¡¡¡Vaia fin de semana!!!!

¡Este fin de semana non parei!

O venres pola noite quedei cá Vane e algúns amigos seus e estivemos por aí ata as cinco da mañá.Esta vez casi non bebín, pero bailei moito. Primeiro estivemos nunha cafetería brasileña e despois saímos por aí cos seus amigos. Bailei como unha tola.

O sábado levanteime- máis ou menos, aínda que cheguei tarde- para ir ó taller de coñecemento persoa de Entrebarrios, visto que faime falta aprender a relaxarme. Non estivo mal. Despois, pola tarde-serán, un par de ensaios ó texto de teatro, (Por certo: En unha semaniña estreamos nun pub de churruca, que creo que se chama Contrabajo...!) reunión do grupo humanista,arregleime un pocco ( medio-vestín de bruxiña) e moitos de nós fumos a unha festa. Toquei a pandeireta, porque dúas das rapazas están aprendendendo o baile galego, coñecín xente moi simpatica, bailamos un cacho e ceamos un prato ecutaoriano (È a primeira vez que probo un prato de Ecuador, a verdade...) Un dos rapaces da asociación díxome de saír por aí de marcha, pero ó final surxiu algo e non poido ser. De todas formas paséino ben.

E hoxe nada, tiven un día algo máis relaxado, aínda que pola tarde fun a casa da Vane porque pediume que lle ensinara algo de inglés para falar con amigo seu suízo (Lástima che é da zona alemana, jejeje) E a verdade, que o principio estaba algo nerviosa porque non estou acostumada a dar clases... pero bueno, pouquiño a pouco...

Eso sí, cruzo os dedos para ir a Milán en Abril. Aínda que vaia ca asociación é un buen pretexto para ver a unha personiña... e tamén ó resto da xente. Con un pouco de sorte igual podo ir ver algún dos grupos que me gustan....Cruzo os dedos!!! A ver se son capaz de xuntar toda a pasta sola e se ninguén me chafa a ilusión...

A reforma das EOIs de Galicia

Dende que o goberno emperrouse en que todas as EOIs de Galicia tiñan que levar un mesmo ritmo e o mesmo sistema, isto é un caos.

Fai uns días houbo unha reunión de delegados de clases, e as informacións que viron a luz non me gustan nada. En realidade, entrei en pánico. Creo que todo o mundo volvéuse tolo.

1.- Non hai máis exames de setembro. Quen carga, repite. A excusa que puxeron: que unha baixa porcentaxe de alumnos aproba nos exames de setembro. (ja! houberon dous veces que pasei curso gracias a setembro) A miña teoría: Os quitan porque así garantizan que os alumnos repitan, polo tanto, cobran máis diñeiro das matrículas.

2.- Cando se finaliza un ciclo de exames os mandan dende Santiago.

3.- As avaliacións son (coma sempre) dun 30% e 70%. A prima avaliación non conta se na segunda hai máis nota, solo conta no caso de suspenso. É dicir, que é todo coma sempre.

4.- Queren que chinés sexa, en lugar de 6 anos, 8. Paréceme absurdo. A estas alturas a nosa profesora xa deunos todo o material corrispondente a "Básico 1". Por outra parte, non sei se sería xusto dar 6 anos en linguas como italián. Ó mellor sí, pero habería que distribuír moi ben o temario. Dende o meu punto de vista, os primeiros anos son os máis difíciles pola gramática, polo tanto, quizáis deberían repartila ben, de modo que non se dexa clase moi lentamente nin moi rápidamente....

5.- Haberá unha data única de examen.

6.- O suficiente non será un 5. Será un 6 (Paréceme xusto, porque penso que na maior parte dos países de Europa, un 5 é suspenso...)

7.- En caso de suspender e repetir, no exame final, solo se examinará da destreza suspensa (Iso está ben...)

8.- En cada ciclo solo se pode repetir dous veces, creo, cousa que me parece de tolos!

As cancións da tua vida

Hai cancións que marcan a nosa vida para sempre. Cancións que deixan unha pegada imborrable sobre algunha sombra emocional do pasado, ou do presente.

Hai quen di que avergónzome da miña terra, que se quero irme é porque me avergonzo dela. Quien o di tería que lembrar cál foi o meu primeiro paso na definición do meu gusto musical. A primeira vez que escoitara algo de música á que non me inducera nen pais nen tíos. 10 aniños. Con 10 aniños escoitaba ós Heredeiros da Crus. Creo que cando os meus pais se deron conta, souberon que non tiña remedio, ja, ja.

Así estiven durante almenos tres anos (1997-2000) despois, como pasei varias veces na miña vida, tiven unha etapa de "transición musical". No 2001 comecei a aprender a toca-la pandeireta. Ademais, as bágoas da adolescencia fixéronme cambiar completamente de estilo, e pasei de escoitar Police a escoitar Los Piratas, misturado con algo das primeiras cancións de reggaeton do verán (2001-2003).

Despois, deixei de escoitar a Los Piratas voluntariamente para saír da miña tristeza emocional. Isto desembocou noutro cambio radical, e saltei a escoitar Marilyn Manson, ata o verán anterior á miña entrada na Escola Oficial de Idiomas, se non o lembro mal (2003-2004). Tamén recordo que, pouco tempo despois de entrar na Escola de Idiomas, tentaba de descifrar a canción de Giulia na versión de discoteca de Gabry Ponte, pero a duras penas conseguera descifrar aquel texto. Tamén escoitaba música conectada directamente cá wicca, e có tempo, en este periodo empecei a tomar contacto cá música italiana dun modo inicialmente absurdo, e que desembocaría en estranas consecuencias. Durante o 2005, ano no que coñecín a un rapaz que virtualmente convertíuse en especial para mín, escoitaba Verdena e Afterhours mescolada con cancións máis melancólicas. Cando rematou aquel periodo, choraba con absurdas cancións de Tiziano Ferro y de Povia....

Pero aquel periodo tamén pasou. Pouco a pouco volvín buscar alternativas, (Como Nine Inch Nails) ata que comecei a escoitar grupos como GemBoy e Gli Atroci. Ós primeros deixei de escoitalos practicamente en maio o xuño do 2007 por rabia. Rabia pasaxeira, aínda que de momento non volvín a escoitalos realmente. Tamén nese mesmo periodo (abril-maio) incia o meu estudio do milanés (Estudio que quería empezar antes, pero que non atopaba o modo) comecei a escoitar música en milanès. Os primeiros foron os Gamba de Legn, pero non os únicos. De feito, agora estou na fase de "música en milanès" que abarca moitos grupos. E os feitos (a viaxe e moitas persoas que axudáronme a aprendelo) fixeron que hoxe, o 90% do tempo escoite música en milanés, ademais dos xa mencionados Gamba de Legn, - I Gufi (xuntos e por separado), Longobardeath, FBA, Davide Van de Sfroos, The Vad Vuc, Teka-P, Vomitiors, Enzo Janacci... - E polo momento estamos aí, cá musica milanesa a voltas. ¿Canto durará esta fase?

E unha pregunta para vos: ¿Cáles son as cancións da vostra vida?

¿Quén non se lembra?

Así medraramos os nenos galegos... Agora medran con pokémon e demais...

Bó Nadal

Escribo este post para felicitaros o Nadal, en xeral, e para desexaros un feliz Ano 2008 cheo de sorpresas (boas, lóxicamente) Bó Nadal e bó Yule :D

Fai un par de días estiven un pouco decaída, pero xa recuperei o meu sorriso :D. E non son tonterías, din que no Nadal diagnostícanse moitas depresións...

Teño moitos obxectivos para o 2008, polo tanto farei unha lista. Casi todos os anos a fago, e casi todos os anos consigo cumprir algúns dos meus obxectivos. É interesante para ver a propia evolución.

Polo resto non sei que dicir. ¿Qué faredes en estas datas? Eu supoño que o de sempre, 24 cá familia paterna, 25 cá familia materna. E o mellor saio despois. A estas alturas xa non creo que saia en fin de ano, porque non teño as entradas. Pero tres anos vivendo a experiencia dinme que as veces é mellor quedar na casa.

Enferma

Hoxe non è un dos meus mellores días.

Enferma. Non estou ben, teño dor de gorxa e ollos. Onte tiña tamén dor de barriga e cabeza. Non teño febre, pero de todos modos, son un virus con pés.

Fastídiame moito. ¿Por qué hoxe? ¡Isto quere dicir que non irei a teatro en dúas semanas! A semana que vén podrei saludar, como moito.... Hoxe non podo saír. De todos modos, teño o ordenador para falar e escribir, teño libros para ler, e teño cartas par responder. Algo podo facer.

Feliz... pero pensativa

Penso.

Faltan 13 días. 13 días de espera. Solo 13. Dentro de 13 días podrei entender por fin que é o que me quenta ó corazón, me abraza a mente e fai que conte todos os momentos nos que respiro.

Pensara que despois da miña viaxe a Milán, o máis ben, viaxe á confusión mental que a gran metrópolis xa decidera sobre o meu propio corazón, non habería solución. Que xa era unha alma sen destino, que vagaba polo mundo pensando que él non esistía. En cambio existe. Existe e parece que me queira.

De feito, apareceu o meu home ideal. Non se sabe aínda que pasará. Aínda faltan dúas semanas. Hoxe é tamén un día de confusión, de todas formas. Unha mensaxe de "felicitacións" enviado do meu móbil faime lembrar aquel momento. O momento no que a "Viga" chegaba á gran metrópolis e rodeábase de algúns amigos un pouco tolos. Unha mesaxe con resposta que me fai lembrar. Faime lembrar que eles tamén están alí, e que, no fondo, non esqueceron a esta amiga un pouco tola.