As cancións da tua vida

Hai cancións que marcan a nosa vida para sempre. Cancións que deixan unha pegada imborrable sobre algunha sombra emocional do pasado, ou do presente.

Hai quen di que avergónzome da miña terra, que se quero irme é porque me avergonzo dela. Quien o di tería que lembrar cál foi o meu primeiro paso na definición do meu gusto musical. A primeira vez que escoitara algo de música á que non me inducera nen pais nen tíos. 10 aniños. Con 10 aniños escoitaba ós Heredeiros da Crus. Creo que cando os meus pais se deron conta, souberon que non tiña remedio, ja, ja.

Así estiven durante almenos tres anos (1997-2000) despois, como pasei varias veces na miña vida, tiven unha etapa de "transición musical". No 2001 comecei a aprender a toca-la pandeireta. Ademais, as bágoas da adolescencia fixéronme cambiar completamente de estilo, e pasei de escoitar Police a escoitar Los Piratas, misturado con algo das primeiras cancións de reggaeton do verán (2001-2003).

Despois, deixei de escoitar a Los Piratas voluntariamente para saír da miña tristeza emocional. Isto desembocou noutro cambio radical, e saltei a escoitar Marilyn Manson, ata o verán anterior á miña entrada na Escola Oficial de Idiomas, se non o lembro mal (2003-2004). Tamén recordo que, pouco tempo despois de entrar na Escola de Idiomas, tentaba de descifrar a canción de Giulia na versión de discoteca de Gabry Ponte, pero a duras penas conseguera descifrar aquel texto. Tamén escoitaba música conectada directamente cá wicca, e có tempo, en este periodo empecei a tomar contacto cá música italiana dun modo inicialmente absurdo, e que desembocaría en estranas consecuencias. Durante o 2005, ano no que coñecín a un rapaz que virtualmente convertíuse en especial para mín, escoitaba Verdena e Afterhours mescolada con cancións máis melancólicas. Cando rematou aquel periodo, choraba con absurdas cancións de Tiziano Ferro y de Povia....

Pero aquel periodo tamén pasou. Pouco a pouco volvín buscar alternativas, (Como Nine Inch Nails) ata que comecei a escoitar grupos como GemBoy e Gli Atroci. Ós primeros deixei de escoitalos practicamente en maio o xuño do 2007 por rabia. Rabia pasaxeira, aínda que de momento non volvín a escoitalos realmente. Tamén nese mesmo periodo (abril-maio) incia o meu estudio do milanés (Estudio que quería empezar antes, pero que non atopaba o modo) comecei a escoitar música en milanès. Os primeiros foron os Gamba de Legn, pero non os únicos. De feito, agora estou na fase de "música en milanès" que abarca moitos grupos. E os feitos (a viaxe e moitas persoas que axudáronme a aprendelo) fixeron que hoxe, o 90% do tempo escoite música en milanés, ademais dos xa mencionados Gamba de Legn, - I Gufi (xuntos e por separado), Longobardeath, FBA, Davide Van de Sfroos, The Vad Vuc, Teka-P, Vomitiors, Enzo Janacci... - E polo momento estamos aí, cá musica milanesa a voltas. ¿Canto durará esta fase?

E unha pregunta para vos: ¿Cáles son as cancións da vostra vida?

¿Quén non se lembra?

Así medraramos os nenos galegos... Agora medran con pokémon e demais...

Bó Nadal

Escribo este post para felicitaros o Nadal, en xeral, e para desexaros un feliz Ano 2008 cheo de sorpresas (boas, lóxicamente) Bó Nadal e bó Yule :D

Fai un par de días estiven un pouco decaída, pero xa recuperei o meu sorriso :D. E non son tonterías, din que no Nadal diagnostícanse moitas depresións...

Teño moitos obxectivos para o 2008, polo tanto farei unha lista. Casi todos os anos a fago, e casi todos os anos consigo cumprir algúns dos meus obxectivos. É interesante para ver a propia evolución.

Polo resto non sei que dicir. ¿Qué faredes en estas datas? Eu supoño que o de sempre, 24 cá familia paterna, 25 cá familia materna. E o mellor saio despois. A estas alturas xa non creo que saia en fin de ano, porque non teño as entradas. Pero tres anos vivendo a experiencia dinme que as veces é mellor quedar na casa.

Enferma

Hoxe non è un dos meus mellores días.

Enferma. Non estou ben, teño dor de gorxa e ollos. Onte tiña tamén dor de barriga e cabeza. Non teño febre, pero de todos modos, son un virus con pés.

Fastídiame moito. ¿Por qué hoxe? ¡Isto quere dicir que non irei a teatro en dúas semanas! A semana que vén podrei saludar, como moito.... Hoxe non podo saír. De todos modos, teño o ordenador para falar e escribir, teño libros para ler, e teño cartas par responder. Algo podo facer.

Feliz... pero pensativa

Penso.

Faltan 13 días. 13 días de espera. Solo 13. Dentro de 13 días podrei entender por fin que é o que me quenta ó corazón, me abraza a mente e fai que conte todos os momentos nos que respiro.

Pensara que despois da miña viaxe a Milán, o máis ben, viaxe á confusión mental que a gran metrópolis xa decidera sobre o meu propio corazón, non habería solución. Que xa era unha alma sen destino, que vagaba polo mundo pensando que él non esistía. En cambio existe. Existe e parece que me queira.

De feito, apareceu o meu home ideal. Non se sabe aínda que pasará. Aínda faltan dúas semanas. Hoxe é tamén un día de confusión, de todas formas. Unha mensaxe de "felicitacións" enviado do meu móbil faime lembrar aquel momento. O momento no que a "Viga" chegaba á gran metrópolis e rodeábase de algúns amigos un pouco tolos. Unha mesaxe con resposta que me fai lembrar. Faime lembrar que eles tamén están alí, e que, no fondo, non esqueceron a esta amiga un pouco tola.

¡Gracias!

Gracias a todos aqueles que se lembraron onte de mín polo meu cumpreanos :)

Xa vou vella, 21 anos...

Curiosidade linguistica

Non o pensara...

Hai unha palabra que parécese en español e italiano:

Silla=Sedia

Pero probablemente é máis sorprendente cuando collemos as linguas rexionais. Collamos as palabras en galego e milanés:

Cadeira=Cadrega

É realmente curioso...