Televisión privada... che xoven es...

Faime gracia pensar que cando eu nacín só existían tres canles de televisión: A televisión pública (A Primeira abriu en 1956, e a 2 en 1965) e a televisión rexional, a TVG, que comezou as súas emisións no 1985.

En 1990, (en resumo, cando eu tiña 3 ou catro anos) sácanse a concurso tres licencias de televisión. Finalmente, as gañadoras foron Canal +, Antena 3 e Telecinco.

Antena 3 foi a primeira,pois as súas emisións regulares comezaron o 25 de xaneiro de 1990, sendo a primeira canle privada en emitir para toda España. Forma parte do Grupo Antena 3 xunto ás empresas Onda Cero, Europa FM, Movierecord, Atres Advertising e A3Multimedia, así como a empresa Unipublic. Así se presentaba Antena3...

Canal + tivo unha concesión especial, pois tiña que emitir obligatoriamente 6 horas en aberto, pero se lle admitiu transmitir o resto da programación en emisións codificadas. Empezou o 8 de xuño de 1990 as súas emisións en probas, e o 14 de setembro, as súas emisións regulares. ¿Quen non se lembra da sintonía de Canal + , por certo??)

deixei para o final a Telecinco, porque nunca mellor dito, Aquí hai tomate. Telecinco foi a segunda en emitir, o 3 de marzo de 1990, como non, con case todo o persoal italiano, e cun gran espectáculo, baseada no formato televisivo de Canale 5.

Hai dous datos curiosos que cabería destacar. En primeiro lugar, as homónimas alemá e francesa de Canale 5 non correron a mesma sorte que Telecinco. Telefünf abriu en 1988 e pechou en 1992. Finalmente, en 2002, o grupo Tele München Gruppe volveuna a abrir. Non me quedan moi claros os motivos polos cales producíronse estes cambios, posto que a maior parte da información está en alemán... E non entendo nada.

A Cinq, en cambio, non correu moi boa sorte. Naceu no 1986 e morreu no 1992, en directo, pois aínda que parte da programación tiña unha boa cota de espectadores, a canle rexistraba perdas e finalmente, declarouse en creba técnica. A débeda era dun millón de francos, polo tanto, deixárona morrer o 12 de abril de 1992.

Un último dato curioso sobre Telecinco, a canle española, que segue viva e que de feito, é prácticamente a que colleita máis éxitos dende fai un par de anos. En 1989, Fininvest tiña o 25% da cadea, e con todo, dende a súa saída na bolsa no 2004 Mediaset Investimenti posúe un escalofriante porcentaxe dos beneficios desta canle: ¡¡¡50,13%!!! (Sen comentarios, non??)

Hoxe en día, a televisión crece imparable. En 2005 naceu Cuatro, e en 2006, a Sexta. Suscítame unha pregunta: ¿Erabamos máis felices cando habían só tres canles de televisión, no canto das cheas de canles que se poden obter agora a través das plataformas dixitais?

¡Aprobei chinés!

Aprobei chinés, (ou mellor, a mestra aprobóunos a todos...)

Teño un 6,6 na audición, un 6 no escrito (gramática) e un 8 no oral (non sei se máis adiante nos farán, pero este ano non nos fixeron proba de comprensión escrita nen de redacción) Hai que ter en conta que se ahora, según a normativa nova, o 6 é suficiente e o cinco suspenso, ou sexa, que me colle en chinés e en inglés, pero non en italián.

Hala, unha cousa menos... A semana que vén a ver qué pasa cando me digan as notas de inglés e italiano.

A propósito, non sei qué facer da miña vida. Hai un FP que me interesa, pero é un FP superior, e para facelo, teño que facer primeiro un bacherelato para adultos... Irei a preguntar, pero a verdade, dame un pouco de... non sei :D

pizzica pizzica

Acabo de ver agora que o departamento de italiano publicou o video completo da pizzica pizzica...
Disfrutádeo :D

Quizais...

Só ocórrelleme cantarlle á Madonnina aínda que non sexa cristiá...

Oh mia bèla madonina,
che te brillet de lontan,
tutta d'or e piscinnina,
tì te dominet Milàn....

Si, vegnì senza paura,
num ve slongaremm la man,
tutt el mond l'è on grand paes a semm d'accord
ma Milàn l'è on gran Milàn!

¡BÓTOCHE DE MENOS!

Espero ata mañá....

Engánome.

Engánome a mín mesma pensando que haberá un mañán. Un mañán para escapar. Un mañán para verte ós ollos e dirte o que penso de verdade. Se estás todavía en ese mañá, estarei alí.

Outra vez a "morriña". A morriña, a nostalxia que me destrúe dende dentro e dende fora. Pensamentos, perdidos entre as nubes da miña cabeza. Ansiedade indescriptible que rompe tamén a alma. Non respiro. Non podo. Debo aprobar estos exámenes. Debo ser libre e estar tranquila en setembro. Teño que volver.

E estaremos outra vez nós, despois de pelexas, bágoas, e unha trama extraña de historias de amor, odio e sexo. E nos abrazaremos, mentres os coches gritan, a xente nos mira con odio e envexa, e os tranvías móvense sen piedade.Ó tempo, mirarei o meu alrededor, lembrando vellos momentos, e con bágoas nos ollos, sonreirei.

As bágoas baixan polos meus ollos cada vez que lembro ese abrazo. E choro cando me lembro de cando daba voltas polas rúas de Milán, esperando que o mañán non chegase nunca.

E chegou. E agora estou aquí, en Vigo, pensando que no fondo estou orgullosa de ser galega. Vigo, a ciudade dos Olivos. Árbore da paz, a fecundidade, a victoria e a recompensa. Pero eu paz interior non teño, a victoria a teño que gañar, e a recompensa sería o seu resultado. Esperando aínda. Soñando aínda. An. And.

Son solo unha fantasma do pasado...?

Incrible....

E acabouse...

Xa remataron as clases oficiais. Ahora é o turno dos exames. As clases de inglés e de chinés acabaron de un modo normal, pero non as de italiano.

Na clase de italiano non houbo nunca un grupo unido, mais dous bandos. Hoxe a evidencia estoraba. O bando sublevado íase á cafetería a celebrar un final de curso, hipócrita e clandestinamente. En cambio, os simpatizantes do "capitán" Fabio, quedábanse na clase, respetuosa e educadamente, atendendo as súas últimas explicacións.

As tensións nesta clase eran evidentes, pero nos últimos tempos, podíase corta-la tensión con un coitelo. Sólo había un horario de italiano, con galinas e lechuzas. Casi todo mulleres, e la hipocresía era obvia. O xogo de hipocresía foi obligatorio todo o curso. Se non, poderias ser mal visto.

E agora rematouse, aínda que o barco non chegou a buen puerto. Creo que todo soldado debe obedecer ó seu capitán, ou como mínimo respetalo, pero xa vexo, que non todos peensan coma mín.