-monitori de natación (onte nos cambiaron de monitor) En fin. Unha mezcla estrana, pero ten sentido. O caso é que estou mosqueada porque non puden ir sellar ó paro, (claro, sólo se pode facer ata as 11...) E mañán terei que facer outra tarxetiña...Dánme ganas de mandalo a....

Mini-desfogo

Estado: Triste, pesimista
Canción: Caparezza: Un vero uomo dovrebbe lavare i piatti


Sólo dúas cousas: Esto mal e todo é unha merda.

Policía secreta

Estado: asustada
Canción: Morodo: Los carros de Babylon

Hoxe tiven un deses soños que non teñen pés nin cabeza. Un soño angustioso e realmente absurdo. Resulta que estaba na rúa, e ven un grupo (4 tíos e unha tía) e sóltanme:

- Policía secreta. ¿É vostede Anahí Palacín Martínez?
- Sí.
- Pois ten que colaborar connosco nunha misión.
-¿Qué misión? ¿Cánto vai durar?
- 2 meses e medio.
- De ningunha maneira. Eu non podo faltar dous meses e medio a clase.- Intento escapar, agárranme-. Se non queres colaborar, vámoste ter que detener.
- ¿Podo avisar ós meus pais?
- Non.
- Teño que avisar ós meus pais.
- De ningunha maneira.

Leváronme casi a rastras, contra a miña vontade. Eu que non quería e eles que me levaban a rastas, come se fora unha delincuente. Finalmente chegamos a un sitio e encerráronme en un cuarto.

- Mañán pola mañán empeza a misión.

E cerraron a porta con chave.

Por sorte,xa me despertei de golpe... Qué angustia.

Rompendo con todo

Estado: Rabia, e algo máis que non se pode dicir (ver texto canción)
Canción: Nine Inch Nails: Closer

Hoxe, independentemente do que acabo de mencionar no meu estado, do que lóxicamente non darei moitos detalles, teño ganas de acabar con moita xente. Non literalmente, pero sí acabar có contacto con certas persoas, que máis dunha vez fixéronme chorar, intencionadamente ou non, non o sei.

Polo tanto, hoxe realicei unha limpeza completa que afecta tanto a msn, a yahoo como a skype. Eliminei todos os meus contactos, ahora estou rescatando á xente que me fala (cando me chegan as súas mensaxes). ¿O motivo? Quero esquecer a algunhas persoas que me fixeron moito dano, e tamén quitar á xente cá que regularmente non falo. Xa, escollín un camiño moi radical, pero é o mellor. Se non corto certos contactos, sei que as cousas poden ir peor. E non, non estou metida en nada raro, o prometo.

Año nuevo, vida nueva.