Feliz... pero pensativa

Penso.

Faltan 13 días. 13 días de espera. Solo 13. Dentro de 13 días podrei entender por fin que é o que me quenta ó corazón, me abraza a mente e fai que conte todos os momentos nos que respiro.

Pensara que despois da miña viaxe a Milán, o máis ben, viaxe á confusión mental que a gran metrópolis xa decidera sobre o meu propio corazón, non habería solución. Que xa era unha alma sen destino, que vagaba polo mundo pensando que él non esistía. En cambio existe. Existe e parece que me queira.

De feito, apareceu o meu home ideal. Non se sabe aínda que pasará. Aínda faltan dúas semanas. Hoxe é tamén un día de confusión, de todas formas. Unha mensaxe de "felicitacións" enviado do meu móbil faime lembrar aquel momento. O momento no que a "Viga" chegaba á gran metrópolis e rodeábase de algúns amigos un pouco tolos. Unha mesaxe con resposta que me fai lembrar. Faime lembrar que eles tamén están alí, e que, no fondo, non esqueceron a esta amiga un pouco tola.

¡Gracias!

Gracias a todos aqueles que se lembraron onte de mín polo meu cumpreanos :)

Xa vou vella, 21 anos...

Curiosidade linguistica

Non o pensara...

Hai unha palabra que parécese en español e italiano:

Silla=Sedia

Pero probablemente é máis sorprendente cuando collemos as linguas rexionais. Collamos as palabras en galego e milanés:

Cadeira=Cadrega

É realmente curioso...

Volta a empezar...

Mañán comézase de novo.

E a roda xira... Mañán terei que ir a italiano, pasado mañán a chinés e inglés. Volverei a ver as caras, de xente que aprezo e xente que ignoro, volverei a pelear cás letras...

Hai xente que me din que estou tola. Non me chega cás miñas linguas naturais, non me chega có inglés, nen có italiano. Nen có meu criticadísimo estudio do milanés. (Lingua pola que seguirei loitando) Vou probar sorte co chinés.

Se fai 10 anos dicíanme que ían pasar todas as cousas que están a pasar ultimamente, non o creía.

E dentro de 10 días serei máis vella: 21 anos. Pero da igual, o único que importa agora é loitar... E non rendirme!

¿Normalización? ¡Desnormalización!

Estou moi anoxada.

Estou farta da "normalización lingüistica". Para mín, isto é un desastre político máis, completamente absurdo.

Díxose sempre Estudiar, agora é "estudar". Díxose sempre "Choiva", e agora "chuvia" "Avespa" é "Avéspora" e non se pode dicir "Felicitacións" ou "Felicidades". Agora según istos "intelixentes" dícese "Parabéns". Non somos portugueses, somos galegos. E os galegos non falamos así. ¿Por qué agora temos que estudiar, falar o ensinar o galego así??

¿¿Despois de tantos anos??

Espera... Agora solo falta que digan que "A forma correcta de dir pantalóns é "pantalois" ".

Isto é un cachondeo.. Metédevos a normalización lingüística polo...

Anuncio Censurado

Paréceme absurdo que censuraran certo texto en este anuncio... En realidade moitos o pensamos, independentemente das ideas políticas...

Curioso...

Coñecín a un rapaz por internet de aqueles que pensaba que non quedaban. Estou mal e me escribe unha poesia para animarme. Escríbolle eu unha, porque sí, porque me saíu, e va e escribe outra como agradecemento..Moi legado á cultura, se ve que sempre ten algo co que sorprenderme... E aínda por riba tamén co gusto musical acertou bastante. Simpatico, doce, o suficientemente maduro... e aprecia as terras celtas...

Claro que... tiña que ter algun defecto..

¡Está lonxe!

¡Non é xustoooooo!