Fantasía 4

É un paradoxo...

2011-07-02T16:53:00.000+02:00

Correr detrás dun tranvía e un bus cargada cunha mega bolsa do Lidl....

Benvida a Milán, Anahí...

Nun Vitrasa...

2011-06-20T16:13:00.002+02:00

Sae o sol, un novo día para poder ir á praia. Diríxome cara a marquesiña, a poucos metros da miña casa. Síntome có corazón nun puño, e espéroche. 5 eternos minutos. Descolgo a miña mochila dos ombreiros, mentres se anuda a miña gorxa. A angustia enturba os meus ollos húmidos agochados tras os lentes de sol. Quizais sería mellor non esperarche e botarme a andar. Non sei. Estou nerviosa. E é que, non o sabes, pero o meu maior segredo é que che observo cada vez que pasas preto de mín. As veces con sorpresa, outras cun sorriso. E en ocasións con unha profonda melancolía, como cando che vexo despois de moito tempo.

Gustaríame abrazarche. Pero non podo. Non debo. ¿Por qué? Non sei. Non podo expresar as miñas emocións con verbas cando vexo o teu corpo robusto mentres te achegas á parada. Só sei que che miro, con curiosidade e intriga. As veces adivínote dende a miña xanela. Outras, paséome a propósito para cruzarme contigo. Quén sabe o que se che pasaría pola cabeza se adiviñaras o meu pensamento. Se non o adiviñaches xa.

Falta un minuto. Volto a recoller a mochila, e observo expectante, á espera da túa chegada.Sí, aí ves,podo mesmo adiviñar a túa mirada penetrante dentro da coraza verde. Ábrense as portas. Entro, saúdo, sonrío. Pero non te conto o meu segredo. Só busco un sitio onde colocarme... e seguir curioseando. Porque espíote cada vez que pasas pola miña casa, Vitrasa.

La Linea

2010-11-28T22:14:00.000+01:00

¿Coñecedes a este simpática personaxe de animación?

Chámase a Linea, e é unha personaxe creada en 1969 por Osvaldo Cavandoli e dobrado por carlo Bonomi. Inicialmente creouse para diferentes campañas publicitarias. Finalmente convertíuse nunha personaxe recoñecida por moitos, pero da que poucos coñecen a súa lingua.

Lín en moitos foros e vídeos, discusións sobre o idioma que fala.¿Inglés? ¿Francés? ¿Italiano? ¿Húngaro? ¿Español? ¿Unha lingua inventada? Pois non.

É unha lingua que coñezo ben, xa que a lingua misteriosa e olvidada é milanés :)

Suxerencias...

2010-08-27T14:08:00.000+02:00

Necesito suxerencias.

Cousas que facer para distraer a cabeza.

As ideas que teño non son suficientes.

Aquel rapaz da ATM...

2010-04-22T22:43:00.004+02:00

Estado- triste

Canción: Gianna Nannini- Attimo

Estou triste. Pensativa. Pasaron meses e meses, pero lémbrome. Lémbrome de cando estaba en Gratosoglio, e un xoven conductor, creo de un autobús, decíame ,sonriente “buongiorno”. Eu contestei, tamén con unha sonrisa. E seguín polo meu camiño. Non lembro se o conductor era de tranvía ou de autobús, pero decántome polo segundo. Por alí pasan dous tranvías, o 3 e o 15, e a línea 79 de autobús. E o rapaz estaba esperando uns minutos antes de volver a saír. Por aquelas, non dixen nada más. Porque tiña a Fabio. Pero reconozco, que non quitei da cabeza aquel rapáz. E arrepíntome, de non engadir nada máis a aquel saúdo.

Non poderia atopa-la pista. Volvín a casa. Non sei por que o lembro. Quizáis arrepíntome de non darlle corda. Quizáis engánome e intento distraer a miña conciencia da miña vida triste e cruel. Xa non esto una miña Milán. E aínda por riba chegou a primavera. E a primavera faime estar en un estado esraño e absurdo. Quén sería él? Como se chamaría? Serían imaxinacións miñas aquela maravillosa sonrisa? Non o sei. Solo sei che o lembro. E ninguén me pode axudar.

BFN: Los Sabinas: "Rosa, pide perdón"

2010-03-04T16:32:00.001+01:00

Tristiña

2010-03-03T16:46:00.000+01:00

Estado: tristiña
Canción: Verdena: Ovunque

Hoxe estou tristiña. Estou en Boloña. Gústame un rapaz dun bar que fai días que non o vexo. Un dos nenos os que cuido agora púxose malo, o que quere dicir que mañán seguramente estarei todo o día liada... Aínda por riba non está un bo dia e todos os tíos dánme largas xDDD

Tamén recibín unha boa noticia pero non quero anticipar nada porque non é segura. Cruzo os dedos.

Profunda soidade...

2009-10-30T14:27:00.003+01:00

Estado: Triste
Cancion: Counting Crows: Colorblind

Soidade.

Soidade profonda.

Quedei atascada no tunel, a rabia explotou, a búsqueda da miña paz interior impulsóuse.

Bó Samhain a todos.

A cara da felicidade...

2009-07-28T11:08:00.000+02:00

Enamoreime...

Michael Jackson

2009-06-28T19:13:00.002+02:00

Non me dera tempo a escribir algo antes.

Unha pena a morte de Michael Jackson, foi un gran artista, lástima que os seus múltiples cambios físicos (innecesarios, chegou a ser un bombón) e certos rumores dañaran a súa imaxe.

R.I.P.

A triste realidade do galego entre os xoves!!!

2009-06-10T20:53:00.002+02:00

Esta curtametraxe é moi boa, revela unha realidade que se produce, aqui en Vigo é algo moi habitual. l.

Qué conste, eu habitualmente non falo en galego, xa que a xente que me rodea suele falar en castelán. Non me avergonzo de ser galega, aínda que por desgracia, moita xente sí.

Nervios

2009-06-05T13:43:00.003+02:00

Estado: pensativa
Canción: Gamba de Legn- Ciapasala no

Ola a todos, decidín voltar a escribir, quédanme os exames de inglés, o luns e o xoves, pero ahora teño moito máis tempo porque xa non hai clases. Os exames de chinés foron ben, aínda que o día do oral atopéime ó xefe de estudios (que é bastante vacilón, e como xa dixen en outras ocasións, deume clase) e preguntoume se era eu quén estaba facendo escándalo alí enriba (Sí, claro, pregútasllo a unha que é demasiado silenciosa... :D) En fin.

Nestes días tiven un baixón importante porque non sei nada do traballo. Intentei chamar e nada. Non responde. E falta un mes. Evidentemente esto desespérame. A verdade é que empezaba a plantearme o quedar na casa, pero doume conta de que teño que ir sí ou sí. Pase o que pase. Nofondo, o máis grave que me puidera pasar é que teña que ir ó consulado e pedir que me paguen un billete de volta...E espero non chegas a esos límites...

Por outra parte nas últimas semanas creo que tiven unha especie de frechazo virtual con un rapaz milanés, o máis curioso é que parece que é mútuo... A verdade é que impresionoume moito, e parece que eu tamén a él. Por certo, independentemente disto, parece sorprendido porque dice que parece que estou moi comprometida cá política... Bueno, a verdade é que dende fai uns anos cara hoxe interésame máis.. E as miñas ideas foron sempre máis ou menos as mesmas... Máis ou menos. O máis curioso é que con respecto a Italia, certas personas tamén moi firmes nas suás ideas fixern que coñecera xente (virtualmente almenos) do mundo político. Alcaldes, conselleiros e candidatos para serlo. En fin... o_O

Polo menos chamáronme da ONCE para un curso de Braille. En realidade teñen a obriga de dar cursos, pero xa que hai moi poucos voluntarios en Vigo, o que organizan cada certo tempo é ese :D

Unha pequeña disculpa...

2009-05-21T11:10:00.004+02:00

Estado: estresada
Canción: Vacca- Poco poco poco

Sento non escribir tanto neste periodo, pero de verdade, estou estresada cos exames e a viaxe... (E sobre todo, estou paranoica)

Quiero que pase rápido este periodo...

Merda

2009-05-15T19:55:00.003+02:00

Estado: deprimida
Canción: Pesi Piuma- Giorni di Sangue

Hoxe estou mal. Menstrual, mosqueada porque os meus irmáns foron de viaxe por primeira vez (a París) e eu á sua idade non saíra nin sequera de Galicia. Eles xa estiveron, con 15 aniños que ten, en Madrid, Barcelona, e ahora en París.

Tampouco teño todo claro sobre a miña volta a Italia, que pode ser unha gran victoria ou un fracaso estrepitoso. En estes días non teño novedades sobre o traballo, aínda me teñen que mandar un papel que teño que firmar... Sobre "onde durmir" tampouco teño nada fixo, estou barallando varias posibilidades, pero aínda non sei nada con seguridade.

Hoxe é o típico día de merda no que só teño ganas de chorar e comer. Últimamente non saio, todo o mundo está ocupado.... Non sei. Non estou ben. E aínda por riba, dentro de nada, esames....

Futuro incerto.. cada vez máis...

Incendio no Calvario

2009-05-08T12:42:00.002+02:00

Onte hubo un incendio en unha coñecida cafetería (Nuevo Crismelo) do meu barrio, O Calvario. Entereime sobre as 15.00 da tarde, cando saín da casa, xa que a zona estaba chea de policías, bombeiros, e xente que parada, observaba o panorama. Por fortuna non houberon daños personais, aínda que para os donos foi unha desgracia, xa que, según o que oín, houberon grandes pérdidas no almacén... :|

Ánimo...

Farta!

2009-04-14T12:21:00.002+02:00

Que todo o mundo o saiba.

A "señoriña" PATRICIA SANMARTÍN TORRES (Mar Azul) é unha PUTA.

Loitando

2009-04-11T22:42:00.005+02:00

Estado de ánimo: Pensativa
Canción: Davide Van de Sfroos: Pulenta e galena fregia

"L'è mea vèra che nel silenzio
dorma dumà la malincunìa,
l'è mea vèra che un tuscanèll
l'è mea bòn de fa una puesìa.
In questa stanza senza urelògg
bàla la fata e bàla la stria
in questu siit senza la lüüs
che diis tücoos l'è duma' l'umbrìa...."

E agora, os meus pensamentos bailan ó ritmo de melodías extrañas, dudas que se agolpan unha tras outra na miña cabeza. Quedan 81 días. 81 días nos que terei que librar duras batallas contra os meus futuros exames, deixar en orde as cousas en Vigo.E deixar en orde o meu verán. Un verán que será estrano, quizáis cheo de aventura que xamáis pensara vivir, xa vou dar un paso que xamáis imaxinaba que atreveríame a dar. Un paso cara o descoñecido. Un paso no que as máscaras de supostos amigos están empezando a caer, e demóstrase cáles son as peles reais de sinceridade. Unha aventura deña de calqueira dos meus ex mestres de italiano. Teño algo de medo, pero có medo non se vai a ningunha parte....

Síntome pequena.

Son un desastre... Aínda que non estou triste

2009-03-05T20:35:00.002+01:00

Estado: Crítica
Canción: Rihanna- Umbrella

Son despistada, extremadamente despistada.

Quería buscar información sobre os partidos minoritarios antes de votar nas eleccións galegas. Non o fixen.

Quería dar os sellos que tenño repetidos das cartas o meu avó. Esquecínos por completo.

En chinés milagrosamente non suspendín, pero en inglés carguei tres de catro partes.

Como delegada de clase son un desastre, tiña que facer unha lista de teléfonos e non a fixen.

Entre eso, a miña memoria (que funciona cando lle apetece) e os meus medos escénicos (que gustaríame superalos, e dentro de pouco terei que afrontalos...) Estoume a volver tola!

¡Desfogo! (A falta de outro tipo de desfogos...)

2009-02-28T16:13:00.001+01:00

Estado: pensativa
Canción: Marco Masini- Vaffanculo (Nunca mellor dito...)

A palabra é pensativa.

Estou en Mos, na casa dos meus avós. Sí, estáse moi ben por un par de días sen pais, sen irmáns. Estou reflexiva por todas as cousas que están pasando na miña vida: Un mestre déixanos, á volta das vacacións terei as notas dos exames, (Entón sí que vendrán as miñas xornadas de reflexión) a miña vida emocional está moi desordenada (e todo o que conlleva.. xa sabedes...) e empezo a botar en falta (un pouquiño) Milán despois de medio ano. Xa non con tanta ansiedade, pero un pouquiño. E non me queda nada, tería que atopar un traballo aquí, aforrar, repetir os mesmos procesos. Eso sí, sei que conto co apoio de moitos deses amigos que a kilómetros de distasncia, seguen a soportar as miñas crises... Alguén dixo que Vigo é unha "mini-Milán". Bah.. dende logo fáltanlle moitas cousas para selo. Quizais a zona industrial (especialmente a avenida de Madrid, onde hai un montón de empresas con edificios xigantes) é unha mini-Milán. Pero polo resto...

Mañá pola mañá teño que ir a Vigo. Ademáis de ser xa domingo, teño que ir votar. Mandei unha mensaxe á miña nai para que me confirme se chegou a carta na que te dín o colexio, a mesa e todo iso. En fin. As veces penso que sería máis práctico montar un partido político propio e pasar de toda esa panda...

Tamén estou contenta porque continúo escribindo o relato, aínda que agora atasqueime un pouco e eso mosquéame... ¿Algún consello? Quizáis un "brain storming"...

Non me podo queixar, en estes días caéronme dous regalos: Unha PDA con teléfono, que conseguiu un dos meus tíos (Para non levar tantos trastos enriba...) E unha pantalla para o meu ordenador, que a miña está cascada e estou todas as noites a golpes con ela... Levaba tempo pensando en comprar unha pantalla ou un portatil O problema do portatil é que no ordenador teño un aparello de televisión e non se pode meter ó portatil... :S

Adeus, Juan

2009-02-27T20:29:00.000+01:00

Estado de ánimo: Triste
Canción: Los Piratas- Muertos

A noticia do suicidio de Juan Campos Paz, mestre de música en diversas escolas, (Entre elas, Escuelas Nieto, na cal estudiei os últimos catro anos de escola obrigatoria) caeume como un xarro de auga fría. Probablemente moita outra xente sentíuno así. A noticia sorprendéume o mércores, cando me disponía a ir a natación. A dor apoderóuse de mín e non puiden impedir que as bágoas se deslizaran polas miñas meixelas. O vín por última vez fai algúns meses. Non podería imaxinar nada así, o único que advertín naquel momento claramente é que tiña ganas de falar.

No funeral chorei bastante. Avergónzame chorar así, máis cando alí estaban moitos dos meus ex mestres de aquela escola. Revivín as súas clases, as súas palabras, a ternura que desprendíase de aquel modo de ser bonachón e aparentemente tranquilo. Pero tamén lembrei momentos nos que estiven a punto de cometer aquel loucura de rematar con todo. Por fortuna, no seu momento, alguén o impediu.

Estou tentando de asimilalo... Pero non son capaz...

¿Sen internet?

2009-01-26T09:03:00.001+01:00

Estado de ánimo: mosqueada
Canción: Amaral- El final

Vaia tela. É posible que quede sen internet uns días. Prrrrr.....

E comeza o ciclo de cine de italiano...

2009-01-19T23:13:00.004+01:00

Estado: tranquila
Canción: Modena City Ramblers: I cento passi

Creo que foi como volver formar parte de aquelas alumnas de italiano. Unha sensación extraña inundóume hoxe, cando entrei na Aula Magna, disposta a ver a primeira película do cicle de cine de italiano (películas de mafia, camorra, etc). Éste é o modo do departamento de manifestar o rexeitamento dos meus ex-mestres de italiano cara as asociacións mafiosas. Sí, o feito de estudiar aínda na escola de idiomas, ten a vantaxe de que podo asistir a algunhas actividades de italiano sen problemas.

Todo empezou con unha introducción de un mestre, que prácticamente evitei ver á cara... Falou un pouco, creo que o máis importante do que dixo é que estas películas, elexidas polo departamento, contan historias verdadeiras, e non americanadas come o padriño. Despois de algúns minutos de distracción, conseguín concentrarme na película, os cén pasos, que conta a historia de Peppino Impastato. Conmovedora.

Por un par de horas sentínme extraña, como se nada cambiara dende ó ano pasado. Non pertenzo xa a esas clases, sei defenderme ben cá lingua italiana. Hai quen dín (como un ex mestre da ESO hoxe) que debería de buscar traballo de traductora. ¡Ojalá fora así de fácil!

Sen sella-lo paro

2009-01-13T12:47:00.002+01:00

Estado: aturdida e nerviosa
Canción: Vomitiors- Nervos

O meu non ten nome.

Quedei dormida e non pude sellar ó paro. Sei que sonou o despertador e o parei. Tamén tiven unha serie de pequeños soños extraños, sei que soñei cá enfermeira (teño que ir facer o meu historial médico) que soñei con un dos meus ex-mestres de italiano, soñei có ex-monitori de natación (onte nos cambiaron de monitor) En fin. Unha mezcla estrana, pero ten sentido. O caso é que estou mosqueada porque non puden ir sellar ó paro, (claro, sólo se pode facer ata as 11...) E mañán terei que facer outra tarxetiña...Dánme ganas de mandalo a....

Mini-desfogo

2009-01-11T03:33:00.001+01:00

Estado: Triste, pesimista
Canción: Caparezza: Un vero uomo dovrebbe lavare i piatti

Sólo dúas cousas: Esto mal e todo é unha merda.

Policía secreta

2009-01-05T11:47:00.002+01:00

Estado: asustada
Canción: Morodo: Los carros de Babylon

Hoxe tiven un deses soños que non teñen pés nin cabeza. Un soño angustioso e realmente absurdo. Resulta que estaba na rúa, e ven un grupo (4 tíos e unha tía) e sóltanme:

- Policía secreta. ¿É vostede Anahí Palacín Martínez?
- Sí.
- Pois ten que colaborar connosco nunha misión.
-¿Qué misión? ¿Cánto vai durar?
- 2 meses e medio.
- De ningunha maneira. Eu non podo faltar dous meses e medio a clase.- Intento escapar, agárranme-. Se non queres colaborar, vámoste ter que detener.
- ¿Podo avisar ós meus pais?
- Non.
- Teño que avisar ós meus pais.
- De ningunha maneira.

Leváronme casi a rastras, contra a miña vontade. Eu que non quería e eles que me levaban a rastas, come se fora unha delincuente. Finalmente chegamos a un sitio e encerráronme en un cuarto.

- Mañán pola mañán empeza a misión.

E cerraron a porta con chave.

Por sorte,xa me despertei de golpe... Qué angustia.

Rompendo con todo

2009-01-03T18:25:00.002+01:00

Estado: Rabia, e algo máis que non se pode dicir (ver texto canción)
Canción: Nine Inch Nails: Closer

Hoxe, independentemente do que acabo de mencionar no meu estado, do que lóxicamente non darei moitos detalles, teño ganas de acabar con moita xente. Non literalmente, pero sí acabar có contacto con certas persoas, que máis dunha vez fixéronme chorar, intencionadamente ou non, non o sei.

Polo tanto, hoxe realicei unha limpeza completa que afecta tanto a msn, a yahoo como a skype. Eliminei todos os meus contactos, ahora estou rescatando á xente que me fala (cando me chegan as súas mensaxes). ¿O motivo? Quero esquecer a algunhas persoas que me fixeron moito dano, e tamén quitar á xente cá que regularmente non falo. Xa, escollín un camiño moi radical, pero é o mellor. Se non corto certos contactos, sei que as cousas poden ir peor. E non, non estou metida en nada raro, o prometo.

Año nuevo, vida nueva.

Balance 2008

2009-01-01T01:20:00.000+01:00

Estado: Pensativa
Canción: Loreena McKenitt:Arabia

Xa se foi un ano máis. Un ano escandaloso para mín, cheo de experiencias, positivas e negativas, pero inesquecibles.

Este ano falouse moito da crise económica, en cambio, a miña crise emocional ven dende principios de ano ata agora. Durante este 2008, non resolvín ningún dos meus conflictos emocionais, máis ben fuxín deles, espero temporalmente. Non vou dar nomes, pero quenes me coñecedes xa un pouquiño, podedes intuír eses nomes.

En cambio, conseguín traballar. Durante tres meses fun a un ritmo acelerado, entre traballo e clases. Aprendín que cantas máis cousas fas, máis te chega o tempo para tdoo. É raro, pero é así. O traballo o deixei, pois antes que o diñeiro está á saúde, e se un determinado traballo te crea ansiedade, ó mellor será deixalo. Milagrosamente, tendo menos tempo, aprobei todo, inglés, italiano e chinés. A consecuencia máis directa é que rematei italiano.

Coñecín xente nova. Salomé, Roy, Roberto, Álex... Era unha das cousas que sempre me pareceu máis complicadas, e en cambio, aí estamos.

E o máis importante, conseguín viaxar máis. Casi todas viaxes cortas, pero é un avance: Dúas veces a Madrid, unha a Toledo, unha a Finisterre, cás súas paradiñas correspondentes...(que non está lonxe, pero é algo...) E por suposto, a miña añorada Milán, que implicou ver outros sitios novos aparte de aquela cidade que amo.

Este ano teño obxectivos novos. Quizáis expectativas demasiado altas. Pero por marcarse obxectivos, que non quede:

- Meditar máis, aprender a controlar a miña vergonza. Quizáis debería facer un curso de oratoria...
- Atopar traballo.
- Irme de casa. (E a algo máis de longo prazo, con un pouco de axuda, igual podería irme por un periodo máis largo a Milán)
- Facer cursos (interésame especialmente o de azafata de vuelo)
- Viaxar máis.
- Presentarme a máis concursos literarios.
- Atopar un tío decente (misión imposible, en fin)
- Mercarme un portátil.

Qué soños máis extraños...

2008-12-28T14:15:00.000+01:00

Estado: soñadora
Canción: Ligabue: Niente paura

Hoxe tiven un s0ño extraño, pero gratificante e ó mesmo tempo estresante...

Estaba en unha empresa, en Milán, na que ninguén falaba castellano, e precisaban de alguén que soubese castelán e italiano... Total que estaba traballando alí, e me chamaban cada dúas por tres para interpretar o que estaba dicindo un tipo ou para traducir documentos... Non lembro moito, básicamente lembro que estaba moi acelerada... :D

Anda que se fora real.. jajaja. Estaría feliz da vida :D

Doume conta de que tamén soñei outra cousa pero non sei exactamente o que...

Bico da lúa: Dous anos

2008-12-28T01:46:00.000+01:00

Hoxe fai dous anos que abrín este blog, o cuarto da miña lista e aínda que non é moi visitado, sigo e escribo nel sempre que me ven unha idea.

Lémbrome ben dos motivos polos que iniciei a escribir un novo blog en galego, o primeiro, que non quería esquecelo. Non falo galego normalmente na miña vida (as veces, pero poucas, xa que en Vigo non o falamos moito) e dende que empecei a estudiar italiano, tiven algúns problemas ca miña lingua rexional, polas numerosas interferencias.

Escribo o galego como o estudiei no seu momento, neguéime sempre a guiarme pola normativa nova, xa que en algunhas das novas normas non estou dacordo e é moi visible a influencia política. E non penso cambiar o meu modo de pensar, independentemente do que pensen os demáis, que é igualmente respetable.

Quero deixar claro que estou moi contenta, que non me vergoño de ser galega, e que espero seguir escribindo moitos anos máis.

Nadal

2008-12-27T19:29:00.000+01:00

Estado: cansa
Canción: Vacca: oggi va così

Hoxe estou realmente agotada. Quizáis non sexa tan extraño, ó fin e ó cabo. O 24, Noiteboa. En casa dos meus avós paternos, en Porriño, como cada ano. Despois fun a Cepeda (Pazos de Borbén) cá miña mellor amiga e o noivo, para medio-celebrarlo. Vimos algunha película, bebimos, comimos... En fin. Non me imaxinaba que ía a ser un bó plan, o malo é que de noite facía un frío tremendo (levamos un radiador) e de día calor.

E o 25, Nadal. É un día que non me gusta moito, ademáis sempre (ou casi sempre) o pasamos en casa dos meus avós maternos, en unha aldea que realmente é agobiante (o almenos para mín). Todos os anos, cando pasa este día, síntome super aliviada.

Onte aproveitei o día, quería facer uns regaliños de Nadal a dous amigos, así que nada... Tiña moi claro o que quería e onde ir, así que non tiven maiores problemas.

Este mes tamén dinme conta de que gastei moito diñeiro, a verdade, é que no meu caso, os famosos “gastos formiga” son unha lacra. Teño un problemiño cá comida e os doces, e iso salta á vista dos meus gastos...

Eu hoxe teño o día tonto, espero que vós o esteades pasando ben :D

Sanidade pública

2008-12-18T13:58:00.000+01:00

Dende logo, estou moi orgullosa do noso "SERGAS" e non é para menos. Sí, estou sendo sarcástica. Pero empezarei dende o principio.

Fai uns meses mandáronme unha tarxeta de sanidade pública nova, a diferencia é que esta tarxeta tiña o meu número de seguridade social no lugar do número dos meus pais. Pois ben, eu non son unha que vai moito ó médico, pero fun recientemente e atopei que a miña médica é unha insoportable. Polo tanto, dedicín que me cambiaría de médico. Ademais, a mín o horario de tarde me va de cú.

Pois nada, fun ata alí, e preguntanme se estou traballando ou cobrando o paro. Digo que non. A tipa din que entón a miña tarxeta non vale, que tería que ter o número de Seguridade Social dos meus pais. ¿Qué? ¿Entón para que o**** mandáronme esa p*** tarxeta? Eu estiven traballando, peor por tres meses. O máis gracioso é que a última vez que fun ó médico usei esa tarxeta e ninguén me dixo nada...

Vaia merda de servicio de saúde. Diosssss.

Caballero e o botellón

2008-12-09T20:37:00.000+01:00

Agora, o señor alcalde de Vigo, Abel Caballero, quere prohibir o botellón en Vigo. Esta lei aprobaráse en marzo e deixará desamparados a moitos xóvenes, agora explicarei por qué.

En Vigo non hai moitas opcións de ocio. Xa para empezar, en Vigo non quedan grandes discotecas, solo ó Émbassi e o A. Moita xente desprázase ata Porriño para ir a Queen (e iso, obviamente supón un desembolse económico en taxis, gasoliña, etc). Non hai moitas actividades de ocio para os xóvenes. A maior parte son de pago (e non precisamente baratas) ou actividades creadas e promocionadas por persoas e asociacións totalmente anónimas. Polo tanto, paréceme moi lóxico que NÓS fagamos botellón. Non toda a xente que se xunta para facer botellón bebe desmesuradamente, hai moita xente que simplemente socializa (Hai unha zona moi coñecida á que van os estudiantes universitarios).

Por último, debo destacar que o señor Caballero escribiu algúns libros. Non os lín, pero en fin. Se sá botar a imaxinación a algunhas cousas, tamén a outras, digo eu. Que organice uns talleres literarios ou outras actividades culturais... Xa veríamos como cambia o conto.

(Políticos... qué poucas ideas teñen...!)

Finde...

2008-12-01T13:04:00.000+01:00

Esta fin de semana foi interesante.

O venres tiven a cena cos meus compañeiros e a miña mestra de chinés, despois fomos por aí algúns de nós. A verdade, que paséino moi ben. Moitos de nós xa nos coñeciamos do ano pasado, e hai bastante bó rollo.

O sábado fun con Roberto e Matteo ó cine a ver Madagascar 2 (ha,ha)e foi divertido. O malo é que despois fumos a tomar algo e bueno, eles comezaron a falar de cousas conectadas cá política, algunhas moi específicas das que non atreveriame a dar a miña opinión porque non as coñezo. Así que prácticamente non abrín a boca. Aburrínme un pouquiño, ademáis estaba un pouco cansa. Non culpo a ninguén, que conste... :D Non era a noite, ha, ha, ha.

O domingo pola mañán, quedeis con Jaime, un rapaz chinés que estudia na EOI. Dicía que foise dúas semanas e que me comprara un regalo. Pois sí, un libro de caracteres chineses moi interesante. ¡A ver cántos coñeces! díxome. E recorrín as páxinas sinalando os caracteres que xá coñecía. É moi simpático. A verdade,que o regaliño sorprendeume, non conseguira quedar con él ata agora :D- Espero que mañá os meus compañeiros de chinés non empecen có vacile... ¡outra vez!

O subcosciente

2008-11-22T12:02:00.000+01:00

Onte soñei que estaba castigada nunha clase, cara á parede, a espaldas de todos, mentres a mestra explicaba algo.

Non hai moito máis qué comentar.

Mal día...

2008-11-18T13:19:00.000+01:00

Onte tiven un día disos nos que gustaríache pegarte un tiro, o quizáis dous. A verdade que, non sei se poderia ser peor. Pola mañán tive que ir o médico para recoller unhas análises... E unha xa estaba, pero a outra non. A doutora, é un pouco pesada e rompíume a cabeza. Saín xa de aí mosqueda, con ganas de matar a alguén e pensando en que necesito as análises para o 20. A ver qué pasa.

Non conseguín concentrarme en todo o día en nada. Despois, chegou a hora de natación. Foi horrible. Repentinamente sentínme sen folgo, e non daba unha. Non conseguía nadar, necesitaba pararme a cada rato porque o meu corpo caíase cara abaixo. E nadando a crol, entroume auga por todos os lados. Non sei, non tiña tempo para respirar. "¿Estás ben?- Preguntoume o monitor. Non soubera que contestar. "¡Está cansa! ¿Verdade, Ana?"- Dixo un dos meus compañeiros. De feito, aínda non fixera o ridícolo bastante onte. Cando tíñamos que facer un exercicio (o último) a pé, tambaleábame. Non mantivera moi ben o euqilibrio.

Aínda por riba, a miña "amiga", cando nos vimos despois de natación, pediume que saíra diante (coma sempre) porque o único que lle importan son os tíos. ¡Xenial!

Sólo un e-mail Alegroume, por algúns minutos o día de onte...

Italiano...

2008-11-13T12:30:00.000+01:00

Qué parvada.

Onte, esperaba a Salomé diante da Escola Oficial de Idiomas para ir á piscina, coma sempre. Claro que, ás 21.30 é cando empeza a saír a xente que queda, péchanse as portas,e todo o mundo sale. Moitos dos mestres van polo aparcadoiro, pero algúns saen pola porta principal.

E así, ultimamente, cuádrame de ver o meu último mestre de italiano, Fabio, e a algúns compañeiros que van á última ora a italiano, despois de repetir (algúns por propia vontade). En esos momentos, a melancolía abórdame un pouco, e boto en falta os debates, os cotilleos, as horas pelexándome ca lingua e mosqueada porque a certas persoas non as soportaba, directamente.

Pero se me poño a pensar, a melancolía ven de atrás. Nos últimos anos botaba en falta o corso de 2º, no que me deu clase Jose, un mestre que nos vacilaba todo o que podía e máis. Claro, era a máis xove da clase, cos meus 18 aniños. Entón era da era "do iogur" e "de Pokémon". (non deu unha...) e eu, timidísima, non sabía qué dicir. Entón, Marco, un rapaz de Vasto-Marina (Abruzzo) que en esos tempos importábame bastante, dicíame:"digli che è un...." En fin, qué tempos. E sólo pasaron 3 anos diso.

Desafío

2008-10-21T14:02:00.000+02:00

Hoxe estou moi contenta. acabei de ler Domani ti perdono, de Alessandra Appiano, libro que volvín empezar (o lera pola metade) fai algúns días. O feito en si non é do de habelo lido, senón que o lin en tres días. Estou recuperando unha parte de min que cría que xa perdera entre os meus recordos da infancia pre-virtual, na que era unha devoradora de libros, e internet era unha idea banal que nin sequera pasoume pola cabeza. fun á biblioteca, así afasteime do mundanal ruído que inunda a miña casa, ata altas horas da madrugada, e que de pequena non me importaba, pero que agora túrbame bastante. fun á biblioteca máis próxima, co único obxectivo de ler.

Ata o curso pasado, tamén tiña un problema: Estaba en italiano co plan vello, polo tanto, debía ler tres libros impostos polo sagrado departamento de italiano. Isto quere dicir présa, desconcentración, e menos campo de elección. Agora teño un reto persoal, ler como unha tola como cando era unha nena á que lle daba igual todo o que lle pasaba ao resto do mundo, que camiñaba por mundos non descubertos e perdíase entre bosques en compañía da súa curmá, a que só vía a unha amiga o fin de semana en casa, e per quen un día na Coruña era un día no paraíso. Lendo descóbrense outros mundos, outras ideas, outros soños. que nin sequera pódense tocar ligeramente doutro xeito. Os libros eran os meus refuxios secretos, construían mu mundo, facíanme soñar. Quero que continúe sendo así.

Flashes e cámaras

2008-10-16T09:24:00.000+02:00

Onte era un deses días diferentes ao resto. A profesora de chinés díxonos que os que puidésemos viñésemos a clase pola mañá. Púxonos un capítulo da serie que vemos sempre en chinés, que máis que unha serie educativa parece un culebrón :D. Sabiamos que ía vir a conselleira de educación. Eramos poucos, pois a maior parte da xente non pode acudir a clase pola mañá. Para min foi unha situación estraña. Primeiro entraron a directora e o xefe de estudos, os dous moi trajeados. Creo que se me fixo estraño ver ao xefe de estudos (ao que non vira desde o principio do curso ata onte) daquela guisa, tendo en conta que me deu clase fai algúns anos e que me tomaba sempre o pelo (toma sempre o pelo a todo o mundo...). Despois entraron unha 0a de xornalistas, e finalmente a conselleira. Fíxolleme absurdo estar rodeada de xornalistas, cámaras que gravaban e flashes que se disparaban cada dous por tres. A situación pon nervioso a un, a verdade. Agora xa entendo á xente que escapa de flashes e cámaras. Pero non estivo mal.

Casco Vello de Vigo

2008-10-12T14:41:00.000+02:00

Si, é así. O Casco Vello leva moitos anos doente. Algunhas zonas están cheas de droga, insalubridade, e inseguridade. As vellas ruínas dan un testemuño de tristeza e dor. É desas zonas nas que é mellor non meterse se non se coñece. Un barrio que debería de ser un tesouro, ha despreocupado ás autoridades moito tempo e nel producíronse historias incribles (Como a caída dunha fachada dun edificio captada por cámaras...)Lixo. Ocupación. Desesperación.

Está claro que gracias a certos futbolistas e certas personalidades do concello chegamos á situación que chegamos. Paréceme incrible que o diñeiro poida comprar o futuro dunha cidade. Como colofón final, a construción dun centro comercial inútil desesperou a parte de Vigo desde o pasado ano, pois cobre parte dun mirador a ría.

O goberno local sempre se ha despreocupado, por non variar. Por sorte empeza a haber algún movemento. Segundo parece, se expropiarán as casas do Casco Vello que os propietarios non reparen, e mellorásense as condicións. Esperemos que sexa verdade.

O consorcio do Casco Vello tamén estaría investindo en mellóralas e rehabilitación da zona. Esperemos que todo mellore e que o Casco Vello non se caia a anacos. Moitos cidadáns queixáronse da reportaxe de Catro, pois consideran que afecta negativamente á recuperación. É verdade, todo iso tense que contar, pero quero aclarar á xente que non coñece Vigo que non todo o Casco Vello é así. Durante o mes de agosto fun ao pabellón deportivo do Berbés e non tiven que ir por zonas perigosas.

Espiral de indecisión

2008-10-06T00:05:00.000+02:00

Mírome ó espello. Extrañada. Pensativa. E volta a empezar na escola de idiomas, volta a estudiar chinés e inglés. pero por primeira vez en cinco anos, non teño que volver a italiano. Resúltame estraño despois de cinco anos. Como moito podería ir as clases complementarias, pero, ¿Para qué me valdrían? Quero dicir, en internet xa estou ben entrenada. A roda que xira e xira. Como di unha canción wiccan:

Air moves us,
Fire transforms us,
Water shapes us,
Earth Heals Us.
And The Balance Of The Wheel Goes Round And Round.

E a roda xira. Un novo periodo na miña vida estase a abrir camiño. Os cambios achéganse mentras eu como chocolate como se non fora a protagonista, se non unha espectadora. En realidade non é así. Non hai espectadores, somos todos personaxes de esta novela extraña que é a nosa vida. E lémbrome, de cando ero unha xoven de 18 anos, ó segundo ano da escola de idiomas, do mestre que lle tomaba sempre o pelo porque dáballe vergoña falar en italiano. ¿E agora? ¿Agora qué? Xa chamáronme bauscia e mangianebbia. Quizais porque vivo Milán, aínda cando estou lonxe. Deixoume unha marca para sempre, como a velocidade dun metro que corre polos meus soños dentro de unha fraga de dúbidas. Onte pasoume algo completamente idiota. Durmínme cinco mintos e tiven un soño extraño:

Piola... fermata Piola.

Subida ó metro a toda velocidade. Equilibrios para non caer ata que consigo sentarme. E de novo:

Loreto... fermata Loreto.

Baixada e camiñata desorientada ata que atopo o camiño. ¿Atopeino? Non. Vou facer 22 anos (17 de outubro) e non sei todavía cál é o meu camiño. Espero atopalo antes de chegar a Abbiategrasso. Sería demasiado tarde.

E verei as caras sorprendidas dos meus mestres, ora ex mestres de italiano, mentres dou voltas nunha espiral de indecisión que manda máis cá mín, máis do que quixeran mandar os meus pais, máis do que podería perderme entre as notas dunha canción cun final feliz.

OS Mc Donald's

2008-10-01T10:40:00.000+02:00

Por desgracia, a compañía Mc Donald's segue sendo un éxito en todo o mundo, pois millóns de persoas cada día acuden aos seus restaurantes, nutrindo a unha empresa que vive do capitalismo e a costa da saúde de moitos seres humanos, que inocentemente, van aos seus restaurantes co incentivo económico.

A min personalmente, as hamburguesas do Mc Donald's non me gustan. De feito, eu adoito ir buscar hamburguesas ás cafeterías. O único que me gusta de alí son os xeados. De todos os xeitos propúxenme un reto:

Non vou volver a pisar un Mc Donald's na marxe dun ano (por agora).

O 16 de outubro, é o día Mundial Anti-McDonald's. É unha iniciativa que parte da Mc Donalds Workers' Resistance en Reino Unido, dende 1980. En moitos países os seus traballadores organizan unha folga para protestar polas condicións da comida e polas condicións nas que traballan eles mesmos. Por desgraza, aquí non é moi coñecida a iniciativa....

Fin de semana en Fisterra (e non solo...)

2008-09-29T15:13:00.000+02:00

O porto

Monumento ó emigrante

Ancora

Faro

Arte en cerámica

sonrisa de orella a orella

O peregrino

Langosteira

Sen comentarios...

Muros... Na foto non se aprecia e non nos paramos a facer fotos... pero podo decir que è PRECIOSA.

Noia... algo aburrida.. Aínda que nos acabamos zampando unha copa de helado.

¡En Boiro! Feliz, pensativa e reflexiva o mesmo tempo...

Vigo-Milán

2008-09-26T11:40:00.000+02:00

O aeroporto de Vigo está baraxando varias opcións para ampliar os seus voos, e dende Clickair poñen catro grandes opcións de conexión dende Peinador: Milán, Bruxelas, Frankfurt e, sobre todo, Londres.

Entón veume á mente unha idea:

¿Por que non creamos unha plataforma para apoiar a candidatura de Milán? :D

Paraíso caótico

2008-09-21T01:27:00.000+02:00

"Fuggi,cosa fuggi non c'è modo di scappare, ho la febbre ma ti porto fuori a bere,
non è niente stai tranquilla è solo il cuore, porta Ticinese piove ma c'è il sole,
quando il dandy muore fuore nasce un fiore, le ragazze fan la fila per vedere
la sua tomba con su scritte le parole: "io vi amo, vi amo ma vi odio però, vi amo tutti,è bello è brutto io non lo so...io vi amo,vi amo ma vi odio però,vi amo tutti
è bello è brutto è solo questo"

Creo que estas frases dunha canción de Baustelle poderían definir o que sento por Milán. Esta vez non deixei moitos cabos soltos, por sorte. Cheguei soa, collín o autobús desde Bérgamo ata Milán, e xa alí dirixinme ata a Stazione Centrale para chegar a Piazzale Loreto. Xa no metro houberon uns carteis que me chamaron moito a atención....

Ou sexa, que o milanés é inglés macarrónico segundo estes publicistas. En fin. Sen comentarios. A unha persoa con coñecementos do dialecto lle mosquea un pouco a cousa :D

A xente foi bastante amable e non me custou moito atopar o hotel. Unha señora díxome que parecía italiana. Chegada ao hotel, empecei a mandar sms a todo o mundo. ¡Xa chegara!

Á primeira persoa que vin foi a Marco. Foi algo estraño, non sé. Tomámosnos un campari con spritz. Nunca o tomou e a verdade é que sobe moito e rápido, así que hai que controlarse moito. Despois necesitei descansar un ratillo, e pola tarde-noite quedei con Maurix, que curiosamente vive en Cassano sull?Adda, en Bérgamo, así que estiven outra vez alí. Ensinoume sitios moi bonitos, estivemos tomando un xeado alí. O tío da heladería entrou en shock cando se deu conta de que falaba o milanés. Maurix e eu acabamos tocando xuntos na súa casa. Regaloume unha chea de cds.

O segundo día collín un bus ata Milán e xa me metín nunha lea, porque, como era de esperar, esquecéulleme timbrar o billete e non levaba o carnet de identidade encima (esquecéramo en Milán) pero por esta vez deixáronme estar. Este día me desorienté bastante e sentinme algo ansiosa, pero por sorte, unha chamada a un amigo, unhas cantas persoas que me indicasen máis ou menos o camiño e o problema estaba resolto. Arranxeime e saín, foi absurdo porque oía por todas partes silbidos, piropos e pitidos cos claxones. Non é algo que me pase todos os días, e menos en Vigo. Me ví con Andrea Pinketts, aínda que despois viño un amigo seu. A verdade que foi bastante simpático, mágoa que non tiña moito tempo. O amigo estaba sorprendido, porque falaba rápido e eu decatábame de todo.

Pola noite, quedei con Andrea L, e falamos en milanés, estsabamos moi contentos de vernos. Á volta ao hotel fixeime que era verdade o que me dixeron: puxeran aos militares a vixiar a cidade. Un latinoamericano estívome tocando os narices porque quería quedar comigo. Evidentemente, pasei de todo.

Ao tercer día, repetiuse a retahila de piropos e silbidos. Compro un par de cousas nun supermercado, non tiña ganas de romperme a cabeza buscando un restaurante e os prezos, e o día anterior xa localizara un supermercado. Paso por diante dun colexio cheo de nenos. Finalmente falo con Matteo B, e quedamos en Piola, vou ata a súa casa e falamos un intre, tamén saúdo á nai que xa a coñecía. Sorprendeume porque dixo que estaba estudiando español, e realmente era boa.

Esa noite vénme a buscar Andrea L cuns amigos, fómosnos a cear e a falar no Stardust, que a verdade é que é unha especie de restaurante de autoservicio-buffet libre deses que están xeniais e que en Vigo por desgracia non hai. Foi bastante absurdo o feito de que cando ibamos no coche, tiñamos a canción de umbrella de fondo, e Andrea empezou a cantar unha especie de versión á milanesa. No canto de ?under my umbrella?, acabamos cantando ?Cata o seu l?ombrell-a? (sen comentarios...!)

O cuarto día, deixo o primeiro hotel no que estiven. Compro comprimidas (unha urxencia absurda coa que non contaba) e dou voltas ata que me vén a buscar Paolo. Atopámosnos finalmente na estación de Lambrate. Na súa casa, os pais recibíronme moi contentos, o pai lanzouse rapido a falar en dialecto (non mo esperaba!) Comemos, vimos algo de i legnanesi, ata que Paolo, Gianluca e eu fómosnos ao concerto dos Gamba de Legn a Mesero. Cheguei e enseguida presentámosnos, a verdade é que o grupo foi moi simpático. Estaba na mesa na que estaban os seus coñecidos, alí estaba, cantando e case bailando entre a xente. Querian subirme a cantar pero milagrosamente libreime. Pero non me librei de cantarlles despois a eles un anaco da Madonnina :D. Houberon moitas bromas, risas, coñecín a xente... Iso si, despois ía cargada de agasallos, ja, ja, ja. Durmín en casa de Paolo, en Barlassina. Segundo parece Ste recoñeceume. Aínda que non me dixo nada estando alí.

Ao día seguinte funme con Paolo a Como. Por desgraza, o tempo non era moi bo. De feito choveu bastante, o lago inundouse. Malia todo comemos en Como, pero pola tarde quedámosnos en Barlassina.

Pola noite con todo, fómosnos ao Alcatraz e eu paseimo ben, aínda que tenia os pés doloridos desde facía un par de días e alguén me pegou un pisotón que me matou directamente. Debo dicir que cada pista era case como un campo de fútbol e que haberían unhas 500 persoas en cada unha... E non había ningunha pelexa nin nada. Iso si, habían seguratas dentro, quizais esa é unha deficiencia que hai en moitos locais aquí en Vigo. Chegamos a casa de Paolo ás catro da mañá.

O domingo estivemos dando voltas por Milán cidade. Fómosnos ao Castello Sforzesco, que é precioso. Tamén demos unha volta por un Naviglio, a verdade que me quedei moi sorprendida véndoo. Démosnos unha volta pola Piazza do Duomo, e finalmente percorrémosnos Vittorio Emanuele para acabar comendo nunha pizzeria en Lambrate. Xa que tiña os pés superdoloridos, recolleunos Gianluca en Lambrate.

Esa noite foi a última en casa de Paolo, o pai fíxome uns agasallos, unhas tallas en madeira preciosas... O luns pola mañá, Paolo deixábame en Lambrate e eu perdíame. Me desorienté moito, cheguei ata Piazza Arxentina e chamei a Andrea, que intentou guiarme pero ao final non valeu de nada. Acabei preguntando á xente e foi moito máis fácil. Deixei as cousas no hotel. Xa estaba no metro prácticamente cando me chamou Laura DM.Así que quedei con ela e levoume a unha zona pola que adoitan saír os universitarios. Tomámosnos algo e estivemos falando. Fíxome graza que me contou que a nai ten moitas ganas de ir a Santiago. Cando nos tivemos que despedir (estaba algo leada coa tese da universidade)

Dí unha volta e compreime un anaco de pizza nunha panadería. Vou ao supermercado, compro unha cosilla, déixanme tres persoas pasar diante na cola (creo que a miña record estaba en dúas) e voume ao hotel. Ese día tamén consigo falar con Matteo C, que me di que me levará ao aeroporto.

E chegamos ao oitavo día. Doume voltas, por Sant'Ambrogio, polo Duomo, descanso un intre no hotel, e quedo con Laura B, no parque Sempione (que é onde está o Castello Sforzesco) Aproveito despois para comprar algúns agasallos para casa. Fíxome moita graza que cando baixei ao metro oín falar a un señor maior que traballaba alí en milanés. Falei con Pinketts por teléfono, e despois veu a xunto miña Andrea L, a facerme algo de compañía.. jajaja.

No meu último día, perdinme na zona do Castello. Estaba cansada, asi que comprei galletas e auga nun super.

Volvín ao hotel, tombeime un intre, e conseguín quedar con Ul Mik e outro mozo dos Longobardeath pola noite na piazza do Duomo. Tomámosnos algo, e eles tamén me regalaron cousas (un cd, unha camiseta e unha chapa). Paseino ben.

Cando volvín ao hotel, vinme negra. Vinme negra para facer a maleta porque tiña demasiadas cousas, e me ví negra porque non atopaba o carnet de identidade (que por non variar, estaba no sitio máis estúpido no que podería estar) Falo con Matteo C e díxome que descansase un intre, e que me daría unha perdida cando estivese chegando para irme a buscar. Cando me deu a perdida baixei, aínda o esperei un intre. De feito, pasou a policía e preguntoume se ía todo ben. Eu díxenlles que si, que só estaba esperando a un amigo e fóronse. Cando chegou Matteo, o tamén me tenia un agasallo, un peluchito moi chulo. Deume pena porque non puideramos estar xuntos antes e porque veu só para levarme ao aeroporto. De feito tíñase que levantar ao día seguinte, así que me deixou no aeroporto e xa nos despedimos. Total, que volta empezar. Entrar no aeroporto, entregar a folla, coller o billete, facturar a equipaxe, e buscar a porta. Unhas tres horas de avión e estaba en Ou Porto. Viñéronme a buscar os meus pais, e a verdade que recuperara algo de soño no avión, así que non me fun a durmir no momento, tiña ?demasiado que facer? ja, ja, ja!

Estou contenta, pero non me quería ir. A ver se para a próxima quédome a traballar ou algo así unha tempada... Xa sé o que me toca.

Adeus, Mich

2008-09-19T14:19:00.001+02:00

Anti-insectos caseiro

2008-09-03T13:25:00.000+02:00

¿Quedácheste sen un spray para os insectos nun día festivo?

¡Hai unha solución alternativa! Proba con un desodorante en spray!

¡Qué manía!

2008-08-31T10:12:00.000+02:00

Qué manía teñen os presentadores de televisión de non preocuparse de se un nome galego o están dicindo ben ou non... Dícese TEIXEIRO... TEI-XEI-RO! e non Texeiro como oín onte por aí... :D

Teatro 26/08/2008

2008-08-30T12:36:00.001+02:00

Qué paradoja...

2008-08-28T11:45:00.001+02:00

Si, esta canción forma parte dos recordos da miña infancia... Acórdome que cando era pequena, en Marimba que era onde traballaba o meu pai, sempre cantaban esa canción ao final e lanzaban caramelos... Ja, ja, ja. Momento happy infantil :D

Baixada de pantalóns da Campos

2008-08-25T11:52:00.001+02:00

E agora volve a Telecinco... ¡Non, por Deus!!! ¿A Vasile conxelóuselle o cerebro?¡Se esa do único que sabe falar é de corazón! A mirada crítica vaise a ir a pique... ¡¡¡Que se xubile dunha vez!!!

Sobre a diferencia de idade

2008-08-22T08:08:00.000+02:00

Onte, falando cunha persona sobre as diferencias de idade nas parellas, dicíame que non estaba de acordo con que un rapaz sexa dez anos máis grande que unha rapaza, porque parecíalle unha aberración xa á hora de envellecer, que unha persona de 50, por exemplo, estea con unha de 60. Todo isto por qué, como sabedes os que xa me coñecedes, dende un tempo a esta parte, gústanme rapaces máis grandes ca mín, con diferencias de entre oito e vinte anos, aproximadamente. Obviamente, a mín cando era máis xove parecíame tamén unha aberración, pero vou explicar os motivos polos que hoxe xa non me o parece.

1) En cuestións naturais, unha muller madura antes que un home, incluso xenetica e físicamente, pode tender a envellecer antes.

2) Igualmente que no é raro ver rapaces de 40 que parece que teñen 35, e rapaces de 30 que parece que teñen 20, en cuestións de madurez, moitas rapazas demostran que tendo 20 anos, teñen a madurez de unha rapaza de 30. Polo tanto, depende do comportamento de ambalas dúas persoas.

3) Moita xente dice "10 años non son nada". Se non son nada para unha cousa, non son nada para outra.

Así que nada, á xente que me critica, que me critique. Eu fai uns anos facía o mesmo.

Combatendo

2008-08-19T14:53:00.000+02:00

Non podo durmir.

Non son capaz de durmir, un pouco pola sede, outro pola calor e quizais outro pouco polos meus pensamentos. Quedan uns 21 días para Milán segunda parte. Todo un reto, pero onte algo demostroume que agora estou preparada.

Onte volvín vencer a un dos meus problemas máis graves, a desorientación, producida posiblemente por problemas como a hidrocefalia e a dislexia, cos cuales se convive, o almenos no meu caso. Onte fixen outro tanto. Estou gañando o partido por catro a dous, máis ou menos. Non o sei realmente, pois a hidrocefalia metíume algún que outro gol, pero agora son eu quén a acribilla. Primeiro, perdín o medo e comecei a moverme por Vigo. Despois, pasei o medo de perderme en Milán e descubrir que non pasaba nada, pois nunca estarei sola. E durante este verán, a desorientación complicoume as cousas. Pero onte volvín vence-la unha vez máis, e conseguín chegar ó pabillón dos deportes do Berbés. Parecíame moi difícil, pero as veces un cambio de estratexia o cambia todo.

Sí, agora estou preparada para a volta a Milán. Tendo en conta que dormirei cerca de Piazzale Loreto e que agora sei usa-lo metro e que no estarei sola, todo irá ben dende o momento en que me suba o avión.

¿Quién dixo que a hidrocefalia era invencible?

Case me da algo...

2008-08-11T09:59:00.000+02:00

E a culpa é de Antena 3, por non dar as informacións completas dende o principio...

Comezaron dicindo que Ryanair cancelaba miles de reservas por internet d diciendo que Ryanair cancelaba miles de reservas por internet de hoxe in adiante... Non respirei tranquila ata que explicaron que estas reservas serían as contratadas a través de terceiros (como Edreams) A miña está contratada directamente a través da web de Ryanair...

Fin de semana en Lugo

2008-08-05T10:52:00.000+02:00

Este fin de semana foi un pouco particular. Coa escusa de coñecernos, Roy (un amigo asturiano ao que ata o momento non vira en persoa) invitoume a ir a Lugo, xa que resumindo, un grupo de amigos no que está adoitan quedar así cando poden. Foi en plan "Non te preocupes que che invito". Total, que dous amigos de aquí de Gondomar colléronme na estación de tren. E empezou unha viaxe dunhas tres horas de coche.

Eramos unhas once persoas de cháchara (das once persoas, oito eran mozos, e oito das 11 persoas eramos tamén galegas!) Fixéronse unhas brasas e con tanto entretenimiento apagáronse varias veces, así que comemos máis ou menos ás seis da tarde, ja, ja, ja. Despois nada, houberon ata algunhas sobremesas (Estoume acordando das galletas de chocolate que trouxo Roy e a verdade que se me está volvendo facer a boca auga... Ai!!!!) Bebemos un pouco (almenos eu bebín pouco, adoito intentar controlarme e máis en certas situacións) e nada, á cama. Confeso que ás nove ou dez da mañá xa tiña abertos os ollos, fomos espertando, baixando, Roy e eu fómosnos a almorzar a unha pastelería, dimos unha volta e volvimos (non sen antes perdernos un pouco) e á hora de comer fumos todos a un chinés. Creo que nos marchamos de Lugo sobre as cinco, pero en fin, eu o único que sei é que estaba rebentada...

Enquisa finalizada

2008-07-31T23:42:00.001+02:00

Aquí reflexo o resultado completo da enquisa galega, e despois, do resultado total (entre os votos nos 5 blogs)

RESULTADOS EN BICO DA LÚA:

pugliese ou siciliano 3 (37%)
Gaélico/Irlandés 2 (25%)
Outra 2 (25%)
Chinés 0
Unha lingua emiliana 0
Esperanto /Interlingua 0

Ben, agora imos ao resultado medio (ou resultado final)

Gaélico/Irlandés 26 (34%)
Outra 13 (16%)
Pugliese/Siciliano 12 (15%)
Chinés 9 (11%)
Lingua Emiliana 6 (8%)
Esperanto/Interlingua 5 (6%)

Ben, agora pídovos dúas cousas:

1) Que me suxirades se vos gusta máis a idea do gaélico ou do irlandés.

2) Os que votedes "outra", que me digades a través dun comentario cal é @o voso suxestión para tela en conta máis adiante :D

Sorpresa, sorpresa...

2008-07-25T12:02:00.000+02:00

¿Onte a quen ví pola rúa? Pois a Pepe Ruiz, ao que os máis novos coñecemos como "Avelino", o entrañable personaxe que pasou de Escenas de matrimonio á familia Mata. Falei con el, a verdade é que é moi simpático... Está aquí de vacacións... Fíxolleme un pouco raro, a final de contas, non moita xente vén a Vigo (ou almenos é o que nos fan crer sempre, non?) É unha mágoa que eu non ía moi arranxada (Debe de ser unha especie de lei de Murphy) e ademais, bueno, nada, ía algo acelerada tamén, marchaba de casa dun mozo ao que estou axudando co voluntariado da ONCE, e no canto de coller un bus fun a pé (Desde a zona de Balaídos ata o Calvario... Creo que non moita xente faría iso! Os que coñecedes Vigo sabedes de que falo...) Pois nada, basta que esteas despistada e desarreglada para que che pase isto... E non, son tan lista que non pedín nin autógrafo nin foto.. jajaja. Son un desastre para esas cousas :D

Mírame ós ollos

2008-07-01T15:07:00.001+02:00

Milagre...

2008-06-30T14:06:00.001+02:00

Calquera durmía onte cos berros e pitidos de coches... :D

Samil

2008-06-26T09:35:00.000+02:00

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo!
e ai Deus, se verrá cedo!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amado!
e ai Deus, se verrá cedo!

Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro!
e ai Deus, se verrá cedo!

Se vistes meu amado
por que ei gram cuidado!
e ai Deus, se verrá cedo!

Abro este post cunha cantiga de amigo, importantísimas na cultura galega, para reflectir a importancia que o mar ten para nós. E é que onte fun por segunda vez á praia de Samil este ano. É curioso, é unha praia que, no fondo, non é significativa para min: Os meus pais sempre me levaban a Patos, e a miña avóa, á praia América. Con todo, é a que está mellor comunicada.

Facía moito calor, de feito queimeime. Cando cheguei á praia, puiden camiñar plácidamente polas augas do océano Atlántico. Sen pensar en nada. Creo que é unha das cousas que botaría de menos se algún día fóseme a Milán. En realidade, botaríao de menos fose a donde fóra, pois O océano Atlántico, nas cousas de Galicia, diría que é único.

Ía entrando máis e máis dentro do auga. Lémbrome de algo que pasou fai tempo. Un dos meus tíos tiña unha noiva cubana, e a primeira vez que foi a unha praia de Galicia, a miña curmá e eu fomos con eles. Nós dúas, corremos cara ao auga como tolas, e ela foi detrás... Claro que cando entrou dentro tremeu de frío...

Onte mentres merendaba, unha gaviota levouse parte do meu bocadillo... Estas cousas antes tampouco pasaban, desde logo, van cos tempos...

O mar foi moi importante tamén na cultura e brujería galegas. ¿oístes falar do ritual das nove olas? É para mozas que se queiran quedar embarazadas, e consistía en entrar no auga en lúa chea, e deixarse golpear por nove olas.

Onte pasei moito tempo na praia, é o motivo polo que me queimei, e tamén o motivo polo que despois faltábame o tempo...

Esperemos que todo vaia ben...

2008-06-24T12:45:00.000+02:00

Xa o sei, debuxo mal...

2008-06-23T21:41:00.000+02:00

atopei unha cousa curiosa...

O "mini-plano" que debuxei cando estaba nun hotel os últimos días en Milán.. logo de perderme!

Para quen non se faga unha idea: O círculo do medio é Piazza Piola.

Dilema

2008-06-22T11:08:00.000+02:00

Hoxe (Se non recordo mal) temos o partido España-Italia.

Non adoita importarme moito o fútbol, pero cando hai algo grande (Se non fago nada máis interesante) ás veces véxoo.

O caso é que neste caso, teño o corazón dividido: Se, obviamente, son española, nacín aquí en Vigo... e iso. (Se apoiase a ITalia creo que me matarían)

Pero se non apoio a Italia mátanme igual: agora que xa son para case todos unha "milanesa en adopción" (teño varios tíos e unha irmá postizos) hai quen me di: "Pois ti es unha italiana adoptada, así que tes que apoiar a Italia!"

Pois andamos ben....

E se teño que guiarme por "tíos bos" pois tampouco... hai tíos bos nas dúas seleccións, jajaja.

Universiada 2013

2008-06-21T10:53:00.000+02:00

E Vigo vaise á merda.

Como sempre.

¿Por que ninguén está interesado en dar publicidade á cidade? ¿E en arranxala un pouco?

¿Membra?

2008-06-17T00:32:00.000+02:00

Ridículo o de Bibiana Aído.

Se es unha ignorante non o uses despois como unha escusa de "igualdade". ¡Os políticos non tendes dereito a cambiar o dicionario! Non vos compete.

Operación canguro

2008-06-16T19:52:00.000+02:00

¿Vistedes esta escalofriante reportaxe? (Emitida en Telecinco fai algunhas semanas)

Nela explícanse as diferencias entre pedofilia e pederastia, e investígase a un mozo pedófilo, ademais de outras persoas que pagan ós mozos por diñeiro, e etc.

Dende logo, é asqueroso... Esa xente está enferma... Non se pode xogar coa inocencia dun neno, que non desenvolveu nin o seu corpo físicamente, nin é consciente do que lle están facendo... é horrible! O peor é que hai páxinas webs nas que se chaman a si mesmos "Boy lovers" e ata aseguran que a pederastia é unha "opción sexual" tan válida como a homosexualidad ou a bisexualidad. Non é o mesmo: En casos de homosexualidade ou bisexualidade, non hai nin coacción e as dúas partes saben ben o que fan. ¡Despreciable!

Madrid: Á terceira vai a vencida

2008-06-15T10:52:00.000+02:00

Estou contenta, porque esta vez, a miña terceira vez en Madrid, foi distinta, malia as horas durmindo no coche...

Paseino moi ben. Marcheime con Adrián e Salomé, e logo de moitas horas e moitas paradas en estacións de servizo (Saír de Galicia cruzar por Ourense e atravesar Castilla e León ten a súa tela...) chegamos a Madrid. Fómosnos á estación de Atocha. Despois estivemos dando voltas, especialmente pola Gran Vía, xa que eu tiña que comprar un vestido para a voda de Marta, nun par de meses. Collimos un autobús porque Salomé tiña que facer un exámen na Universidade Europea de Madrid, así que Adrián e eu tomámosnos algo ata que saíu. Chámame a atención que os autobuses interprovinciales lévanos a administración pública en Madrid, en Vigo os autobuses non teñen nada que ver coa administración, almenos ata onde eu sei.

Cando Salomé saíu, fómos comer a un restaurante vegetariano, (Fres.Co ) que dende o meu punto de vista, é un paraíso! En plan autoservicio e buffet libre, ou sexa, que tomas o que che dá a gana e na cantidade que che de a gana. ¡É unha gozada! Jooo que poñan un así en Vigo!

Creo que está de máis dicir que tamén fixemos un par de paradillas no Starbucks... outro luxazo que aquí non temos.. (grrr!)

Outra cousa curiosa é que Madrid estaba chea de italianos. Quizais por iso, e por botar unha man a Salomé (acabou 2º) estivemos falando en italiano bastante tempo. Aínda encima, eu ca miña muñequera de Italia, toda chula,ja,ja,ja.

Para min tamén foi un pequeno pracer volver coller o metro. Encántame ir en metro, e é unha desas cousas que levaba un ano sen facer. Encántame baixar, sentir toda esa bocanada de aire mentres non se detén, e abalanzarme cara á porta. Iso si, falando de italianos, unha das veces que ía entrar no metro, un señor traxeado ao que xa ouvíramos falar por teléfono en italiano, fíxome unha pregunta e respondeulla prácticamente só (menos mal, porque eu Madrid non a coñezo...) O caso é que cando entramos no metro aí estaba, e Salomé estaba preguntándome dúbidas de italiano... eu explicándolle, tamén lle fixen algún comentario sobre a lingua milanesa (non podía faltar) E o señor seica nos estaba mirando con curiosidade, eu estaba intentando conterme as ganas de rir...

De noite fomos a tomar algo cun amigo de Adrián, total, que el e Salomé estaban falando do exame e de cousas relaccionadas con ese tema. Eu estaba medio durmida, pechábanseme os ollos... E bueno, xa cando nos despedimos, intentei durmir un pouco. Pero as cousas non saíron ben do todo: Adrián nunha estación de servizo pasouse un pouco co que tomou, e non estaba en boas condicións para conducir. Polo tanto, tivemos que pararnos nunha estación de Castilla e León, e ó final tivemos que quedar a durmir no hostal que tiñan alí. Pola mañá, xa todos estabamos mellor, e logo de almorzar algo, continuamos co camiño de volta, a tumbos e con moitas paradas. A Vigo chegamos sobre as 16.00. Aprendín que a autopista a seguir é a A52 e que é mellor estar atento se non queres andar a tumbos....

Vigo en verán...

2008-06-08T00:53:00.000+02:00

¿Alguén ten ideas de cousas que facer este verán? ¿E de actividades para facer en Vigo? ¿Qué faredes vós este verán?

¡Notas!

2008-06-07T11:54:00.000+02:00

Estou contenta.

Aprobei todo. Iso quere dicir dúas cousas: Que poderei pasar un verán tranquilo e podereime organizar para o meu retorno... O caso é que aínda non sé que vou facer da miña vida (Especialmente porque hai certas informacións que non sé onde atopalas)

¿Un novo capítulo?

2008-06-04T10:01:00.001+02:00

Quizais sí.

Quizais debería pechar un capítulo da miña vida.

Quizais A Viga deba morir. E volverei a ser Anahí. Entón a profecía do budista cumpriríase.

Sexo e frivolidade

2008-06-03T10:23:00.000+02:00

Se devo ser sincera, non o entendo.

Non entendo á xente que vai a "botar un polvo" simplemente porque si, para desafogarse, ou para afogar as súas frustracións cotiás. É completamente ridículo. Pero para moita xente o sexo é iso: Un desafogo. Unha descarga de enerxía.

Non entendo á xente que di "Hala, xa me tirei a outra" e quédase tan feliz. O sexo non é iso. O sexo é unha unión, desde o meu punto de vista, sagrada. Non hai maior concepto de unión no mundo físico. A frivolización probablemente débese a moitos factores, entre eles, algúns medios de comunicación e a sociedade mesma, que mira ao sexo como un elemento de manipulación.

Por outra banda, creo que unha muller que non mira moitísimo con quen se vai, é unha incosciente. É llamativamente perigoso irse con calquera por sexo. Tamén deberían de responsabilizarse os homes, pero xa sabemos que iso en moitos casos non ocorre.

¿Por que se frivoliza tanto cun tema que conlleva tantas responsabilidades?

Televisión privada... che xoven es...

2008-06-02T14:30:00.000+02:00

Faime gracia pensar que cando eu nacín só existían tres canles de televisión: A televisión pública (A Primeira abriu en 1956, e a 2 en 1965) e a televisión rexional, a TVG, que comezou as súas emisións no 1985.

En 1990, (en resumo, cando eu tiña 3 ou catro anos) sácanse a concurso tres licencias de televisión. Finalmente, as gañadoras foron Canal +, Antena 3 e Telecinco.

Antena 3 foi a primeira,pois as súas emisións regulares comezaron o 25 de xaneiro de 1990, sendo a primeira canle privada en emitir para toda España. Forma parte do Grupo Antena 3 xunto ás empresas Onda Cero, Europa FM, Movierecord, Atres Advertising e A3Multimedia, así como a empresa Unipublic. Así se presentaba Antena3...

Canal + tivo unha concesión especial, pois tiña que emitir obligatoriamente 6 horas en aberto, pero se lle admitiu transmitir o resto da programación en emisións codificadas. Empezou o 8 de xuño de 1990 as súas emisións en probas, e o 14 de setembro, as súas emisións regulares. ¿Quen non se lembra da sintonía de Canal + , por certo??)

deixei para o final a Telecinco, porque nunca mellor dito, Aquí hai tomate. Telecinco foi a segunda en emitir, o 3 de marzo de 1990, como non, con case todo o persoal italiano, e cun gran espectáculo, baseada no formato televisivo de Canale 5.

Hai dous datos curiosos que cabería destacar. En primeiro lugar, as homónimas alemá e francesa de Canale 5 non correron a mesma sorte que Telecinco. Telefünf abriu en 1988 e pechou en 1992. Finalmente, en 2002, o grupo Tele München Gruppe volveuna a abrir. Non me quedan moi claros os motivos polos cales producíronse estes cambios, posto que a maior parte da información está en alemán... E non entendo nada.

A Cinq, en cambio, non correu moi boa sorte. Naceu no 1986 e morreu no 1992, en directo, pois aínda que parte da programación tiña unha boa cota de espectadores, a canle rexistraba perdas e finalmente, declarouse en creba técnica. A débeda era dun millón de francos, polo tanto, deixárona morrer o 12 de abril de 1992.

Un último dato curioso sobre Telecinco, a canle española, que segue viva e que de feito, é prácticamente a que colleita máis éxitos dende fai un par de anos. En 1989, Fininvest tiña o 25% da cadea, e con todo, dende a súa saída na bolsa no 2004 Mediaset Investimenti posúe un escalofriante porcentaxe dos beneficios desta canle: ¡¡¡50,13%!!! (Sen comentarios, non??)

Hoxe en día, a televisión crece imparable. En 2005 naceu Cuatro, e en 2006, a Sexta. Suscítame unha pregunta: ¿Erabamos máis felices cando habían só tres canles de televisión, no canto das cheas de canles que se poden obter agora a través das plataformas dixitais?

¡Aprobei chinés!

2008-05-30T08:55:00.000+02:00

Aprobei chinés, (ou mellor, a mestra aprobóunos a todos...)

Teño un 6,6 na audición, un 6 no escrito (gramática) e un 8 no oral (non sei se máis adiante nos farán, pero este ano non nos fixeron proba de comprensión escrita nen de redacción) Hai que ter en conta que se ahora, según a normativa nova, o 6 é suficiente e o cinco suspenso, ou sexa, que me colle en chinés e en inglés, pero non en italián.

Hala, unha cousa menos... A semana que vén a ver qué pasa cando me digan as notas de inglés e italiano.

A propósito, non sei qué facer da miña vida. Hai un FP que me interesa, pero é un FP superior, e para facelo, teño que facer primeiro un bacherelato para adultos... Irei a preguntar, pero a verdade, dame un pouco de... non sei :D

pizzica pizzica

2008-05-27T11:56:00.001+02:00

Acabo de ver agora que o departamento de italiano publicou o video completo da pizzica pizzica...
Disfrutádeo :D

Quizais...

2008-05-27T09:12:00.000+02:00

Só ocórrelleme cantarlle á Madonnina aínda que non sexa cristiá...

Oh mia bèla madonina,
che te brillet de lontan,
tutta d'or e piscinnina,
tì te dominet Milàn....

Si, vegnì senza paura,
num ve slongaremm la man,
tutt el mond l'è on grand paes a semm d'accord
ma Milàn l'è on gran Milàn!

¡BÓTOCHE DE MENOS!

Espero ata mañá....

2008-05-26T10:15:00.000+02:00

Engánome.

Engánome a mín mesma pensando que haberá un mañán. Un mañán para escapar. Un mañán para verte ós ollos e dirte o que penso de verdade. Se estás todavía en ese mañá, estarei alí.

Outra vez a "morriña". A morriña, a nostalxia que me destrúe dende dentro e dende fora. Pensamentos, perdidos entre as nubes da miña cabeza. Ansiedade indescriptible que rompe tamén a alma. Non respiro. Non podo. Debo aprobar estos exámenes. Debo ser libre e estar tranquila en setembro. Teño que volver.

E estaremos outra vez nós, despois de pelexas, bágoas, e unha trama extraña de historias de amor, odio e sexo. E nos abrazaremos, mentres os coches gritan, a xente nos mira con odio e envexa, e os tranvías móvense sen piedade.Ó tempo, mirarei o meu alrededor, lembrando vellos momentos, e con bágoas nos ollos, sonreirei.

As bágoas baixan polos meus ollos cada vez que lembro ese abrazo. E choro cando me lembro de cando daba voltas polas rúas de Milán, esperando que o mañán non chegase nunca.

E chegou. E agora estou aquí, en Vigo, pensando que no fondo estou orgullosa de ser galega. Vigo, a ciudade dos Olivos. Árbore da paz, a fecundidade, a victoria e a recompensa. Pero eu paz interior non teño, a victoria a teño que gañar, e a recompensa sería o seu resultado. Esperando aínda. Soñando aínda. An. And.

Son solo unha fantasma do pasado...?

Incrible....

2008-05-24T09:33:00.001+02:00

E acabouse...

2008-05-22T23:54:00.000+02:00

Xa remataron as clases oficiais. Ahora é o turno dos exames. As clases de inglés e de chinés acabaron de un modo normal, pero non as de italiano.

Na clase de italiano non houbo nunca un grupo unido, mais dous bandos. Hoxe a evidencia estoraba. O bando sublevado íase á cafetería a celebrar un final de curso, hipócrita e clandestinamente. En cambio, os simpatizantes do "capitán" Fabio, quedábanse na clase, respetuosa e educadamente, atendendo as súas últimas explicacións.

As tensións nesta clase eran evidentes, pero nos últimos tempos, podíase corta-la tensión con un coitelo. Sólo había un horario de italiano, con galinas e lechuzas. Casi todo mulleres, e la hipocresía era obvia. O xogo de hipocresía foi obligatorio todo o curso. Se non, poderias ser mal visto.

E agora rematouse, aínda que o barco non chegou a buen puerto. Creo que todo soldado debe obedecer ó seu capitán, ou como mínimo respetalo, pero xa vexo, que non todos peensan coma mín.

Destino: Subitam Vel Repentinam Mutationem

2008-05-15T15:06:00.000+02:00

Onte rendinme.

Fun traballar, como todos os días, pero sabía que xa non era o mesmo. Pasáronnos a Atención ó cliente. Fun andando, unha vez máis, có meu mp3 nas orellas. Entrei, sentéime, empecei a traballar, ata que nos mandaron ata alí. Fun terrible.

Despois de algunhas chamadas que máis ou menos me comín, chegou a crisis. Chamou unha persoa mosqueada. Non daba a basto. Non atopaba a información. A xente non se daba conta de que necesitaba ayuda. Xa levaba almenos quince minutos así. Non podía aguantar máis a presión de ter que atender a todo á vez. Desmoroneime. Quedeime sen respiración, non puiden evitar chorar como unha idiota, as manos tremabanme. Quería afastar á miña conciencia pero ela estaba alí.

Finalmente, cuando xa estaba destrozada, me mandaron a unha sala. Dúas figuras frías, e ríxidas finxían comprender o que estaba pasando. Intentaban que me tranquilizara, e que volvera. Pero as palabras estaban cargadas de hipocresía. Só querían lavarse as mans. Notábao.

Despois, funme, escoitando música de novo. Só escoitaba unha canción: Heart-Shaped glasses, de Marilyn Manson. É curioso, pero é o único que me tranquiliza como un sedante cando estou aos límites da autodestrucción.

Aínda encima, dous dos meus amigos de Milán están xogando con lume. fixeron unha viaxe, e volveron a dicir por segunda vez "Á próxima imos a xunto túa!" Se quisiérais vir, xa viriades.. Non esperedes que eu vaia a Milán porque ides de cú.

Concentrada nos soños

2008-05-13T07:22:00.000+02:00

Comezo a busca-la maneira de que os meus soños tomen forma, e comecen a cumplirse. Xa non penso no tempo, solo no obxetivo (Como fan os pacientes budistas) Planteeime moitos obxectivos para este ano cando empezou, e en realidade, estou en ello. Non me vou rendir.

Quizais hai un par de obxectivos que destaquen entre os demais, o primeiro é volver a Milán. Dende logo, estou aforrando agora que traballo, por unha parte. Por outra estou buscando alternativas ó paso por Madrid ou Barcelona, e por suposto, hai unha alternativa moi interesante, que é coller un autobús dedde Vigo ata Oporto. Hai líñas regulares de ida e volta que van dende a estación de autobuses ata o aeroporto de Oporto. O único incoveniente sería que tería que saír dende a estación moitas horas antes do voo... Almenos tres ou catro, je,je.

O outro obxectivo importante é o desarrollo artístico. É algo que agora teño algo estancado, especialmente polas clases e os exames que xa os teño en nada (dous de chinés, catro de inglés e cinco de italiano) pero cando se acaben as clases, intentarei poñerme plenamente nisto.

Agora simplemente espero. Espero, pero concentrada, a que rematen as clases. Espero e soño.

Algunhas fotos

2008-05-10T22:29:00.000+02:00

Estas son algunhas fotos (baixeime solo nas que estou) de camiño a Toledo...

O resto están no album de Sonia, coma siempre, jeje.

Ten razón un certo amigo dos de Milán.. dende que fun ata agora tiven un cambio físico bastante espectacular...

¿Qué tal me vedes? :D

A sexualidade

2008-05-10T10:21:00.000+02:00

Ós meus 21 anos e medio, non é difícil darme conta de que a sexualidade é un tema completamente tabú, ó que a xente mira todavía con unha extraña percepción, e non a trata como o que realmente é, unha parte de nós, da nosa natureza. Nos empeñamos en ocultala no máis profondo de nós para evitar críticas, para que non se note a nosa irracionalidade cando supostamente, somos animales racionais.

É curioso tamén, o feito de que a maior parte de nós somos bisexuais e non o sabemos, pero tendendialmente tomamos unha decisión, quizáis incosciente. Non é colpa nosa, é así. Hai quen di que vai contronatura, e en cambio, non sabe que é un comportamento habitual incluso entre os simios. E non creo que eles se dediquen a plantearse estas cousas.

Hai quen fala ahora tamén do boom da homosexualidade. Non houbo esta moda, o feito é que durante máis de cuarenta anos, almenos aquí, tiveron que ocultar as súas ideas por medo ás represalias...

Creo que na sexualidade hai unha sola cousa condenable, que é cando se obliga a outra persoa a facer o que non quere, especialmente se é unha persoa indefensa. Cada quén debería ser libre sen ser criticado.

Xa é hora de que ás rapazas nos quiten a etiqueta de putas e ós rapaces, a etiqueta de machos.

É unha cuestión de estrés

2008-05-08T07:22:00.000+02:00

Sempre caéume mal a primavera. En primavera, sempre estou cansa. Ademais de estar cansa, estou sempre estresada. Motivos de estrés hai moitos, está o traballo, as clases, a familia, a pouca inspiración e as dores físicas. Outros años tamén estaba estresada polas miñas emocións, pero agora con todo o que teño que facer non penso moito en tonterías. Non solo eso, se non que incluso o meu modo de ver ós homes cambiou e o modo de relacionarme con eles.

Onte tiven que facer a exposición oral de italiano. A retrasara xa unha vez, e mentres a facía pensaba que me moría. A fixen sobre os celtas en Italia. Estaba moi nerviosa. Non me tremaba a voz, e tampouco o corpo (é extraño, normalmente cando estou nerviosa trémame a voz e río moito) Os meus compañeiros dixéronme que se estaba nerviosa, non se notou.

Este é o meu ultimo ano de italiano. Por unha parte alégrome, porque tendrei menos peso Por outra parte, dame moita pena. Obviamente non me apetece repetir curso :D pero en fin, como sempre, sabes que cando rematas algo certas situacións non se repetirán. Nestes cinco anos de italiano aprendín moitas cousas. A lingua italiana levoume por camiños que non esperaba, e regaloume (e me está regalando) momentos alucinantes. Cambiei toda a miña historia...

Creo que o peor está por chegar: a última semana deste mes teño todos os exámenes, ou sexa, unha decena. Así que agora tócame centrarme nisto :D

Nemigos

2008-05-04T03:19:00.000+02:00

Todos temos nemigos, xente que nos complica a vida, ou simplemente fastídianos que a eles todo lles vaia bien e a nós non. Ningún de nós líbrase desa persoa molesta que nos pisa, e que parece facer todo mellor e ter máis oportunidades, ou de aquela persona que nos envidia e lastima... Ou o intenta.

Pero ó mesmo tempo, ter nemigos pode ser un estímulo. Un estímulo para loitar, para competir, para mellorar. Quizais ter nemigos é bó, porque fainos esforzar máis e facernos valer... É unha axuda a un mesmo.

Así que, agora, cada vez que mires ós teus nemigos, non penses: " Voute pisotear". Pensa solo "Vou ser mellor ca tí". E traballa para realizar os teus soños.

La sexta- ¡Viva la república!

2008-05-03T13:48:00.001+02:00

No sei se vistedes este documental, pero é moi interesante... Trátase de unha montaxe, na que reflexase o que podería pasar se a república fora a vencedora da guerra civil do 1939. Por suerte o por desgracia, a república non tiña moitas posibilidades, e a dictadura franquista era inminente...

Creo que é un documental no que fixo falta moita documentación e empeño... E o efecto impacta!

Cíes!!!

2008-04-20T17:48:00.000+02:00

E aquí están as fotos das Cíes... Paséino ben aínda que facía frío e aínda por riba choveu :D

Nas fotos estamos Salomé máis eu, Susana non porque ela foi quen fixo algunhas delas. Outras as fixo Salomé.

Torre Pizarro e o centro comercial novo...

2008-04-16T19:05:00.000+02:00

Isto è unha vergoña...

De verdade precisamos destruír o territorio para costruír unha torre e un centro comercial? Xa temos almenos catro centro comerciais en Vigo... Son máis que suficientes""" Almenos poderían facer algo útil, en vez dun centro comercial, un gran centro cultural, ou un centro para xovenes... que asco...

Podedes ler máis
aquí

Periodo estresante

2008-04-15T07:45:00.000+02:00

Estou nun periodo estresante do ano. Por unha parte, onte paséino fatal no traballo. Pasáronme a chamadas, e me sentín inútil completamente. O final, volvéronme mandar o que estaba facendo. Vou acabar collendo manía os teléfonos. ós programas e a Orange. Uff.

Por outra parte comeza un periodo estresante na Escola Oficial de Idiomas. Temos que falar durante un minuto en chinés (Eu non o fixen aínda poruqe non tiven tempo para preparalo) E en italiano teño que facer unha exposición oral. Creo que de 10 minutos. De todas formas, xa sei de que falar: Sobre os celtas en Italia. Brugh e Iunthanaka xa me pasaron un montón de información sobre a Milán celta. Milán. bótoche moito de menos, Ámote e ódiote, es o meu soño e a miña pesadilla, bágoas amargas de felicidade... Pero volverei, aínda que sei que estarei nunha situación tan tensa o máis que cando fun...

EOI- Setembro?

2008-04-13T10:10:00.000+02:00

Bueno, según parece, polo menos a Escola Oficial de Idiomas de Vigo dignouse a recuperar os exames de setembro... Menos mal, porqe non está ben iso de xogárselo todo a unha carta...

De todas formas o xoves foi convocada unha xornada de paro total, na que supoño que participaremos.

O alumnado reclama:

- Consolidación indefinida de dúas convocatorias por ano ( xuño e setembro) en tódolos cursos.
- Avaliación continua en tódolos cursos e niveis.
- Limitación do número de convocatorias a 6 por curso ( como na universidade)
- Exame deseñado e realizado polo propio departamento do idioma.
- Nota mínima para aprobar:5
- Que as escolas de idiomas impartan os niveis C1 e C2

R

2008-04-02T08:52:00.000+02:00

Moi boa a iniciativa de R con o seu directorio de weblogs.

É unha boa idea para impulsar os blogs en galego e darlle máis valor á nostra lingua na rede.

Ós que aprístedes un blog: Seguide así e non deixalo á metade, que é un proxecto moi interesante. Eu non abrín un blog alí porque xa teño este e prefiro ter todos os blogs en blogger!

Soños...

2008-03-18T19:08:00.000+01:00

Fai un par de días tiven un soño un pouco curioso.

Sí, era eu. Levaba unha traxe azul marino que me quedaba coma un guante. Moi formal. O pelo o tiña recollido nun moño. Os labios, os tiña pintados. E na man, levaba un maletín negro. (Non, non atraquei un banco...)

Corrín coma unha tola polas rúas de Milán. Correra, miraba o reloxo. Tiña moita prisa. Moitísima. Chegaba tarde. Cheguei ata unha parada de metro, e baixei a toda velocidade polas escaleiras. Xusto en ese momento ,perdín o metro que tiña que coller. Esperei pacientemente ata a chegada do seguinte... Subín botando lume. Xa dentro, intentei calmarme un pouco.Ía atrasada. Pero xa quedaba pouco. Por fin, volvín baixar do metro e corrín. Corrín como xamais correra ata un sitio que parecera unha oficiña. Entrei.

Xa era bastante tarde. Un grupo de señores, que estaban sentados ó redor dunha mesa, quedaron mirandome. Algúns cunha sorrisa, outros con cara de ¿¿¿Onde te meteras??? Uff...

A miña meiga!

2008-03-16T11:14:00.000+01:00

Prometera que ía publicar as imaxes da meiga que fixen con pasta de modelaxe....

Aquí a tedes :)

semana cultural EOI (Italiano)

2008-03-14T13:21:00.001+01:00

E en italiano, son a que toca á pandeireta (á esquerda)

Semana cultural EOI (chinés)

2008-03-14T13:18:00.000+01:00

Sen comentarios... No de chinés son a que non para un minuto, balancéase, cruza e descruza os brazos, etc...

Chiqui chiqui

2008-03-13T00:04:00.001+01:00

¿É isto o que nos vai a representar en Eurovisión? Sen comentarios... :DDDD

Bueno, é mellor iso que OT, e a nai que pariu a todas esas pixerías que mandamos todos os anos :D

Sen comentarios...

2008-03-09T10:14:00.000+01:00

Istos son os carteis que apareceron en Vigo polo día da muller...

Sen comentarios... O que me coñece sabe que Matteo, Pelone e etc chamábanme así :D E cando estiven en Milán tiven que oír cousas como: "Ciao Viga!" o "Ciao Vighina!" :D

Pizzica!

2008-03-08T12:41:00.000+01:00

O xoves foi "o gran día". Sí, en efecto, tiven que tocar ca miña pandeireta unha canción do sur de Italia chamada "U Santu Paulu". Pero bueno, empecemos polo principio. Todo empeza cando Fabio - o meu mestre de italiano- propónme toca-la pandeireta no festival cultural. Aceptei casi sen pensalo dúas veces. Teño que dicir que os ensaios foron situacións estranas para mín: O primeiro día de ensaio estaban solo Fabio e Marco (outro mestre) que tamén tocaron no festival, a guitarra e o acordeón. Primeiro estabamos no departamento de italiano (con mestras que entraban e saían constantemente) pero ó final fumos á aula magna. Debo recoñecer que me tiveron que botar unha man (ou dúas) para conseguir coller o ritmo da canción, e iso que, agora que o penso, parécese moito á xota punteada :D

O luns tivemos que ensaiar outra vez, pero rodeada de algúns compañeiros de italiano que querían aprender a bailar. Esta vez estabamos todos, tamén os dous rapaces que tiñan que cantar, e os bailaríns que viñeron da Puglia a ensinar ocmo se baila. Foi un ensaio aberto á xente de italiano, polo tanto estabamos rodeados de mestres... (Uff...!) Para mín a verdade, foi casi como estar en familia, coñecía a maior parte da xente, ja,ja, ja. Algunhas persoas felicitaronme por como tocara ou preguntáronme canto tempo levo e esas cousas. Simona e Alessandro (os bailaríns) déronme as gracias por participar (Non era para tanto, é algo que fixen con moito pracer) Despois, marchei.

O día seguinte tiña un e-mail de Fabio: Preguntábame onde me metera, porque foran todos a tomar algo e eu non estaba, ja, ja, ja. Cousas que pasan. Non deixaba de ser unha situación un pouco estrana para mín :D Agora en serio, non o sabía e estaba moi cansa... Parece que Fabio saíu correndo detrás miña, pero eu corrín máis que él :D Ese día sí que fun a tomar algo con eles despois de ensaiar, e a verdade é que estaba algo cortada: Alessandro e Simona sabían máis de mín do que eu pensara, ja, ja, ja. (Non te fies nunca de un mestre de italiano... consello de experta!)

Finalmente, o xoves tivemos a actuación. Estaba nerviosa, pero disfrutei moito. Creo que superei unha especie de bloqueo. Moita xente volveume felicitar, e cando subín Marco díxome que fora ó departamento de italiano un momento. Va e di: "Isto tiña que facelo o xefe de estudios... pero xa que marchou..." Un agasallo. Sí, había un agasallo para mín e outro para a outra rapaza (que xa se fora) de parte do departamento de italiano. Como era de supoñer, era un bó agasallo: un libro de lectura :D

E nadam despois fumos tomar algo, esta vez tamén viño outra mestra e algúns compañeiros da miña clase. Fabio díxome que me ía suspender solo para facerme participar o ano que ven outra vez. (Que malo... Se suspendo 5º, vou ter que facer dous anos!) Paséino ben, pero como era de supoñer, estaba algo triste... Chegara o final!!!!

Cando cheguei a casa e contéillo todo á miña nai, ela díxome dúas cousas:

- Que tería que pedir ós mestres de italiano que me escribiran algo dentro do libro (Non o pensara, a verdade)
- Que cómo non lle pedín a mail os bailaríns (Iso o pensei, pero non o fixen, hja, ja, ja.)

Bueno, en fin, creo ue eso es todo. A ver si consigo los documentos gráficos :D

Chinés na semana cultural

2008-03-01T09:22:00.000+01:00

Onte fun venres, polo tanto tiña que ir a traballar, non tiña clases, pero tiña a actuación de chinés.

Houbo moita xente que botouse para atrás, a dicir verdade, da miña clase viñemos solo cinco ou seis, je je. A mín puxéronme diante porque estou afinada (aínda que non son a única da clase). Estaba algo nervosa, o meu mestre de italiano estaba por alí, pero iso xa o esperaba. Non era o que máis nervosa me puxo. Creo que púxenme máis nervosa cando vin que entrara o xefe de estudios (E ex mestre meu de italiano...!) Uff... E non chegou aínda a actuación de italiano, vou ter que méterlle caña, que se non... ja, ja, ja.

Bueno, non me saiu mal, o único malo é que as pernas tremábanme. Cando teño que facer algo así e me poño nervosa, teño a impresión de perde-lo equilibrio dos tacóns, jajaja. As máns xa as agarrara cara atrás para evitar máis tembleque. :D Encantaríame poder controlar os meus nervios cando me miran, pero iso solo se aprende cando... o fas moitas veces!

E agora, pizzica

2008-02-29T21:51:00.000+01:00

Tócame facer algo que non pensara xamais, nin sequeira o imaxinara. Fai algunhas semanas, xa que eu toco a pandeireta, o meu mestre de italiano propúsome tocar unha pizzica. Aceptei, un pouco pensativa, porque xa sabía que a música tradicional do sur de Italia normalmente é moi rapida.

Entón, onte cando saín de traballar, ás tres, collín o bus, deixei o bolso na casa, collín as cousas de clase (porque despois tiña clase) e a miña pandeireta. Esperei, e despois fúmonos, primeiro ó departamento de italiano, e despois á aula magna. (Co meu mestre de italiano e outro mestre.. sen comentarios! Bueno, polo menos comportáronse ben :D)

Para producir un son similar ó da pizzica, teño que practicar un pouco: En primer lugar, porque son dous instrumentos de percusión diferentes, (loxicamente, non teño que explicar cál é o galego) polo que teño que adaptar o ritmo. O da Puglia tócase dun modo diferente, non se move a mán da pandeireta, come se fai normalemtne (non sempre) aquí, móvese a outra.

Izquierda: pandeireta galega. Derecha: pandeiro pugliés :D

De todas formas, agora que teño o cd e todo o fin de semana (Mañán non teño teatro porque parte da xente foi para Madrid hoxe)

Atopei algo curioso... Atopei algunhas cousas comuns entre este tipo de música e a tradicional galega: O baile, os vestidos, (No cd hai un video tamén....!) A técnica de canto é parecida, e os textos están maís ou menos estructurados da misma maneira.

Polo tanto, fixen unha busqueda sobre a historia pre-romana da Puglia e atopei isto:

"Entre o VII e o IX, a rexión foi atacada polos Longobardos (población celta) francos, e saracenos, que gradualmente ocuparon as localidades principais da rexión, deixando a Bisanzio solo o Salento (con Otranto e Gallipoli).

Os Longobardos ocuparon Gargano, Canosa e despois Brindisi (633), Taranto, Bari etc., mentres que os saracenos, empezaron a sustituirse polos longobardos, ata que toda a rexión foi unificada baixo un mesmo poder.

Solo Bari, que se convertiu en sede de un emirato, manexado por gregos, longobardos, francos, saracenos, e en ocasións con a axuda dos venezianos (1002), conseguiu manter unha certa autonomía."

Será por eso, xa que quen coñece a música galega sabe que ten unha orixe prácticamente celta, e que parécese á irlandesa :D

¿Traballo?

2008-02-06T21:09:00.000+01:00

Hoxe, despois de ser chamada e realizar uns tests, comecei un curso para un traballo. É un curso de solo tres días, pero é un tema interesante, pois é de altas e baixas dunha compañía telefónica a outra.

Foron moitas horas seguidas (e mañán máis) pero estou contenta. Compañeiros simpáticos, instruccións que non me parecen difíciles e toda unha mañá ocupada. Despois suponse que pasaremos ó mes de proba e dedicirase se seguimos ou non.

¿Consecuencia disto? Pois é posible que non poda ir a Milán para o foro humanista europeo (4-6 abril) e polo tanto, non podería nin ver ó Paolin, nin quedar cos meus amigos, nin ver a ningún dos grupos que me gustan... PERO nese caso, estarei traballando, e xuntando diñeiro, polo tanto podería irme en canto collera vacacións e por máis tempo :D

¡¡¡Vaia fin de semana!!!!

2008-02-03T10:35:00.000+01:00

¡Este fin de semana non parei!

O venres pola noite quedei cá Vane e algúns amigos seus e estivemos por aí ata as cinco da mañá.Esta vez casi non bebín, pero bailei moito. Primeiro estivemos nunha cafetería brasileña e despois saímos por aí cos seus amigos. Bailei como unha tola.

O sábado levanteime- máis ou menos, aínda que cheguei tarde- para ir ó taller de coñecemento persoa de Entrebarrios, visto que faime falta aprender a relaxarme. Non estivo mal. Despois, pola tarde-serán, un par de ensaios ó texto de teatro, (Por certo: En unha semaniña estreamos nun pub de churruca, que creo que se chama Contrabajo...!) reunión do grupo humanista,arregleime un pocco ( medio-vestín de bruxiña) e moitos de nós fumos a unha festa. Toquei a pandeireta, porque dúas das rapazas están aprendendendo o baile galego, coñecín xente moi simpatica, bailamos un cacho e ceamos un prato ecutaoriano (È a primeira vez que probo un prato de Ecuador, a verdade...) Un dos rapaces da asociación díxome de saír por aí de marcha, pero ó final surxiu algo e non poido ser. De todas formas paséino ben.

E hoxe nada, tiven un día algo máis relaxado, aínda que pola tarde fun a casa da Vane porque pediume que lle ensinara algo de inglés para falar con amigo seu suízo (Lástima che é da zona alemana, jejeje) E a verdade, que o principio estaba algo nerviosa porque non estou acostumada a dar clases... pero bueno, pouquiño a pouco...

Eso sí, cruzo os dedos para ir a Milán en Abril. Aínda que vaia ca asociación é un buen pretexto para ver a unha personiña... e tamén ó resto da xente. Con un pouco de sorte igual podo ir ver algún dos grupos que me gustan....Cruzo os dedos!!! A ver se son capaz de xuntar toda a pasta sola e se ninguén me chafa a ilusión...