Paréceme absurdo que censuraran certo texto en este anuncio... En realidade moitos o pensamos, independentemente das ideas políticas...
jueves, 27 de septiembre de 2007
lunes, 17 de septiembre de 2007
Curioso...
Coñecín a un rapaz por internet de aqueles que pensaba que non quedaban. Estou mal e me escribe unha poesia para animarme. Escríbolle eu unha, porque sí, porque me saíu, e va e escribe outra como agradecemento..Moi legado á cultura, se ve que sempre ten algo co que sorprenderme... E aínda por riba tamén co gusto musical acertou bastante. Simpatico, doce, o suficientemente maduro... e aprecia as terras celtas...
Claro que... tiña que ter algun defecto..
¡Está lonxe!
¡Non é xustoooooo!
Claro que... tiña que ter algun defecto..
¡Está lonxe!
¡Non é xustoooooo!
lunes, 10 de septiembre de 2007
Perdida
Perdida.
Outra vez perdida.
Volvo a estar perdida en un mar de pensamentos inútiles, de soños perdidos, de loitas interminables por atopar a esa persona, a Anahí, a unha medio-adulta medio-nena que xa non sabe como afrontar a vida, se con un sorriso e toda a forza do mundo (Que é o que me pasa cando penso nos momentos vividos en unha ciudade que agora está lonxe) o con unha bágoa, que tamén cáeme cando enfréntome á realidade presente. Presente e ausente, máis ben ausente. Porque eu non estou. Nunca estiven. É difícil de explicar.
Hay xente que admírame. Que admírame por como canto, por como escribo, pola miña capacidade para aprender linguas (Aunque son moi vaga) ou para entenderme con estos p... ordenadores dos que as veces vólvome escrava. Bueno, sobre as miñas dotes artísticas, solo direi unha cousa. Escribir non é unha virtude, nin un don. É casi unha enfermidade. Para escribir algo en condicións, un ten que rescatar as súas propias historias e emocións. E as veces desátanse sensacións estranas. Moi estranas. Casi suicidas.
Outra vez perdida.
Volvo a estar perdida en un mar de pensamentos inútiles, de soños perdidos, de loitas interminables por atopar a esa persona, a Anahí, a unha medio-adulta medio-nena que xa non sabe como afrontar a vida, se con un sorriso e toda a forza do mundo (Que é o que me pasa cando penso nos momentos vividos en unha ciudade que agora está lonxe) o con unha bágoa, que tamén cáeme cando enfréntome á realidade presente. Presente e ausente, máis ben ausente. Porque eu non estou. Nunca estiven. É difícil de explicar.
Hay xente que admírame. Que admírame por como canto, por como escribo, pola miña capacidade para aprender linguas (Aunque son moi vaga) ou para entenderme con estos p... ordenadores dos que as veces vólvome escrava. Bueno, sobre as miñas dotes artísticas, solo direi unha cousa. Escribir non é unha virtude, nin un don. É casi unha enfermidade. Para escribir algo en condicións, un ten que rescatar as súas propias historias e emocións. E as veces desátanse sensacións estranas. Moi estranas. Casi suicidas.
lunes, 6 de agosto de 2007
domingo, 5 de agosto de 2007
Qué fin de semana!
Este fin de semana non parei un minuto.
Venres: Saín con Jenni, Tony e un amigo de Tony. Fumos a beber algo. Despois entramos en un bar... E casi me da algo.
Unha das ex compañeiras do meu pai cantaba nese bar... Houbo unha canción na cal púxose a bailar díante de mín e cando tiña cachos nos que non tiña que cantar, aproveitaba para facerme preguntas... ajajaj.
Onte foi un día estupendo. Recolléume Mercedes, unha das humanistas de aquí de Vigo porque íamos todos a xuntodos humanistas de A Coruña a un acto pola non-violencia. Paséino moi ben, pero como non paraba de facer cousas (colocar cousas, repartir información, etc) Rematei agotada. Eso sí, non chegamos a Vigo ata as tres da mañán :D
Venres: Saín con Jenni, Tony e un amigo de Tony. Fumos a beber algo. Despois entramos en un bar... E casi me da algo.
Unha das ex compañeiras do meu pai cantaba nese bar... Houbo unha canción na cal púxose a bailar díante de mín e cando tiña cachos nos que non tiña que cantar, aproveitaba para facerme preguntas... ajajaj.
Onte foi un día estupendo. Recolléume Mercedes, unha das humanistas de aquí de Vigo porque íamos todos a xuntodos humanistas de A Coruña a un acto pola non-violencia. Paséino moi ben, pero como non paraba de facer cousas (colocar cousas, repartir información, etc) Rematei agotada. Eso sí, non chegamos a Vigo ata as tres da mañán :D
martes, 24 de julio de 2007
TATAGOLOSA MICROMANIA
Pregunta:
¿A quen se tirou esta tia?
Dios.. que cheo de merda está o mundo da música.. e outros intentan facer méritos para chegar a algo e non son nunca coñecidos... solo para algúns poucos que buscan con insistencia.
Bueno, e esta é a versión orixinal, a versión reggeaton é todavía peor!!!
Vos que opinades??
domingo, 1 de julio de 2007
Oooh mia bella Madonnina...
Quería que esta canción estivera neste blog, como dedicatoria ás mañáns, ás tardes, ós seráns, ás noites que pasei, os meus sorrisos e as miñas bágoas, sobre todo os meus sorrisos, entre o 28 de marzo e o un de abril, e entre o 9 e o 11 de abril.
Bótoche de menos, Milán.. Deixeite entre bágoas e con algúns asuntos a medias, quén sabe cando nos volveremos a ver. Espero que pronto, porque aunque sexas odiada por moitos, eu bótoche en falta. Ahora choro e emociónome o lembrar a miña euforia, pero loitarei. Por tí, por todo o que me quedou por facer, e por todo o que farei á proxima vez.
Madonnina
A disen: "La canzon la nass a Napoli",
e certament gh'hann minga tutt i tòrt,
Surriento, Margellina, tutt i pòpoli
i avrann cantaa almen on milion de vòlt.
Mi speri che se offendarà nissun
se parlom on ciccin anca de numm.
O mia bella Madonnina, che te brillet de lontan
tutta dòra e piscinina, Ti te dòminet Milan
sòtta Ti se viv la vita, se sta mai coj man in man.
Canten tucc: "Lontan de Napoli se moeur",
ma poeu vegnen chi a Milan!
Adess gh'è la canzon de Ròma magica
de Nina, el Cupolone, el Rugantin.
Se sbatten in del Tever: "Ròma tragica!"
Esageren, me par, on ciccinin...
Sperem che vegna minga la mania
de mettess a cantà: "Malano mia!"...
O mia bella Madonnina ...
Sì, vegnì senza paura,
numm ve slongarem la man:
tutt el mond l'è on gran paes
- e semm d'accord! -
ma Milan l'è on gran Milan!
Bótoche de menos, Milán.. Deixeite entre bágoas e con algúns asuntos a medias, quén sabe cando nos volveremos a ver. Espero que pronto, porque aunque sexas odiada por moitos, eu bótoche en falta. Ahora choro e emociónome o lembrar a miña euforia, pero loitarei. Por tí, por todo o que me quedou por facer, e por todo o que farei á proxima vez.
Madonnina
A disen: "La canzon la nass a Napoli",
e certament gh'hann minga tutt i tòrt,
Surriento, Margellina, tutt i pòpoli
i avrann cantaa almen on milion de vòlt.
Mi speri che se offendarà nissun
se parlom on ciccin anca de numm.
O mia bella Madonnina, che te brillet de lontan
tutta dòra e piscinina, Ti te dòminet Milan
sòtta Ti se viv la vita, se sta mai coj man in man.
Canten tucc: "Lontan de Napoli se moeur",
ma poeu vegnen chi a Milan!
Adess gh'è la canzon de Ròma magica
de Nina, el Cupolone, el Rugantin.
Se sbatten in del Tever: "Ròma tragica!"
Esageren, me par, on ciccinin...
Sperem che vegna minga la mania
de mettess a cantà: "Malano mia!"...
O mia bella Madonnina ...
Sì, vegnì senza paura,
numm ve slongarem la man:
tutt el mond l'è on gran paes
- e semm d'accord! -
ma Milan l'è on gran Milan!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
