Non o pensara...
Hai unha palabra que parécese en español e italiano:
Silla=Sedia
Pero probablemente é máis sorprendente cuando collemos as linguas rexionais. Collamos as palabras en galego e milanés:
Cadeira=Cadrega
É realmente curioso...
martes, 16 de octubre de 2007
domingo, 7 de octubre de 2007
Volta a empezar...
Mañán comézase de novo.
E a roda xira... Mañán terei que ir a italiano, pasado mañán a chinés e inglés. Volverei a ver as caras, de xente que aprezo e xente que ignoro, volverei a pelear cás letras...
Hai xente que me din que estou tola. Non me chega cás miñas linguas naturais, non me chega có inglés, nen có italiano. Nen có meu criticadísimo estudio do milanés. (Lingua pola que seguirei loitando) Vou probar sorte co chinés.
Se fai 10 anos dicíanme que ían pasar todas as cousas que están a pasar ultimamente, non o creía.
E dentro de 10 días serei máis vella: 21 anos. Pero da igual, o único que importa agora é loitar... E non rendirme!
E a roda xira... Mañán terei que ir a italiano, pasado mañán a chinés e inglés. Volverei a ver as caras, de xente que aprezo e xente que ignoro, volverei a pelear cás letras...
Hai xente que me din que estou tola. Non me chega cás miñas linguas naturais, non me chega có inglés, nen có italiano. Nen có meu criticadísimo estudio do milanés. (Lingua pola que seguirei loitando) Vou probar sorte co chinés.
Se fai 10 anos dicíanme que ían pasar todas as cousas que están a pasar ultimamente, non o creía.
E dentro de 10 días serei máis vella: 21 anos. Pero da igual, o único que importa agora é loitar... E non rendirme!
miércoles, 3 de octubre de 2007
¿Normalización? ¡Desnormalización!
Estou moi anoxada.
Estou farta da "normalización lingüistica". Para mín, isto é un desastre político máis, completamente absurdo.
Díxose sempre Estudiar, agora é "estudar". Díxose sempre "Choiva", e agora "chuvia" "Avespa" é "Avéspora" e non se pode dicir "Felicitacións" ou "Felicidades". Agora según istos "intelixentes" dícese "Parabéns". Non somos portugueses, somos galegos. E os galegos non falamos así. ¿Por qué agora temos que estudiar, falar o ensinar o galego así??
¿¿Despois de tantos anos??
Espera... Agora solo falta que digan que "A forma correcta de dir pantalóns é "pantalois" ".
Isto é un cachondeo.. Metédevos a normalización lingüística polo...
Estou farta da "normalización lingüistica". Para mín, isto é un desastre político máis, completamente absurdo.
Díxose sempre Estudiar, agora é "estudar". Díxose sempre "Choiva", e agora "chuvia" "Avespa" é "Avéspora" e non se pode dicir "Felicitacións" ou "Felicidades". Agora según istos "intelixentes" dícese "Parabéns". Non somos portugueses, somos galegos. E os galegos non falamos así. ¿Por qué agora temos que estudiar, falar o ensinar o galego así??
¿¿Despois de tantos anos??
Espera... Agora solo falta que digan que "A forma correcta de dir pantalóns é "pantalois" ".
Isto é un cachondeo.. Metédevos a normalización lingüística polo...
jueves, 27 de septiembre de 2007
Anuncio Censurado
Paréceme absurdo que censuraran certo texto en este anuncio... En realidade moitos o pensamos, independentemente das ideas políticas...
lunes, 17 de septiembre de 2007
Curioso...
Coñecín a un rapaz por internet de aqueles que pensaba que non quedaban. Estou mal e me escribe unha poesia para animarme. Escríbolle eu unha, porque sí, porque me saíu, e va e escribe outra como agradecemento..Moi legado á cultura, se ve que sempre ten algo co que sorprenderme... E aínda por riba tamén co gusto musical acertou bastante. Simpatico, doce, o suficientemente maduro... e aprecia as terras celtas...
Claro que... tiña que ter algun defecto..
¡Está lonxe!
¡Non é xustoooooo!
Claro que... tiña que ter algun defecto..
¡Está lonxe!
¡Non é xustoooooo!
lunes, 10 de septiembre de 2007
Perdida
Perdida.
Outra vez perdida.
Volvo a estar perdida en un mar de pensamentos inútiles, de soños perdidos, de loitas interminables por atopar a esa persona, a Anahí, a unha medio-adulta medio-nena que xa non sabe como afrontar a vida, se con un sorriso e toda a forza do mundo (Que é o que me pasa cando penso nos momentos vividos en unha ciudade que agora está lonxe) o con unha bágoa, que tamén cáeme cando enfréntome á realidade presente. Presente e ausente, máis ben ausente. Porque eu non estou. Nunca estiven. É difícil de explicar.
Hay xente que admírame. Que admírame por como canto, por como escribo, pola miña capacidade para aprender linguas (Aunque son moi vaga) ou para entenderme con estos p... ordenadores dos que as veces vólvome escrava. Bueno, sobre as miñas dotes artísticas, solo direi unha cousa. Escribir non é unha virtude, nin un don. É casi unha enfermidade. Para escribir algo en condicións, un ten que rescatar as súas propias historias e emocións. E as veces desátanse sensacións estranas. Moi estranas. Casi suicidas.
Outra vez perdida.
Volvo a estar perdida en un mar de pensamentos inútiles, de soños perdidos, de loitas interminables por atopar a esa persona, a Anahí, a unha medio-adulta medio-nena que xa non sabe como afrontar a vida, se con un sorriso e toda a forza do mundo (Que é o que me pasa cando penso nos momentos vividos en unha ciudade que agora está lonxe) o con unha bágoa, que tamén cáeme cando enfréntome á realidade presente. Presente e ausente, máis ben ausente. Porque eu non estou. Nunca estiven. É difícil de explicar.
Hay xente que admírame. Que admírame por como canto, por como escribo, pola miña capacidade para aprender linguas (Aunque son moi vaga) ou para entenderme con estos p... ordenadores dos que as veces vólvome escrava. Bueno, sobre as miñas dotes artísticas, solo direi unha cousa. Escribir non é unha virtude, nin un don. É casi unha enfermidade. Para escribir algo en condicións, un ten que rescatar as súas propias historias e emocións. E as veces desátanse sensacións estranas. Moi estranas. Casi suicidas.
lunes, 6 de agosto de 2007
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
