Perdida.
Outra vez perdida.
Volvo a estar perdida en un mar de pensamentos inútiles, de soños perdidos, de loitas interminables por atopar a esa persona, a Anahí, a unha medio-adulta medio-nena que xa non sabe como afrontar a vida, se con un sorriso e toda a forza do mundo (Que é o que me pasa cando penso nos momentos vividos en unha ciudade que agora está lonxe) o con unha bágoa, que tamén cáeme cando enfréntome á realidade presente. Presente e ausente, máis ben ausente. Porque eu non estou. Nunca estiven. É difícil de explicar.
Hay xente que admírame. Que admírame por como canto, por como escribo, pola miña capacidade para aprender linguas (Aunque son moi vaga) ou para entenderme con estos p... ordenadores dos que as veces vólvome escrava. Bueno, sobre as miñas dotes artísticas, solo direi unha cousa. Escribir non é unha virtude, nin un don. É casi unha enfermidade. Para escribir algo en condicións, un ten que rescatar as súas propias historias e emocións. E as veces desátanse sensacións estranas. Moi estranas. Casi suicidas.
lunes, 10 de septiembre de 2007
lunes, 6 de agosto de 2007
domingo, 5 de agosto de 2007
Qué fin de semana!
Este fin de semana non parei un minuto.
Venres: Saín con Jenni, Tony e un amigo de Tony. Fumos a beber algo. Despois entramos en un bar... E casi me da algo.
Unha das ex compañeiras do meu pai cantaba nese bar... Houbo unha canción na cal púxose a bailar díante de mín e cando tiña cachos nos que non tiña que cantar, aproveitaba para facerme preguntas... ajajaj.
Onte foi un día estupendo. Recolléume Mercedes, unha das humanistas de aquí de Vigo porque íamos todos a xuntodos humanistas de A Coruña a un acto pola non-violencia. Paséino moi ben, pero como non paraba de facer cousas (colocar cousas, repartir información, etc) Rematei agotada. Eso sí, non chegamos a Vigo ata as tres da mañán :D
Venres: Saín con Jenni, Tony e un amigo de Tony. Fumos a beber algo. Despois entramos en un bar... E casi me da algo.
Unha das ex compañeiras do meu pai cantaba nese bar... Houbo unha canción na cal púxose a bailar díante de mín e cando tiña cachos nos que non tiña que cantar, aproveitaba para facerme preguntas... ajajaj.
Onte foi un día estupendo. Recolléume Mercedes, unha das humanistas de aquí de Vigo porque íamos todos a xuntodos humanistas de A Coruña a un acto pola non-violencia. Paséino moi ben, pero como non paraba de facer cousas (colocar cousas, repartir información, etc) Rematei agotada. Eso sí, non chegamos a Vigo ata as tres da mañán :D
martes, 24 de julio de 2007
TATAGOLOSA MICROMANIA
Pregunta:
¿A quen se tirou esta tia?
Dios.. que cheo de merda está o mundo da música.. e outros intentan facer méritos para chegar a algo e non son nunca coñecidos... solo para algúns poucos que buscan con insistencia.
Bueno, e esta é a versión orixinal, a versión reggeaton é todavía peor!!!
Vos que opinades??
domingo, 1 de julio de 2007
Oooh mia bella Madonnina...
Quería que esta canción estivera neste blog, como dedicatoria ás mañáns, ás tardes, ós seráns, ás noites que pasei, os meus sorrisos e as miñas bágoas, sobre todo os meus sorrisos, entre o 28 de marzo e o un de abril, e entre o 9 e o 11 de abril.
Bótoche de menos, Milán.. Deixeite entre bágoas e con algúns asuntos a medias, quén sabe cando nos volveremos a ver. Espero que pronto, porque aunque sexas odiada por moitos, eu bótoche en falta. Ahora choro e emociónome o lembrar a miña euforia, pero loitarei. Por tí, por todo o que me quedou por facer, e por todo o que farei á proxima vez.
Madonnina
A disen: "La canzon la nass a Napoli",
e certament gh'hann minga tutt i tòrt,
Surriento, Margellina, tutt i pòpoli
i avrann cantaa almen on milion de vòlt.
Mi speri che se offendarà nissun
se parlom on ciccin anca de numm.
O mia bella Madonnina, che te brillet de lontan
tutta dòra e piscinina, Ti te dòminet Milan
sòtta Ti se viv la vita, se sta mai coj man in man.
Canten tucc: "Lontan de Napoli se moeur",
ma poeu vegnen chi a Milan!
Adess gh'è la canzon de Ròma magica
de Nina, el Cupolone, el Rugantin.
Se sbatten in del Tever: "Ròma tragica!"
Esageren, me par, on ciccinin...
Sperem che vegna minga la mania
de mettess a cantà: "Malano mia!"...
O mia bella Madonnina ...
Sì, vegnì senza paura,
numm ve slongarem la man:
tutt el mond l'è on gran paes
- e semm d'accord! -
ma Milan l'è on gran Milan!
Bótoche de menos, Milán.. Deixeite entre bágoas e con algúns asuntos a medias, quén sabe cando nos volveremos a ver. Espero que pronto, porque aunque sexas odiada por moitos, eu bótoche en falta. Ahora choro e emociónome o lembrar a miña euforia, pero loitarei. Por tí, por todo o que me quedou por facer, e por todo o que farei á proxima vez.
Madonnina
A disen: "La canzon la nass a Napoli",
e certament gh'hann minga tutt i tòrt,
Surriento, Margellina, tutt i pòpoli
i avrann cantaa almen on milion de vòlt.
Mi speri che se offendarà nissun
se parlom on ciccin anca de numm.
O mia bella Madonnina, che te brillet de lontan
tutta dòra e piscinina, Ti te dòminet Milan
sòtta Ti se viv la vita, se sta mai coj man in man.
Canten tucc: "Lontan de Napoli se moeur",
ma poeu vegnen chi a Milan!
Adess gh'è la canzon de Ròma magica
de Nina, el Cupolone, el Rugantin.
Se sbatten in del Tever: "Ròma tragica!"
Esageren, me par, on ciccinin...
Sperem che vegna minga la mania
de mettess a cantà: "Malano mia!"...
O mia bella Madonnina ...
Sì, vegnì senza paura,
numm ve slongarem la man:
tutt el mond l'è on gran paes
- e semm d'accord! -
ma Milan l'è on gran Milan!
domingo, 24 de junio de 2007
Uff!
Ola a todos :)
Hoxe estou cansa. E que onte saín de marcha. Ata as 6.30 da mañán por aí con Vanessa e outra xente. Bebín algo, sí, unha caipiroska ó amorodo. Despois saímos por aí, fomos a tres discotecas diferentes e todas estaban cheas ata os topes.
Primeiro esperei por Vane en un sitio onde quedaramos. Pero non chegaba. E comecei a ver certas mensaxes de certa persoa cando estiven en Italia e víñome algo de melancolía. Caéuseme a bágoa ó lembrar o ben que o pasei en Milán (sen comentarios) e o recordar esa persoíña.
Fomos por aí de discotecas. Fomos a tres. O peor é que todas as discotecas eran cheas de xente. ¿Cómo é posible? ¿En Vigo? ¿En xuño? ¿Ninguén colle vacacións en esta cidade?
Paséino ben, aunque rematei agotada. Facía tempo que non saía de noite!
E nada, fai un momento probei a carga-la tarxeta italiana, que a tiña xa baixo mínimos... ¡E fun capaz! Estou contenta. Convénme usala, je, je, je. Lo pasé bien, aunque acabé agotada. ¡Ya hacía tiempo que no salía de noche!
Hoxe estou cansa. E que onte saín de marcha. Ata as 6.30 da mañán por aí con Vanessa e outra xente. Bebín algo, sí, unha caipiroska ó amorodo. Despois saímos por aí, fomos a tres discotecas diferentes e todas estaban cheas ata os topes.
Primeiro esperei por Vane en un sitio onde quedaramos. Pero non chegaba. E comecei a ver certas mensaxes de certa persoa cando estiven en Italia e víñome algo de melancolía. Caéuseme a bágoa ó lembrar o ben que o pasei en Milán (sen comentarios) e o recordar esa persoíña.
Fomos por aí de discotecas. Fomos a tres. O peor é que todas as discotecas eran cheas de xente. ¿Cómo é posible? ¿En Vigo? ¿En xuño? ¿Ninguén colle vacacións en esta cidade?
Paséino ben, aunque rematei agotada. Facía tempo que non saía de noite!
E nada, fai un momento probei a carga-la tarxeta italiana, que a tiña xa baixo mínimos... ¡E fun capaz! Estou contenta. Convénme usala, je, je, je. Lo pasé bien, aunque acabé agotada. ¡Ya hacía tiempo que no salía de noche!
miércoles, 20 de junio de 2007
Soños esquecidos
Hoxe soñei con Jose, o rapaz que me gustaba con 15 anos.
Era un compañeiro de colexio e ó principio lévabame ben con él ó problema foi cando descubriu que me gustaba. Estiven tola por él hasta os 17. Hoxe o teño superado, aunque a miña situación emocional é sempre inestabile, je, je, je.
Era un compañeiro de colexio e ó principio lévabame ben con él ó problema foi cando descubriu que me gustaba. Estiven tola por él hasta os 17. Hoxe o teño superado, aunque a miña situación emocional é sempre inestabile, je, je, je.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
